november 26 2020

Hoe heurt het eigenlijk?

“Zeg…”
“Ja?”
“Ik ben bezig met het schrijven van een boek.”
“Ja, weet ik toch…”
“Maar nu moet ik gaan schrijven over twee mensen.”
“Twee maar?”
“Nee, ik bedoel, ik moet gaan schrijven hoe zij het doen.”
“Wat doen?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja?”
“Maar ik ben een beetje vergeten hoe het moet.”
“Wat moet?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja, en daar val je mij mee lastig?”
“Ja, jij weet meestal alles, toch?”
“In ieder geval altijd beter, ja.”
“Ik ben dus bij het punt dat hij hem er bij haar in stopt.”
“Wat gaat hij erin stoppen?”
“Nou, gewoon, dat ding…”
“Welk ding bedoel je precies?”
“Nou, gewoon, dat wormvormig aanhangsel…”
“Echt?”
“Ja…”
“Jezus, wat heftig!”
“Ja, hè?”
“Nou, ik ben er gewoon een beetje stil van.”
“Weet jij misschien nog hoe dat werkt?”
“Ik heb werkelijk geen idee…”
“Volgens mij moeten ze op bed gaan liggen.”
“Oké, dat valt dan wel mee, toch? En dan?”
“Dan moeten ze eerst hun kleren uit doen geloof ik.”
“Alles?”
“Ja, ik geloof van wel.”
“Ongelooflijk…”
“Anders gaat het niet volgens mij.”
“Maar kan het niet gewoon zonder al dat bloot?”
“Maar met al zijn kleren aan kan hij er bij haar toch niet in?”
“Waarin?”
“Hij moet toch ergens in bij haar?”
“Gadverdamme Jan, doe niet zo goor.”
“Nou ja, dat heb ik weleens gehoord…”
“Waar moet hij in dan?”
“Ja, dat weet ik dus niet precies meer.”
“Wat een gedoe zeg. Kan je ze niet gewoon even wat laten kussen of zo?”
“Ja, misschien wel beter, ik vind het eigenlijk ook te ranzig om over te schrijven.”
“Jij nog koffie?”
“Ja, lekker, heb je er een koekje bij?”

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Hoe heurt het eigenlijk?
mei 11 2019

Meneer Smit

Ik zit in het vliegtuig naast een knaap die verdacht veel op Jan Smit lijkt. Maar omdat er zoveel Volendamse knapen op Jan Smit lijken, zeg ik maar niets, want voor het zelfde geld heet hij geen Jan Smit en dan beledig je misschien iemand onbewust. Of hij heet wel Jan Smit, maar is dan weer niet de bekende palingzanger. Of hij heet Jan Smit en is inderdaad de zanger, maar wil eigenlijk niet herkent worden. Of juist wel. Afijn, een dilemma is geboren en ik neem mij voor om maar net te doen alsof hij niet op Jan Smit lijkt en ga zeker zijn muziek niet beluisteren, want voor je het weet ben je onderwerp van een discussie op Facebook annex Twitter.

Op een voetje of 10.000 kijkt de man mij aan met een blik van “ken je mij niet?” maar ik hou me zo dom mogelijk, wat voor mij niet al te lastig is, omdat mijn gezicht zo het lekkerst zit. Als ik niet reageer op zijn vragende blik, vraagt hij mij of hij er even langs mag omdat hij iets uit zijn reistas moet pakken. Ik sta netjes op, hij trekt het kastje open, rommelt wat in zijn tas en gaat weer zitten. Ik kijk naar wat hij gepakt heeft en zie dat het een boek is. Als hij het boek openslaat herken ik tot mijn stomme verbazing de foto op de achterzijde. “Dat ben ik” schiet het door mij heen. Omdat het natuurlijk altijd kan zijn dat de man op de foto weliswaar sprekend op mij lijkt, maar misschien toch iemand anders is, buig ik mij een ietwat naar voren en lees de titel van het boek.

