oktober 1 2018

Senior in blues

De directrice is een vrouw van een jaar of 50 in een broekpak waaruit haar lichaam uit alle macht probeert te ontsnappen. Ze heeft haar lippen vuurrood gepleisterd en draagt zo’n gitzwarte bril als teken dat je van de kunsten bent. Of intelligent. Kunstmatig intelligent welteverstaan. Onwennig sjokt ze op haar zondagse hakken naar de microfoon, haar overvol met vocht zittende enkels om de stap verzwikkend. “We krijgen nu een bluesnummer en let u speciaal op het gitaarspel. Want, dames en heren… u zult het zien, hoe oud je ook bent, je kunt bij ons op elke leeftijd starten met muzieklessen…”

Jeugdig senior in blues. En nu, nog voor de eerste noot, weggezet als demente oude zak die als slotakkoord van zijn muzikaal te laat gestarte carrière nog even een riedeltje weg gaat geven ten faveure van het ledenbestand van een muziekschooltje in een weggemoffeld Spaans kutdorp. Zie je die treurige wat onnozele glimlach die ik als laatste verdedigingslinie tegen de totale afgang op mijn gelaat tover?

Ja…, achteraf heb ik makkelijk praten.
“Nee, jij trekt volle zalen”, dat had ik moeten zeggen tegen die Obesitastrut.
Of veel vileiner; “Je kunt op mijn leeftijd dus ook altijd nog directrice van een muziekschool worden…”
Of heel gemeen; “Goh, werk jij hier? En je kon zo goed leren?”

Maar niks, geen tekst. Daar zit ik als Bluesbrother, doe het zelf cajunmuzikant, adept van Clapton, John Lee Hooker en Muddy Waters.
“Dank voor uw complimenteuze introductie…”, verder komt de verbaal begaafde cynicus in mij niet. Mijn normaal oh zo grote waffel zit nu vol met tanden. En allemaal van mijzelf.

Zie je mij zitten? Op het podium voor een zaal van dik 200 man in het helle licht van een volgspot, gitaar op schoot. Klaar voor mijn allereerste optreden voor publiek. Voor mijn allereerste optreden ooit overigens. Hard geoefend op 32 martelende grepen voor het couplet en nog eens 16 extra voor het refrein. In de late avonduren nog vier keer doorgespeeld. Nu mag ik en ik ben er klaar voor.

En ik heb al zolang moeten wachten. Vooraan in het programma zitten blokfluitende brugpiepers, hele kleine violistjes die hun strijkstok als een ijzerzaag hanteren, maar met zomers glimmende moeders op de eerste rij. Dan een stukje opera door vier hevig transpirerende dames in de overgang met wegijlende kopstemmen, traditioneel in het zwart gekleed. En daarna nog een dromerig meisje dat het complete repertoire van Justin Bieber op de piano pingelt en van geen ophouden weet.

Maar nu mag ik…

‘Layla’ ga ik spelen en mijn ingestudeerde babbeltje dat Eric Clapton helaas niet kan komen maar dat hij mij heeft gevraagd om in te vallen, stuitert onverrichter zake naar mij terug. Okay, spelen dan maar. Vier maten vooraf en waar ik de weg even kwijt ben, doe ik ‘net alsof’ akkoorden. Ik speel deze avond veel, heel veel ‘net alsof’ akkoorden. Achteraf rolt het applaus over mij heen. Na een klein onthecht knikje naar het publiek verdwijn ik met een soepele sprong achter de coulissen… Forever young, toch?

Dan schrik ik wakker, omdat mijn vrouw, midden in de nacht, wil weten wie in hemelsnaam die ‘Layla’ is, waar ik, met een pijnlijke uitdrukking op mijn gezicht, in mijn slaap steeds om roep. Mijn gitaar staat nog steeds daar waar hij al heel lang staat. In de hoek van mijn werkkamer. Wordt weer eens tijd voor een stofdoekje.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Senior in blues
september 10 2018

Ballerina

De muziek wordt ingezet, ‘Domani’ van Andrea Bocelli. Dat begint goed, want als iets mij kan raken, is het de warme stem van Andrea Bocelli. De lichten dimmen en op het podium verschijnt bijna vanuit het niets de ballerina.

Ik kijk naar haar en zie dat haar lange haar strak naar achteren is gekamd, waarbij de strengen samenkomen in een knotje bovenop haar hoofd. De make-up is op een dusdanig geraffineerde manier aangebracht, dat het de frisheid van haar jonge gezicht accentueert. Het lijfje van haar balletpakje zit strak om haar bovenlichaam en gaat naadloos over in een uitwaaierende tutu. Haar lange door de zon gebruinde benen zijn pantyloos en aan haar voeten draagt zij vleeskleurige balletschoenen, wat de illusie geeft dat ze blootsvoets danst. Haar concentratie en emotie probeert ze te verbloemen achter een stoïcijnse blik.

Met trage bewegingen zet ze haar dans in, waarbij ze bijna meteen lijkt mee te zweven op de klanken. Heel even waant ze zich alleen en lijkt ze het aanwezige publiek te vergeten. Haar armen bewegen als vanzelf mee op de bewegingen van haar benen. Na de eerste tonen gaat Bocelli helemaal los en springt de ballerina hoger dan ooit tevoren. Het lijkt haast alsof zij met haar bewegingen de zanger uitdaagt om, net als zij, alles te geven. De muziek gaat naar een hoger extase en zij gaat mee in de opzwepende klanken. In haar eigen wereld beleeft ze het verdriet en de pijn die door de zanger wordt overgebracht. Haar emotie begint de strijd op haar gezicht te winnen en verdringt de strenge stoïcijnse blik naar achteren. De muziek gaat naar het slot toe en de ballerina maakt zich op voor haar afsluiting. Traag zakt ze ineen, om met een knieval te eindigen.

De laatste klanken sterven weg, ze staat op en richt haar gezicht naar het donker gat, waar zich ergens in de duisternis haar publiek bevindt. Ze slikt de opkomende emotie weg en bijt op haar trillende onderlip om hem stil te krijgen. De traan die langzaam vanuit haar ooghoek naar beneden loopt gaat zijn eigen weg. Even is het doodstil in de zaal, alsof iedereen bang is het betoverende moment te beëindigen. Dan staat de zaal als één man op en krijgt de ballerina haar ovatie.

Met haar ogen doorsteekt ze de duisternis, ze kijkt rond, zoekt en vindt, ze vindt mijn ogen en ziet mijn tranen. Nog nooit ben ik zo’n trotse vader geweest als op dit moment.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Ballerina