januari 25 2020

Het rijk alleen

“Zeg…”
“Ja…”
“Heb jij ook zin?”
“In wat?”
“Nou, gewoon…”
“Gewoon wat?”
“Gewoon, in dat…”
“Oh, dat…”
“Ja, dat…”
“Nou, daar vraag je me wat, hoor.”
“Weet jij nog hoe het moet?”
“Poeh, heel vaag, want het is weer best een tijd geleden.”
“Volgens mij moeten we op bed gaan liggen.”
“Oké, dat vind ik niet zo erg. En dan?”
“We moeten eerst onze kleren uit doen geloof ik.”
“Alles?”
“Ja, ik geloof van wel.”
“Ik weet niet of ik daar wel zo veel zin in heb.”
“Anders gaat het niet volgens mij.”
“Zo warm is het anders niet.”
“Maar met al je kleren aan kan ik er toch niet in?”
“Er in? Waar in?”
“Ik moet toch ergens in bij jou?”
“Gadverdamme man, doe niet zo smerig.”
“Nou ja, dat staat mij nog bij.”
“Ik vind het maar een smerige gedachte.”
“Maar ik moet toch ergens in, dat weet ik bijna zeker.”
“Waar wou je in dan?”
“Ja, dat weet ik dus niet meer.”
“En met wat dan?”
“Ja, ook dat is nog een goeie vraag.”
“Wat een gedoe eigenlijk hè?”
“Ja, best wel, ik heb ook eigenlijk niet zo veel zin meer.”
“Zullen we dan maar naar ‘The Voice’ gaan kijken?”
“Ja, gezellig, laten we dat maar doen.”
“Jij nog een wijntje?”
“Ja, lekker, en doe er een stukje kaas bij.”
“Gezellig, hè?”
“Ja, leuk, moeten we vaker doen.”
Jan Nicolas
Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Het rijk alleen
maart 7 2019

The Voice Kids

Het is al weer zover. Elke vrijdagavond is het raak. Dan passeren ze één voor één de revue. Talentvolle kinderen die klaar staan om over het paard getild te worden. Kinderen, nog met een tere ziel, staan op het punt dit binnen korte tijd van een flinke laag eelt te voorzien. Het lijkt misschien een onschuldig programma, maar eigenlijk kijken we naar de BN’ers van de toekomst met al hun problemen van dien. Sommige kinderen zijn zelfs al zover heen, dat ik spontaan braakneigingen krijg van de opmerkingen die uit deze onschuldige keeltjes komen.

Vroeger had je Stuif-es-in, met die vrolijke Ria Bremer. Dat was onschuldig vermaak, waarbij je in ieder geval het gevoel had dat kinderen meededen omdat ze het gewoon leuk vonden. Met ‘The Voice Kids’ begint het helaas al met de ouders die gemerkt hebben dat hun koter een talent herbergt wat mogelijk bij kan dragen aan het verlagen van de restschuld van hun tophypotheek. Voor de camera vertellen ze apetrots dat ze de ontwikkeling van het kind zo belangrijk vinden en dat ze daar niet tussen gaan staan, ze zingen immers al vanaf hun derde jaar dus weten ze al heel goed wat ze willen. Mocht je kroost terwijl je dit leest aan het zingen zijn, wees dan een verantwoordelijke ouder en stuur ze zonder eten naar bed. Geloof mij, ze zijn beter af.

Ieder talent is als een blanco boek dat nu ingevuld kan worden met hun eigen toekomstmuziek. Althans zo trekt onze metaforen-Marco de talenten naar zijn platenlabels toe. Ali B. stelt zich met zijn niet grappige grappen op als de olijke neef die iedereen zou willen hebben maar niemand neemt. Waar de talenten snel achter zullen komen is dat Ali de snelste manier is om aan drugs te komen.

Dit jaar is de gemene heks Anouk erbij gekomen. In de eerste uitzending werd het mij echter duidelijk dat de Haagse vooral problemen heeft met volwassenen. Tegen de kindertjes is ze bijna ongeloofwaardig lief. Aan haar kun je zien dat de show al enkele maanden geleden is opgenomen, want ze had haar gouden Dracula-gebitje nog in. En als laatste heb je nog de zelfs tegen volwassen mensen kinderlijk pratende Ilse DeLange. Ik wil erom wedden dat zij zelfs haar vrienden nog steeds trakteert op Cheese Dippers en een glas Yoki. Om ze daarna vanaf een 8 mm film projector de talenten te terroriseren met haar zwart wit cowboyfilms, dat later gegarandeerd PTSS moet opleveren.

Iedere aflevering weer spat de droom van meerdere talenten uiteen als ze met goed bedoelde complimenten van de bühne gejaagd worden. Het zwaarst is het voor de finalisten, die in het zicht van de haven stranden. Ze leven dan nog even door op de wolken van faam om daarna in een diep, zwart gat te vallen. Over een aantal jaar zien we de dames terug in real-life soaps met hun verslaafde partner in een achterbuurt van Den Haag, de heren worden gesnapt als toy boy van een bekende burgemeester.

Ach, zal je nu wel denken, hij is gewoon jaloers op deze kinderen die wel iets kunnen. Onzin, zeg ik dan in mijn plaats. Het heeft absoluut niks te maken met het feit dat ik niet kan zingen. Daarnaast ontken ik ten stelligste dat mijn opvattingen te maken hebben met het feit dat ik in de laatste groep van de basisschool de auditie heb verloren voor de reserverol van de linker struik voor de musical ‘Mysterie in het bos.’ Toen had ik gewoon mijn dag niet…

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor The Voice Kids
september 25 2018

Ss… Sss… Sanne

Sanne Hans, blonde lokken, stoer, meer mans dan menig man ooit zal zijn, lekker gek, onmogelijk spraakgebrek, weggewerkt met slap geouwehoer, bekeken, vooral als het even spannend wordt, of je jouw hart laat spreken. Sanne Hans, vrouw met ballen, lef vergezeld met charme, ontroering als je iemand in jouw Voice weg moet sturen, moet laten vallen, oprechte blijheid als iemand mag blijven, niet hoeft af te schrijven.

Sanne Hans, podiumbeest, onbevreesd, zingen zonder gestotter, gaat toch vlotter, even weg en zijn waar je wilt zijn, feest, zang, dans. Dit gedicht is voor jou Sanne Hans, lieve Sanne, mooie Sanne, stoere Sanne, Roos-Anne… ach, fuck it, laat ook maar…

Jan Nicolas

Category: Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Ss… Sss… Sanne