november 27 2020

Vijfentwintig jaar

Van de eerste seconde dat ik je zag, groeide mijn verlangen elke dag, elke minuut, alle uren, in mijn hoofd schreef ik duizend brieven, die ik nooit durfde te sturen. Terwijl ik bleef dromen, over wij lopend hand in hand, in mijn fantasie aanbeland, wandelend door de tijd, ontweek jij mijn dromerige blikken faliekant, streed ik een onmogelijke strijd.

Tegen beter weten in bleef ik verlangen, naar jouw liefde, meer dan intens, de wens jou te mogen zien, te mogen ruiken, te mogen voelen, het was mijn allerdiepste wens. Mijn hart klopte steeds jouw naam, tien letters op een rij, hard, intens, een dagelijkse tendens, maar hoe hard het ook klopte, jouw hart bleef bij jou en niet bij mij.

Ik dacht dat het nooit meer iets zou worden, al deed ik nog zo braaf mijn gebed, toch had ik voor alle zekerheid mijn hart voor je klaargezet. En dan ineens was jij daar, vonden wij elkaar, geraakt door een verdwaalde pijl in je hart, afgeschoten met mijn laatste krachten, zonder iets te verwachten, wist je wat ik voelde, werden mijn gevoelens ontwart.

Zo werden wij een onmogelijk stel, jij en ik, ik en jij, niet ondanks maar dankzij, nog steeds stapelverliefd op elkaar, nog steeds een klik, weten wat jij denkt, of ik, met een simpele blik. Zo mooi, zo puur, zo onmogelijk mogelijk, een raar maar waar paar, nu al meer dan vijfentwintig jaar.

Jan Nicolas

Category: Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Vijfentwintig jaar
maart 5 2020

Pynlike komposisie

Jy, langvlegsel meisie, met kitaar op skoot, vir wie die boodskap vanuit jou hart, terwyl lang vingers snare saggies stoot, vir ‘n romantiese komposisie? Jou speelse posisie van kitaar in skoot, na wie verlang jy, as jou note klink soos ‘n leë blik in kabbelende water, in ‘n sloot?

Jou lenige nek, wieg teen kitaar se steel, ek sien jou trane deur lang hare ween, waar jy op ‘n sofa sit, voete-kruisbeen. Ek wil so graag klim, in jou pynlike komposisie, saam jou hartseer deurmaak, verstaan, jou uithaal, uit jou ongemaklike posisie.

Ek voel hoe jou vingerpunte, die snare pluk, ‘n hartverskeurende gehuilsnik, onderdruk.

Category: Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Pynlike komposisie
februari 5 2020

Condoomperikelen

Mijn eerste keer. Ik was een jaar of veertien denk ik. Of misschien was ik in mijn huidige herinnering jonger dan dat ik destijds daadwerkelijk was. In ieder geval had ik destijds al vier maanden ‘zwaar verkering’ dus werd het, in onze ogen, tijd om ‘het’ maar eens te gaan doen. Omdat haar ouders een spontane hartverzakking gekregen zouden hebben bij de vraag om welk voorbehoedsmiddel dan ook, besloten we dat we een condoom zouden gebruiken. En ik mocht er om.

Ik besloot naar de plaatselijke drogist te gaan. Bij binnenkomst zag ik meteen al drie bekenden van mijn moeder staan. En omdat ik geen trek had om de eerste tien jaar een lollig onderwerp op verjaardagen te zijn, bestudeerde ik vol aandacht een folder over incontinentie bij oudere dames. Nadat alle vrouwen waren vertrokken liep ik naar de balie waar die dag de ietwat mollige dochter van de erg saaie drogist achter stond. Ze was al zeker twintig, dus in mijn nog jeugdige ogen bijna bejaard. Van vrienden had echter ik gehoord dat ze zo geil was als boter. Hoewel ik altijd stoer mee deed, wist ik toen nog niet wat ze daar nou precies mee bedoelde. Wel keek ik na deze verhalen anders naar het Bonakuipje tijdens het ontbijt.

Ik fluisterde verlegen dat ik condooms nodig had. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, pakte ze een doosje van zes. “Weet je wel hoe je een condoom moet gebruiken?” vroeg ze met een geheimzinnige glimlach. Ik schudde mijn knalrode kop heen en weer. Ze pakte een condoom uit het doosje, scheurde de verpakking open en schoof de condoom in één beweging, die ervaring verraadde, over haar dikke duim. “Zo moet je dat doen. Zou je dat ook kunnen?” vroeg ze. Ik haalde mijn schouders op, niet goed wetend wat het juiste antwoord moest zijn. Ze keek me even aan, liep toen naar de deur en draaide die op slot. “Kom mee” zei ze, pakte mijn hand en trok me gehaast mee naar het kamertje achter de zaak. “Kleed je snel uit,” hijgde ze en gaf zelf het goede voorbeeld. Geheel naakt ging ze op de grond liggen met haar stevige benen gespreid. “Doe nu je condoom om, precies zoals je mij hebt zien doen.” Ik deed wat ze vroeg en ging op haar liggen. Achterin de drogisterij, op de vloer van een klein kamertje, werd ik een man.

Toen ik klaar was rolde ik me van haar af. Ze zei; “Dat ging goed hè? Maar je mag het condoom nu wel af doen hoor.” Ik zei niets, maar liet haar vol trots mijn duim zien, waarna ik het condoom rustig van mijn duim haalde.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Condoomperikelen
december 30 2019

Ik ook van jou

Als de klokken straks twaalf slaan, het oude jaar weer is gedaan, onze gedachten voor een seconde terug dwalen, we mooie en minder mooie herinneringen aanhalen, is mijn gedachte weer snel bij jou, onderwijl proostend op een nieuw gelukkig jaar, fluister ik zachtjes in je haar, ik ook van jou…
 
Jan Nicolas
Category: Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Ik ook van jou