‘De Koningsdochter’ staat er met grote letters geschreven op de kaft waar een naakte blondine met een bloedend hart in haar handen mij ietwat mysterieus aankijkt. De schrijver is ‘Jan Nicolas’. Ik vraag de man wat onnozel of het een goed boek is dat hij leest. “Ik hou van de schrijfstijl van deze schrijver,” zegt hij. “Ik lees zijn columns regelmatig en heb ook zijn vorige boek met korte verhalen. Ik kan die verhalen keer op keer blijven lezen, hoewel dit boek heel iets anders is. Spannend, maar toch ook soms wat luguber.” De man legt toch het boek even weg en begint een praatje.

Het is echt bizar dat de man mijn boek aan het lezen is, met notabene mijn foto op de achterkant, maar hij geen idee heeft dat ik het ben die ‘zijn’ boek geschreven heeft. De man vraagt wat voor werk ik doe en als ik zeg dat ik af en toe wat dingetjes schrijf heeft hij nog steeds geen idee wie ik ben. Ik pak mijn telefoon en tweet over deze bijzondere ontmoeting met deze fan. “Het is vreemd en fijn tegelijk,” tweet ik vanuit het vliegtuig. Mijn volgers op Twitter smullen van het verhaal en kunnen werkelijk niet wachten de afloop te horen, getuige de vele reacties. Ze geven mij tips hoe ik de man die op Jan Smit lijkt toch kan vertellen wie ik ben.

Op dat moment bedenk ik me dat hij me misschien wel volgt op Twitter. Dus ik tweet: “Nou, hallo, vliegtuigbuur. Bedankt dat je mijn boek leest en er zo in op gaat.” Ik begin er echt lol in te hebben en ik blijf via Twitter updates geven over de interactie tussen de Jan Smit look-a-like en mijzelf. Overigens wel via ‘dure vliegtuig wifi’, maar dat mag de pret niet drukken. De man babbelt er tussen de met bloed doordrenkte hoofdstukken onderwijl lustig op los. Ik vraag de man hoe de schrijver heet en als hij ‘Jan Nicolas’ antwoordt, doet ik alsof ik die naam nog nooit gehoord heb. Ik vraag hem dan ook hoe hij het boek ontdekt heeft. De man vertelt dat hij het eerste boek, ‘Bondig’ kreeg van een dorpsgenoot en dat de verhalen hem bevielen. Toen hij hoorde dat de schrijver een nieuw boek had gepubliceerd, heeft hij het meteen aangeschaft. Het toppunt is nog wel als hij mij mee laat lezen. “Goed hè?”, zegt hij.

Als ik het vliegtuig verlaat geeft ik hem een briefje waarin ik hem uitleg wie ik ben. Ik wil deze ervaring namelijk niet verpesten en hem ook niet voor schut zetten. Het gaat tenslotte niet om mij maar om het schrijven op zich en daar komt bij dat dit eigenlijk het grootste compliment is dat ik ooit heb gekregen.

Jan Nicolas

Noot van de schrijver: Ik ken Jan Smit niet, ik heb hem nog nooit persoonlijk ontmoet, noch heb ik ooit naast iemand gezeten die op hem leek. Daar komt bij dat de laatste keer dat ik in een vliegtuig heb gezeten meer dan tien jaar geleden is. Maar ach, het gaat om het verhaal, toch?

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Meneer Smit
februari 4 2019

Boekenwurm

Ik zit op een ongemakkelijk houten stoeltje, van het soort dat in een rij van tien aan elkaar zit, te wachten tot de dokter eindelijk een keer tijd heeft. Mijn afspraak stond genoteerd op 08:45 uur vandaag maar het is inmiddels 11:00 uur. Het schijnt dat het ziekenhuis een computerstoring heeft, waardoor alles handmatig verwerkt moet worden en dat kost tijd. Veel tijd naar nu blijkt. “Dit kan dus alleen in Spanje,” denk ik.

