september 10 2021

Belegen kaaskop

Ik loop in de ruim opgezette supermarkt van Carrefour, in het overdekt winkelcentrum in Ondara. Als ik het pad van de zuivelproducten insla zie ik de mensenstroom plotseling angstig uiteenwijken. Gewapend met een notitieboekje staat daar een dame met haar pen al in de aanslag. Mijn vluchtreactie komt te laat, haar blik houdt me gevangen. De mensen achter me lopen mij opgelucht voorbij…

“Meneer, mag ik u iets vragen?” Waarom ook niet. De vraag is of meneer nog weet wanneer hij voor het laatst kaas gegeten heeft. Ik kijk haar stomverbaasd aan, daar heb ik even niet van terug. Ik zie er behoorlijk Hollands uit en het ‘kas eten’ straalt bijna van mijn oh zo Hollandse wangen af. Maar werkelijk, ze meent het nog ook. Ik stamel, “kaas gegeten, ik?” Al snel zie ik het komische er wel van in, maar moet het toch even verwerken. “U heeft geluk, ik heb net twee royaal met kaas belegde boterhammen achter de kiezen”. Het is nog waar ook, van die heerlijke dikke voorgesneden plakken. Ze oogt verrast, maar voor haar is het wel meteen een schot in de roos.

Haar pen schiet dan ook naar het papier, aarzelt even. Vraagt hoe oud ik wel niet ben, of ik thuishoor in de categorie van 40- tot 50-jarigen. “Nou, nee, mevrouw”. Ze is even stil van verbazing en het schaamrood schiet vanuit haar nek omhoog. Of ik dan… Ik zie haar radeloosheid, want haar toch wel professionele kijk op mensen laat haar zichtbaar in de steek. Of ik dan misschien… Ik voel me door de mand vallen, ineens drukken de jaren. Vol ongeloof kijkt ze me aan, of ze mij dan misschien, heel misschien in de categorie van 30- tot 40-jarigen moet zoeken. Dus niet, was dat maar waar. Jammer genoeg moet ik ook dat ontkennen. Ik krijg werkelijk medelijden met haar. Er valt tussen ons beiden een verlegen, ietwat afwachtende stilte.

Nu is het haar beurt. Ze kijkt op haar formulier en dan weer naar mij. In haar ogen bespeur ik plotseling een zakelijke, onpersoonlijke blik. Niet in categorie 1 en niet in 2, meneer valt dan gezien zijn leeftijd buiten de kaasdoelgroep. Dat zal je maar gezegd worden. Had ik deze ochtend ook niet kunnen denken. Wat het ook is, ergens buitenvallen doet altijd pijn. Meneer wordt bedankt en ze schenkt haar aandacht alweer aan een ander slachtoffer. Mij ondertussen achterlatend in een situatie waar een traumateam de handen aan vol heeft.

Als ik verder wil lopen met mijn gekrenkte ziel onder mijn arm, draait zij zich om. Wil mij toch nog zeggen dat ik er voor mijn leeftijd echt wel jong uitzie. Het traumateam kan inpakken, ik krijg weer geloof in mezelf en mijn medemens. “Die leeftijdcategorieën, zegt ze, die maken het me zo moeilijk. Al die ouderen lijken jonger en die jongeren lijken ouder, kom daar maar eens uit”. Vol begrip kijk ik haar aan. “Mevrouw, ik begrijp wat u bedoelt. Mag ik nu ook eens een poging wagen? Moet ik u misschien, heel misschien plaatsen in de 40+ categorie of is het wellicht toch jong belegen?” Voorlopig kan ik geen kaas meer zien…

Jan Nicolas

Category: Columns | LEAVE A COMMENT