maart 7 2019

The Voice Kids

Het is al weer zover. Elke vrijdagavond is het raak. Dan passeren ze één voor één de revue. Talentvolle kinderen die klaar staan om over het paard getild te worden. Kinderen, nog met een tere ziel, staan op het punt dit binnen korte tijd van een flinke laag eelt te voorzien. Het lijkt misschien een onschuldig programma, maar eigenlijk kijken we naar de BN’ers van de toekomst met al hun problemen van dien. Sommige kinderen zijn zelfs al zover heen, dat ik spontaan braakneigingen krijg van de opmerkingen die uit deze onschuldige keeltjes komen.

Vroeger had je Stuif-es-in, met die vrolijke Ria Bremer. Dat was onschuldig vermaak, waarbij je in ieder geval het gevoel had dat kinderen meededen omdat ze het gewoon leuk vonden. Met ‘The Voice Kids’ begint het helaas al met de ouders die gemerkt hebben dat hun koter een talent herbergt wat mogelijk bij kan dragen aan het verlagen van de restschuld van hun tophypotheek. Voor de camera vertellen ze apetrots dat ze de ontwikkeling van het kind zo belangrijk vinden en dat ze daar niet tussen gaan staan, ze zingen immers al vanaf hun derde jaar dus weten ze al heel goed wat ze willen. Mocht je kroost terwijl je dit leest aan het zingen zijn, wees dan een verantwoordelijke ouder en stuur ze zonder eten naar bed. Geloof mij, ze zijn beter af.

Ieder talent is als een blanco boek dat nu ingevuld kan worden met hun eigen toekomstmuziek. Althans zo trekt onze metaforen-Marco de talenten naar zijn platenlabels toe. Ali B. stelt zich met zijn niet grappige grappen op als de olijke neef die iedereen zou willen hebben maar niemand neemt. Waar de talenten snel achter zullen komen is dat Ali de snelste manier is om aan drugs te komen.

Dit jaar is de gemene heks Anouk erbij gekomen. In de eerste uitzending werd het mij echter duidelijk dat de Haagse vooral problemen heeft met volwassenen. Tegen de kindertjes is ze bijna ongeloofwaardig lief. Aan haar kun je zien dat de show al enkele maanden geleden is opgenomen, want ze had haar gouden Dracula-gebitje nog in. En als laatste heb je nog de zelfs tegen volwassen mensen kinderlijk pratende Ilse DeLange. Ik wil erom wedden dat zij zelfs haar vrienden nog steeds trakteert op Cheese Dippers en een glas Yoki. Om ze daarna vanaf een 8 mm film projector de talenten te terroriseren met haar zwart wit cowboyfilms, dat later gegarandeerd PTSS moet opleveren.

Iedere aflevering weer spat de droom van meerdere talenten uiteen als ze met goed bedoelde complimenten van de bühne gejaagd worden. Het zwaarst is het voor de finalisten, die in het zicht van de haven stranden. Ze leven dan nog even door op de wolken van faam om daarna in een diep, zwart gat te vallen. Over een aantal jaar zien we de dames terug in real-life soaps met hun verslaafde partner in een achterbuurt van Den Haag, de heren worden gesnapt als toy boy van een bekende burgemeester.

Ach, zal je nu wel denken, hij is gewoon jaloers op deze kinderen die wel iets kunnen. Onzin, zeg ik dan in mijn plaats. Het heeft absoluut niks te maken met het feit dat ik niet kan zingen. Daarnaast ontken ik ten stelligste dat mijn opvattingen te maken hebben met het feit dat ik in de laatste groep van de basisschool de auditie heb verloren voor de reserverol van de linker struik voor de musical ‘Mysterie in het bos.’ Toen had ik gewoon mijn dag niet…

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor The Voice Kids
januari 7 2019

Kinderfeestje

Het is weer helemaal in: Kinderfeestjes bij McDonalds. Tenminste, in mijn dorp, daar waar de tijd heeft stil gestaan. Die feestjes beginnen in het restaurant. Daar worden de kinderen misselijk gevoerd met een droog broodje met daarop een als hamburger vermomt taai schijfje. Nadat het kindergepeupel zich heeft volgepropt met hamburgers, vette frieten en liters cola, komen de snacks op tafel.

Helaas voor de kinderen zijn ook veel ouders aanwezig. Niet omdat ze de jarige kennen. Welnee, in veel gevallen weten de ouders niet eens welk kind jarig is. De ouders komen om mee te vreten. Het bikken heeft de tafel nog niet aangeraakt, of wordt door de ouders geconfisqueerd als ware het een fiets in de tweede wereldoorlog. Met twee handen tegelijk verdwijnen worstjes, chips en gort droge koekjes in de uitgehongerde muilen. En net als je denkt dat je het ergste overleefd hebt, verplaatst de hele bups zich naar de ballenbak. Versie 2.0. Een bouwwerk, waar het grut zich door gaten moet persen en langs stangen kan glijden. Hier en daar liggen ook wat ballen.

Omdat de hamburgergigant niet wil worden aangeklaagd voor schade aan kinderneuzen en/of melkgebitjes, zijn schoenen niet toegestaan. De lucht van kleine zweetvoeten is daarbinnen dan ook niet te harden. Ik begrijp ook meteen waarom dat ding in een afgesloten ruimte staat. Dan komt de taart. En als je nog niet over je nek bent gegaan van de stank van voeten die dagelijks in stinkgympen gefrommeld worden, gebeurt dit wel als je de fout maakt een stuk Mcgebak naar binnen te werken. Na een paar uur vreten, snaaien en zuipen hebben we de eerste kotser. Het is dat hebberige dikke jong van een paar huizen verderop. Aan twee stukken gebak had het ettertje nog niet genoeg. Met een grote boog vliegen deels verteerde hamburgers de net weggewerkte halve liter cola achterna. Meteen komt er, bovenop de toch al bedorven lucht, een zure geur van vers braaksel bij. Net op het moment dat ik een nieuwe teug adem neem om deze weer een minuut of wat in te houden.

Het is leuk geweest. Ik trek mijn dochtertje door zo’n gat, pak op de gok twee bij elkaar passende schoenen en wurm me met haar naar buiten. Dankbaar adem ik de frisse lucht van uitlaatgassen in. Zaterdag is het volgende partijtje. Dit keer bij de Burger King. Die hebben gelukkig geen ballenbak. Die hebben een springkussen.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Kinderfeestje