oktober 21 2021

Dit is niet meer uit te leggen

Ik snap het niet meer, ik snap het echt niet meer. Hoe ik ook mijn best doe om het allemaal wél te snappen. En ik durf van mijzelf toch echt wel te zeggen dat ik niet helemaal debiel ben. Misschien zelfs op een bepaalde hoogte ook over enige intelligentie beschik. Maar wat mij de laatste tijd via de diverse media allemaal onder ogen komt, gaat mijn niet hebbende pet toch echt te boven.

Ik heb maandenlang met mijn gezin en twee katten opgesloten gezeten tijdens de strenge Spaanse lock-down, waarbij ons enige uitje het aan het einde dag applaudisseren was voor de passerende ambulances en brandweerauto’s. Het was op een gegeven moment zo erg dat wij strootjes gingen trekken wie de vuilniszakken naar de containers mocht brengen, om op die manier een paar seconden ‘legaal’ op straat te zijn. Ik heb zelfs een keer een van de katten aan een touw gebonden om haar uit te laten. Maar daar trapte de coronapolitie niet in, hoe hard ik ook probeerde hen te overtuigen dat het toch echt een hond was. Ik heb na onze vrijlating ook steeds braaf minimaal twee meter afstand gehouden en om medevoetgangers heen gelopen alsof ze de builenpest hadden, of erger. Ik heb steeds een mondmasker gedragen daar waar het moest, en dan uiteraard een medisch goedgekeurd masker, niet zo’n goedkoop prul van Aldi, Lidl of andere prijsvechters. Ik heb tot drie keer toe, al dan niet vrijwillig, een oversized wattenstaafje in beide neusgaten laten rammen om er daarna achter te komen dat de daarmee gepaard gaande test negatief was.

Ik heb zeker geen handen geschud, niet gehugd en/of geknuffeld met niet gezinsleden en het in Spanje voorheen gebruikelijke gekus al helemaal achterwege gelaten. Als het even kon heb ik ook geen high five, elleboog of vuistje gegeven en probeerde ik zoveel mogelijk mijn normaal gesproken persoonlijke afspraken telefonisch af te handelen, waarna ik de telefoon na het gesprek met alcohol ontsmette. Zekerheid voor alles. Natuurlijk heb ik grote spatschermen geplaatst op de bureaus van mijn kantoor om spontaan uitgerogelde vochtdeeltjes geen kans te geven, heb ik mijn handen zo vaak in de alcohol gedipt dat ik de rest van mijn leven alleen nog een vinger in een glas tonic hoef te steken om een perfecte cocktail te krijgen en uiteraard heb ik mezelf laten vaccineren. Twee keer zelfs.

En nu begrijp ik dat niet alleen in Spanje, maar ook in andere ‘beschaafde’ landen dringende operaties niet door kunnen gaan omdat de ziekenhuisbedden in grote getalen bezet worden door onrustzoekers die te beroerd waren om alles te doen wat 85% van de bevolking wél gedaan heeft. Sorry, maar ergens zit er volgens mij iets goed scheef…

Jan Nicolas

Category: Columns | LEAVE A COMMENT