augustus 5 2021

Wakker worden!

Vandaag de dag proberen ze je echt van alles in je mik te duwen. Is het geen nieuw light aardbeienyoghurtdrankje van een of ander nieuw flutmerk, dan is het God wel. Nee, nee en honderdmaal nee, ik wil niet! Hoe vaak en hard moet ik nog gillen dat ik met ‘Nee’ ook echt ‘Nee’ bedoel?

Deze ochtend loop ik heel vrolijk naar mijn oh zo superknusse supermarktje in mijn oh zo superknusse dorpje. Ik ben vrolijk omdat ik lopen kan en de zon vandaag, zoals te doen gebruikelijk in Spanje, ook nog eens flink haar best doet. De dreigende regenwolk boven de bergen vergeet ik gemakshalve maar even. Een zwoel briesje voelt verkwikkend aan op mijn pas gemillimeterde schedel en heeft de onprettige herinnering aan ochtendhumeurende Facebookgenoten met zich meegenomen. En ik? Ik heb zin in deze nieuwe stralende dag. Ik loop de supermarkt in en vul mijn karretje met de nodige lekkere waren en andere vettigheid. Bovenop liggen in veelvoud roomboter, eieren, chips en ontbijtspek, als ik bij een kartonnen reclamehokje langs hobbel. De dame die bij dit hokje hoort komt op mij afgelopen alsof ze mij wil opeten.

Even voel ik me net Roodkapje naast de grote boze wolf. Deze boze wolf heeft een dienblad met ieniemienie bekertjes, die tot de helft, jawel, gevuld zijn met een of ander vaag superproduct. Dit mag ik nu proeven. Helemaal gratis. Hoera. Ze vertelt me ook maar meteen hoe gezond het is, omdat het bifidobacteriën lactis Bb12 bevat. Of zoiets. Dat klinkt gewichtig, dus zal wel zwaar op de maag liggen en voor brijige kak zorgen. Ik vertel haar dat ik geen lightproducten gebruik, nu niet, nooit niet, omdat het volgens mij en uit onderzoek gebleken, nooit gezond kan zijn met zoveel toevoegingen die absoluut niet natuurlijk zijn. Ik zie het volgens haar helemaal verkeerd, dit is echt een heel goed product wat mijn gezicht in balans zal houden. Ik begin te lachen en wens haar een goedemorgen, veel succes en voel voor de zekerheid nog even aan mijn gezicht of het toch niet per ongeluk ergens, heel sneaky, uit balans aan het raken is.

Ik smeer mijn brood al jaren met een dikke laag roomboter met daarop alles wat God en Weight Watchers verboden hebben. En van alles veel en nog meer. Ik ben blij met mijn sneller dan het geluid gaande stofwisseling, die zorgt dat het tot mij genomen voedsel sneller in de pot ligt dan ik het kan aanvullen. Voor mij geen lightproducten. Toch ben ik wel nieuwsgierig naar de ingrediënten van het goddelijk vocht wat die dame mij wilde aansmeren. Thuisgekomen kijk ik op de site en lees nog meer mooie namen die echt lekker klinken; oligofructose, sucralose, antioxidant E306. Naar mijn mening kan dat niet goed zijn voor een mens en ik ben en voel me prima in balans. Ik ben ooit 72 kilo afgevallen en die komen er, hoe ik ook mijn best doe, niet meer aan.

Als ik net een hap neem van mijn met een dubbele laag roomboter ingesmeerde boterham met extra vette pindakaas, schrik ik op van de deurbel en ga open doen. Een vriendelijk uitziende man met aktetas lacht me toe. Encyclopedieën worden sinds het bestaan van Wikipedia al jaren niet meer verkocht, dus met een groot vraagteken op mijn voorhoofd kijk ik de beste man aan. Hij haalt een boekje uit zijn tas en begint te praten. “Ik heb een poosje terug zo’n zelfde boekje in uw brievenbus achtergelaten, heeft u dat gelezen?” Ik twijfel of ik die man meteen zijn benen zal breken of aan zal horen wat deze door God gezonden kwal te vertellen heeft. Ik kies voor het laatste.

