januari 7 2019

Kinderfeestje

Het is weer helemaal in: Kinderfeestjes bij McDonalds. Tenminste, in mijn dorp, daar waar de tijd heeft stil gestaan. Die feestjes beginnen in het restaurant. Daar worden de kinderen misselijk gevoerd met een droog broodje met daarop een als hamburger vermomt taai schijfje. Nadat het kindergepeupel zich heeft volgepropt met hamburgers, vette frieten en liters cola, komen de snacks op tafel.

Helaas voor de kinderen zijn ook veel ouders aanwezig. Niet omdat ze de jarige kennen. Welnee, in veel gevallen weten de ouders niet eens welk kind jarig is. De ouders komen om mee te vreten. Het bikken heeft de tafel nog niet aangeraakt, of wordt door de ouders geconfisqueerd als ware het een fiets in de tweede wereldoorlog. Met twee handen tegelijk verdwijnen worstjes, chips en gort droge koekjes in de uitgehongerde muilen. En net als je denkt dat je het ergste overleefd hebt, verplaatst de hele bups zich naar de ballenbak. Versie 2.0. Een bouwwerk, waar het grut zich door gaten moet persen en langs stangen kan glijden. Hier en daar liggen ook wat ballen.

Omdat de hamburgergigant niet wil worden aangeklaagd voor schade aan kinderneuzen en/of melkgebitjes, zijn schoenen niet toegestaan. De lucht van kleine zweetvoeten is daarbinnen dan ook niet te harden. Ik begrijp ook meteen waarom dat ding in een afgesloten ruimte staat. Dan komt de taart. En als je nog niet over je nek bent gegaan van de stank van voeten die dagelijks in stinkgympen gefrommeld worden, gebeurt dit wel als je de fout maakt een stuk Mcgebak naar binnen te werken. Na een paar uur vreten, snaaien en zuipen hebben we de eerste kotser. Het is dat hebberige dikke jong van een paar huizen verderop. Aan twee stukken gebak had het ettertje nog niet genoeg. Met een grote boog vliegen deels verteerde hamburgers de net weggewerkte halve liter cola achterna. Meteen komt er, bovenop de toch al bedorven lucht, een zure geur van vers braaksel bij. Net op het moment dat ik een nieuwe teug adem neem om deze weer een minuut of wat in te houden.

Het is leuk geweest. Ik trek mijn dochtertje door zo’n gat, pak op de gok twee bij elkaar passende schoenen en wurm me met haar naar buiten. Dankbaar adem ik de frisse lucht van uitlaatgassen in. Zaterdag is het volgende partijtje. Dit keer bij de Burger King. Die hebben gelukkig geen ballenbak. Die hebben een springkussen.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Kinderfeestje
september 18 2018

De Griekse Whopper

Ik ben aan het zondigen. Ik geef het toe. Ik probeer echt mezelf aan een streng dieet te houden, maar het is gewoon sterker dan ik. Alsof mijn lichaam maar één ding wilt. Het schreeuwt er bijna om. Ik hou mijn handen op mijn oren, mijn ogen stijf gesloten, tot ik een oud dametje omver loop. Ik laat het dametje voor wat het is, duw nog twee andere mensen opzij die net voor mij naar binnen wilde gaan en sta dan eindelijk binnen. In DE BURGER KING, HOME OF THE WHOPPER!

Verdomme, er staat een hele rij met opgeschoten rot jong, ouders met kleine jengelende kinderen en ik. Als laatste. Het liefst zou ik iedereen die voor mij is persoonlijk naar buiten meppen. Maar ik moet wachten. Lang wachten. En al die tijd zie ik maar één ding: Dat grote verlichte bord achter de kassa met al die overheerlijke plaatjes. ‘Het Whopperbord’. Whopper… raar woord eigenlijk. Whopperrrrrrrr.

Hoe langer ik daar sta, hoe moeilijker het voor mij word een keuze te maken. Whopper Cheese, Mega Whopper Cheese, Whopper Cheese & Bacon, Dubbele Whopper… Maar dan valt mijn oog op iets wat ik nog niet eerder heb gezien; ‘De Griekse Whopper’. Een mega burger van echt rundvlees (ja, ja en dat moet ik geloven), verse sla, zojuist gesneden uienringen, tomaat en als klap op de vuurpijl… TZATZIKI. Holly Shit!

Die moet ik hebben. Die moet ik proeven. Dat is de Whopper onder de Whoppers. ‘De Griekse Whopper’. Ik denk niet dat er ooit door Burger King of ‘De Mac’ een meer smakelijke hamburger is uitgevonden dan ‘De Griekse Whopper’. Maar ik moet nog even wachten. Er is nog een echtpaar met twee bloed-onder-de-nagels-weg-halende-snot-jong aan weerszijde, die voor mij zijn. Die ettertjes krijgen zo’n kindermenu met zo’n flutcadeautje. Maar het zoontje krijgt een meisjesding en het dochtertje een jongensding. Nou en? Dan ruil je dat toch even onderling om. Nee, de kleine tirannetjes zetten een keel op, waardoor menigeen denkt dat het brandalarm is afgegaan.

Als ze dan eindelijk plaats maken, mag ik bestellen. Ik mag. Het is mijn beurt. Ik ben er helemaal klaar voor. Binnen niet al te lange tijd zal ik het water spontaan uit mijn mond voelen lopen. Ik ga zo aanvallen op een smaaksensatie. Daar is ze. De dame van de kassa. ‘Wat wilt u hebben?’ vraagt ze. ‘Een Whopper Cheese & Bacon’ zeg ik. Wat?!? Nee!!! Ik wil ‘De Griekse Whopper’. Waarom zeg ik dat nou? Maar de Whopper Cheese & Bacon komt al aan glijden in zo’n handig doosje. Ik durf nu niet meer te zeggen dat ik eigenlijk liever ‘De Griekse Whopper’ wil hebben. Dat ik mij tot mijn eigen verbazing vergist heb. Maar ik krijg het dienblad al in mijn handen gedrukt en als een slaapwandelaar ga ik naar een tafeltje om met lange tanden van mijn Whopper Cheese & Bacon ‘te genieten’.

De rest van de dag denk ik aan niets anders dan aan ‘De Griekse Whopper’. Over hoe die gesmaakt zou hebben. Hoe ik mijn tanden vol in dat heerlijke vlees had kunnen zetten. Hoe de Tzatziki een beetje op mijn mondhoeken zou blijven zitten… Het water loopt me tijdens het schrijven van dit stukje al weer in mijn mond. Of beter gezegd, eruit. Ik ben dus bang dat ik binnenkort weer ga zondigen. Voor de zekerheid schrijf ik mijn bestelling volgende keer op een briefje dat ik dan aan de mevrouw achter de kassa kan geven; “Eén Griekse Whopper alstublieft…”

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor De Griekse Whopper