Tegenover mij staat ook een rij van tien stoelen en schuin tegenover mij zie ik een dame zitten, van ongeveer mijn leeftijd, die geïnteresseerd in een boek aan te lezen is, dat op haar slanke schoot ligt. Het was ook mijn idee om een boek mee te nemen, maar omdat ik dacht dat het de goden verzoeken was, heb ik het thuis laten liggen. Een handeling waar ik nu spijt van heb en ik bekijk de dame dan ook met een groeiend gevoel van lichte jaloezie. De dame heeft zo te zien net zo veel last van de oncomfortabel stoeltjes en gaat even anders zitten, waardoor ze het boek uit haar schoot moet halen en nu voor zich houdt.

Ik ontwaar tot mijn grote verrassing een mij bekende kaft en als ik nog iets beter kijk zie ik de titel van het boek in grote letters op de kaft staan: ‘De koningsdochter’. Ik vond het al een vreemde gedachte dat iets dat ontstaan is in mijn fantasie, te koop zou liggen in boekenwinkels, maar nu ik iemand mijn boek daadwerkelijk zie lezen, ontwaar ik een gevoel van gepaste trots. Ik denk dat een kok, die voor het eerst een gerecht maakt en ziet dat het met smaak wordt opgegeten, hetzelfde gevoel moet hebben.

De dame is geïnteresseerd aan het lezen en lijkt zich niet langer bewust van haar omgeving. Ik twijfel even wat ik moet doen: op haar, een wildvreemde vrouw, afstappen en me voorstellen, of haar het moment van ‘even ergens anders zijn’ gewoon te gunnen. De vrouw neemt de beslissing voor mij, want ze slaat het boek dicht en staat, met het boek in haar hand, op om waarschijnlijk naar haar afspraak te gaan. Ik sta snel op en loop naar haar toe voordat ze verdwijnt.

“Pardon mevrouw,” zeg ik zo vriendelijk mogelijk. “Ik zag het boek dat u vast heeft.” De dame kijkt mij enigszins verbaast aan. “Ja?” zegt ze, met de vraag wat die vreemde kerel van haar wilt duidelijk in haar ogen weerspiegeld. Trots zeg ik: “Nou, weet u, ik wilde slechts zeggen dat het mijn boek is.” De vrouw kijkt mij aan alsof ik haar zojuist betrapt heb terwijl ze een winkeldiefstal pleegt. “Oh, sorry. Ik ging hier zitten en zag dat boek liggen. En omdat het Nederlands is besloot ik het even door te bladeren. Maar neemt u het alstublieft terug.” En ze drukt het boek in mijn handen, staat op en loopt richting de arts die op haar staat te wachten.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Boekenwurm
januari 31 2019

Winactie! Win een uniek exemplaar van ‘De koningsdochter’!

Volg je Jan Nicolas al op facebook.com/jannicolas.nl en op instagram.com/jannicolas.nl? Dan maak je nu kans op een uniek exemplaar van zijn nieuwste thriller ‘De koningsdochter’. Wat moet je doen behalve het volgen op facebook en instagram? Heel eenvoudig. Beantwoord de volgende vragen en als de antwoorden juist zijn gaat jouw naam mee in de hoge hoed.

1. Wat is de naam van de koningsdochter?
2. Wat is de naam van de stiefmoeder van de koningsdochter?
3. Wat moet de stiefmoeder doen om het eeuwig leven te krijgen?

Stuur de antwoorden voor 15 februari 2019 in een PB naar Jan Nicolas of per e-mail naar jan@jannicolas.nl

Het te winnen boek is uniek, want het betreft hier de originele proefdruk. Hier en daar zul je dus een schrijffoutje tegen kunnen komen en ook enkele door Jan Nicolas gemaakte aantekeningen voor door te voeren verbeteringen. Dit exemplaar heeft, door een aangepaste opmaak, twee pagina’s minder dan de versie die in de boekhandel te koop is.

Category: Trending | Reacties uitgeschakeld voor Winactie! Win een uniek exemplaar van ‘De koningsdochter’!