“Nee, ik ben niet zo’n lezer, ben meer een schrijver, dus ik zal uw folder wel bij het oudpapier gegooid hebben”, antwoord ik bewust onvriendelijk. “Oh, jammer, maar dat geeft niet want u mag anders dit exemplaar wel hebben. En ik zou u daar meteen graag over willen spreken.” Ineens begint het me te dagen, laatst heeft er dagenlang een blaadje ‘Despierto’, de Spaanse versie van ‘Ontwaakt’, door mijn huis gezworven. De bladzijden waren te glad om als wc-papier van nut te kunnen zijn, waarna ik nog geprobeerd heb het als wekker op mijn nachtkastje te leggen. Maar hoe groot er ook op stond ‘ontwaakt’, wakker worden ho maar.

De getuige van Jehova (getuige van wat in Jehova’s naam?) ratelt gewoon verder en ik krijg geen kans om hem fatsoenlijk te vertellen dat ik geen zin heb in zijn of iemand anders zijn God. Dat ik ook niet geïnteresseerd ben in zijn folder die mij moet doen ontwaken en andere Bijbels. Ik ben namelijk al wakker!

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Wakker worden!
december 21 2020

Koffiegeleuter

Ik zit op mijn favoriete terras in mijn dorpje en drink mijn koffie zoals ik hem graag heb: sterk, met veel melk en warm, zeg maar gerust heet. Ik neem mijn eerste voorzichtige slok, zorgend dat ik mijn lippen niet brand aan het schuim dat veroorzaakt is door het opstomen van de melk.

Nadat ik het schuim met een vakkundig slurpje van de koffie gescheiden heb, glijdt de hete koffie als gloeiende lava mijn keel in. Door de jaren heen heb ik een loden pijp in mijn keel gekweekt, zodat ik dit inmiddels goed kan handelen. Op het schoteltje ligt de traktatie van het huis: Een klein stroopwafeltje, waar de stroop, door de hitte van de kop, een beetje uitgelopen is. Het blijkt elke keer weer een gouden combinatie.

Aan het tafeltje naast mij gaat een dame zitten. Ik schat haar net in de veertig, maar tegenwoordig weet je het nooit. Wellicht heeft ze onlangs een kruiwagen met geld gedoneerd aan haar plastisch chirurg om haar vel richting haar muts strak te trekken. De enige manier om daarachter te komen is op zoek te gaan naar overdadig veloverschot op plaatsen waar ze mijn handen nooit vrijwillig laat komen. Dus geef ik haar maar het voordeel van de twijfel, hoewel haar bijna perfecte borsten eigenlijk het tegendeel bewijzen. Ze heeft een fraai figuur, zelfs als ze veel jonger dan door mij geschat zou zijn.

Haar fraai gevormde, bronsgebruinde benen komen onder een vrolijk jurkje vandaan en heeft ze op een dusdanig geraffineerde manier over elkaar geslagen dat elke man wel moet kijken, en dat weet ze. Aan haar voeten draagt ze met gouddraad afgezette teenslippers, waardoor haar roodgelakte teennagels zichtbaar zijn. Hoe langer ik naar haar kijk hoe meer ze mij bekend voorkomt. Maar dat is wel vaker als je in een dorpje woont en al helemaal als iedereen een mondkapje opheeft. Ze bestelt met een sensueel hese stem ook een koffie en zegt verder niets, tot de koffie door de vriendelijke serveerster op haar tafeltje gezet is. Ze gooit het suikerzakje leeg in haar kommetje en begint te roeren, op een manier die mij onwillekeurig aan seks doet denken.

Dan doet ze haar mondkapje af, kijkt mij voor het eerst rechtstreeks aan, waarbij haar oogleden een beetje zwoel gesloten zijn en zegt: “Hé, jij bent toch Jan Nicolas?” Trots, omdat ik herkend word, bevestig ik dit door heftig te knikken, ook al omdat ik mijn stem niet helemaal vertrouw. “En?” vraagt ze verder. “Heb je inmiddels al werk gevonden, of ben je nog steeds schrijver?”

