Tag: proza

Het kind van mijn kind

Het kind van mijn kind

Zoekend naar gelijkenissen, kijk ik naar het kind van mijn kind, op zoek naar een duidelijk ‘mijn’, een wonderlijk en kostbaar bezit, vol nog onbestemmende belevenissen, spelend, slapend, etend, een niet te bevatten verbonden zijn. Ik luister naar zijn zachte adem, als een vlinder op een bloem, luister naar zijn jongetjesstem, vragend om alles wat…

Read More Read More

Ik ook van jou

Ik ook van jou

Als de klokken straks twaalf slaan, het oude jaar weer is gedaan, onze gedachten voor een seconde terug dwalen, we mooie en minder mooie herinneringen aanhalen, is mijn gedachte weer snel bij jou, onderwijl proostend op een nieuw gelukkig jaar, fluister ik zachtjes in je haar, ik ook van jou…   Jan Nicolas Delen mag…

Read More Read More

Zalig kerstfeest

Zalig kerstfeest

Over ongekend woeste, koude baren, op een lekke rubberboot gevaren, wordt een kindeke geboren, een ongepland kerstcadeau, dat door het ontbreken van een kribbe met enig warm stro, van de ijzige kou is stijf bevroren. De ouders op weg naar nergens, niet eens ergens, alles afgenomen, zonder erbarmen, geen land om te verwelkomen, geen herberg…

Read More Read More

Tijdslijn

Tijdslijn

Langzaam tikt de klok haar seconden voorbij, tik… tak… worden minuten uren, terwijl het eindeloos getik getak blijft duren, als een tijdloze brei, door een slimme tacticus aaneengesloten, die schijnbaar rustig maar onverdroten, tactvol minuten in uren aaneenrijgt, het tijdloze zo bijna overstijgt. Een traag optrekkende trein, die met zijn eindeloze cadans, als in een…

Read More Read More

Ik leef mijn leven

Ik leef mijn leven

Elke dag hetzelfde leven, ik probeer niet op te geven, hoewel mijn innerlijke kracht soms lijkt te zijn verdwenen en angst er voor in de plaats is verschenen. Ik probeer mezelf terug te vinden, het negatieve te ontbinden, want waar is mijn dappere ik gebleven, waarom leef ik mijn leven als een dubbelleven? Een traan…

Read More Read More

Nostalgisch verlangen

Nostalgisch verlangen

Soms komt het nostalgisch verlangen als een dief in de nacht, waar het geheel onverwacht, mijn hart grijpt met zijn koude hand, mijn vreugde aanrand. Het verlangen naar wat ooit was, laat mij te pas en te onpas, steeds weer hunkeren naar het verleden, naar momenten van kort en langer geleden, momenten van vreugde en…

Read More Read More

Niets doen

Niets doen

Op het moment dat hij de zon onder ziet gaan, en aan de andere kant de maan, die zijn duister meeneemt opkomt, precies op dat moment zit hij, thuis, alleen, nu al dagen achtereen, te wachten tot een berichtje van haar binnenkomt. Niemand bij hem vanavond, buiten zijn twee katten en een hond, zit hij…

Read More Read More

Is dit nu later?

Is dit nu later?

Is dit nu later? Het later van als ik groot ben, dat ik uit mijn herinnering ken, de droomwereld vol met het onbekende, dat mijn geheugen niet als zodanig herkende. Elke dag weer een nieuwe last, steeds minder houvast. Elke dag vechten, tegen kilo’s voor wat lucht, eindeloos mijn rug rechten, in mijn eigen ik…

Read More Read More

Als het weer gisteren was

Als het weer gisteren was

Als het weer gisteren was, kon ik je weer voor het eerst ontmoeten, jouw eerste woorden horen en mijn eerste zinnen spreken. Mijn eerste blik opnieuw op je werpen, verlegen, beetje onzeker, nu al weten hoe jij mij had aangekeken. Je eerste glimlach opmerken en mijn eerste lach laten klinken, je opnieuw voorzichtig strelen, me…

Read More Read More

Wat zou je doen?

Wat zou je doen?

Wat zou je doen als ik je kussen zou, lieve woordjes zei, je hand vast hou en je neerleg naast mij? Zou je mij overdreven vinden, impulsief, onlief en te dichtbij, zou je aan mijn gevoelens twijfelen en zet je me opzij? Of zou je het herkennen als de behoefte, seksueel, die ik met niemand…

Read More Read More

Vrijthof in Maastricht

Vrijthof in Maastricht

Zomaar een kort gedicht, als uniek bericht aan jou gericht, allicht, niets meer dan mijn dichtersplicht, zo blijft alles goed in evenwicht. Een glimlach tovert op mijn gezicht, als ik zwicht, om als dichtend lichtgewicht, over liefde dicht, en romantiek en maanlicht, wetend wat dit aanricht, als het daglicht plaats maakt voor het avondlicht, dat…

Read More Read More

Een winters rijmpje

Een winters rijmpje

Het is te koud, ik laat je even, al doet dat mij veel verdriet. Maar begrijp, met dit weer heeft het geen zin, kan het niet. Ik wacht tot het wat warmer wordt, die dag is heel nabij. Dan neem ik je, lik ik je, proef ik je, dan ben je weer van mij. Mijn…

Read More Read More

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.