Tag: schrijven

Het sprookje van Assepoester

Het sprookje van Assepoester

Mensen die mij al langer kennen weten dat ik fan ben van sprookjes. Nou ja, fan is misschien een wat te groot woord. Ik heb veel sprookjes gelezen om een basis te krijgen voor mijn boek ‘De Koningsdochter’ waar ik, zij het minimaal, het sprookje van Sneeuwwitje als leidraad voor heb gebruikt. Delen mag altijd…

We zijn er bijna!

We zijn er bijna!

“Zijn we er al bijna?” “We zijn net vertrokken jongens, niet zeuren.” “Oh, hoever is het dan nog?” “Nog 1.500 kilometer.” “Hoe lang is dat rijden?” “We zijn morgenmiddag op de camping in Spanje.” “Dat duurt wel lang…” “Ja, dat duurt heel lang, dus gedraag je maar een beetje.” “Mama, Antje knijpt mij.” “Jongens, begint…

Read More Read More

Op de markt

Op de markt

Sinds enkele weken is ons nieuwe kantoor in de winkelstraat van het altijd gezellige Benissa geopend. Omdat de laatste spaarcentjes in de meer dan uitgebreide verbouwing zijn gaan zitten, is de Nespresso (what else) erbij ingeschoten, dus prijzen wij ons gelukkig met het barretje tegenover ons, hoewel de koffie aldaar vooral warm is. Zoals te…

Read More Read More

Debiel

Debiel

Ik wandel veel, want door te wandelen verbrand ik overtollige calorietjes. Vanochtend besluit ik wat door het mooie achterland van mijn kleine dorpje te lopen en zo kom ik terecht in een klein bos waar ik al snel wat paddenstoelen zie staan. In een opwelling besluit ik er een paar te plukken. Altijd lekker en…

Read More Read More

Nostalgisch verlangen

Nostalgisch verlangen

Soms komt het nostalgisch verlangen als een dief in de nacht, waar het geheel onverwacht, mijn hart grijpt met zijn koude hand, mijn vreugde aanrand. Het verlangen naar wat ooit was, laat mij te pas en te onpas, steeds weer hunkeren naar het verleden, naar momenten van kort en langer geleden, momenten van vreugde en…

Read More Read More

Wir haben es nicht gewußt

Wir haben es nicht gewußt

Ik zie steeds vaker profielfoto’s op Facebook met de tekst “Eerst onze mensen” onderaan weergegeven. Onwillekeurig vraag ik mij dan af wie precies met “Onze mensen” bedoeld worden. Behoor ik ook tot “Onze mensen”, of is dit slechts weggelegd voor een streng geselecteerd gezelschap van Übermenschen? Zijn “Onze mensen” bij voorkeur blond, zuiver van bloed…

Read More Read More

Geachte meneer Iglo

Geachte meneer Iglo

Geachte meneer Iglo, Ik schrijf u omdat ik kwaad ben, woest zelfs. Ik krijg van u bovendien een nieuwe pan en een nieuw keukenraam. Ik zal uitleggen waarom. Al jaren brengt u kleffe strookjes afvalvis met paneermeel op de markt. We noemen die zooi met ons allen vissticks. Mijn complimenten daarvoor. Knap staaltje marketing namelijk.…

Read More Read More

Ik herhaal jou

Ik herhaal jou

Zonder duidelijk begin of einde herhaal ik jouw lichaam, terwijl de dag zijn kleinste schaduw verliest en de kleur van de nacht het landschap kleurloos kruist, jij met kaarslicht het donker tracht te verdrijven, boots ik jouw borsten na met de holtes van mijn handen. Jan Nicolas Delen mag altijd…

Het was aan de Costa del Sol

Het was aan de Costa del Sol

Ik ben ooit mijn ‘makelaarscarrière’ begonnen in het pittoreske Blanes, een bij veel Nederlandse en Belgische campinggangers geliefd Catalaans dorpje. In mijn kindertijd gingen wij in een overvolle Renault 16 (waar dus echt twee volwassenen en vier kinderen in passen), met daarachter een nog vollere caravan, steevast naar de plaatselijke camping ‘Bella Terra’. Dus toen…

Read More Read More

Doe het lekker zelf

Doe het lekker zelf

Voor ik het pak, met daarin de ‘Billy boekenkast’ van Ikea, openmaak, pak ik een ijskoud flesje San Miguel. Ik neem een flinke slok die ik even door mijn mond laat circuleren als ware het een dure Rioja, waarna ik genietend slik. Ik drink zelden tot nooit bier, maar door het biertje voel ik mij…

Read More Read More

Niets doen

Niets doen

Op het moment dat hij de zon onder ziet gaan, en aan de andere kant de maan, die zijn duister meeneemt opkomt, precies op dat moment zit hij, thuis, alleen, nu al dagen achtereen, te wachten tot een berichtje van haar binnenkomt. Niemand bij hem vanavond, buiten zijn twee katten en een hond, zit hij…

Read More Read More

Het sprookje van Hans en Grietje

Het sprookje van Hans en Grietje

Dus de vader van Hans en Grietje was een arme houthakker die aan de rand van een bos woonde. Dat is net zoiets als iemand met schreeuwhonger opsluiten in een restaurant en daarna horen dat hij niets gegeten heeft. Hoeveel bomen heeft die amateur in hemelsnaam nodig om een paar centen te verdienen? Hij kan…

Read More Read More

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.