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Koffiegeleuter
augustus 9 2020

Hondenhok

Na mijn aanbellen gaat na enige tijd de deur open en verschijnt een mollige dame in de deuropening. Ze heet mij welkom en wijst mij, bijna standaard in het land van de nooit gelijklopende horloges, op mijn punctualiteit. Ik stap naar binnen en wil juist mijn standaard antwoord geven dat ‘Hollanders altijd punctueel zijn’, als de in de woning hangende lucht mij de adem beneemt.

Ik ruik de lucht van hondenstront die al dagenlang zijn odeur in de woning verspreidt, in combinatie met de stank van een gemiddeld hondenasiel in het kwadraat. Maar dan erger. Ik slik mijn zojuist genuttigde maaltijd terug en weet maar net te voorkomen dat de smerige vloer versierd wordt met een nog niet verteerde pastamaaltijd. Ik doe een dappere poging om gewoon niet te ademen, maar na anderhalve minuut moet ik toch toestemming vragen om een paar foto’s te maken. En het nadeel van lang je adem inhouden is dat je daarna automatisch heel diep in moet ademen, waardoor de aanwezige stank nu ook mijn smaakpapillen bereikt en deze meteen voor de rest van mijn leven verpest.

Als ik in één ademteug toestemming vraag voor het maken van enkele foto’s, vertelt het vrouwtje mij dat de woning heel misschien verkocht is, maar zij op de twintigste van deze maand zekerheid heeft. Ze leest mijn verbazing dat iets dat zo smerig ruikt überhaupt verkocht is waarschijnlijk van mijn gezicht, want ze vraagt mij of er iets niet in orde is. Snel pas ik mijn gelaatsuitdrukking aan en begin meer peinzend te kijken en antwoord haar dat ik dan liever na de twintigste terugkom en tegen die tijd zelf contact opneem voor het maken van een nieuwe afspraak.

Ik haast mij werkelijk naar de frisse lucht van uitlaatdampen in de snikhete middag en adem buiten dankbaar een paar keer diep in, in de hoop zo mijn reukorgaan wat te zuiveren. Tevergeefs, want bij terugkomst op kantoor hangt de lucht van een ongewassen Lassie nog steeds in mijn neus. Bij herhaling heb ik braakneigingen, die maar moeizaam wegtrekken.

Ik doe mijn best het telefoonnummer van de eigenaresse terug te vinden, zodat ik dit op kan slaan om haar rond de twintigste even te bellen voor een nieuwe afspraak. Maar hoe ik ook zoek, het telefoonnummer is nergens meer te vinden. Jammer, want in de basis was het denk ik best een leuk huis.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Hondenhok
december 22 2019

De bevalling

De pijn die ik voel is het beste te vergelijken met het plaatsen van je nier tussen een bankschroef, waarna die tot het uiterste wordt aangedraaid. Maar dan een paar keer erger. Nergens in mijn onuitputtelijke fantasie heb ik me ooit voor kunnen stellen dat een dergelijke pijn bestaat. Men zegt dat een goede niersteenaanval het beste te vergelijken is met de barensweeën van een vrouw. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want de verhouding niersteen-plasbuis, is zo’n beetje gelijk aan kinderkopje-vagina. Ware het niet dat een plasbuis net even minder flexibel is. Maar hoe ik ook pers, die niersteen blijft lekker zitten waar hij zit en verroert zicht niet. Geen wee kan hem op andere gedachten brengen.

Ik lig op zo’n oncomfortabel bedje bij de eerste hulp nadat ik bijna kruipend naar binnen ben gegaan en men begreep dat ik pijn had. Het tweede zakje valium, of iets dat dezelfde zalige uitwerking heeft, is zojuist aangesloten op het kraantje dat de arts in mijn arm heeft gewurmd. Eerst begon hij in mijn rechterarm te wringen, maar toen hij daar, na een paar minuten heen en weer te hebben gewrikt met de naald, geen geschikte ader kon vinden, probeerde hij het met wat meer succes in mijn linkerarm. Het pijnlijk heen en weer bewegen van de vrij dikke naald zag ik heel even als een slecht gelukte afleidingsmanoeuvre om de pijn die van mijn nier richting mijn kruis trok te vergeten. Maar zeg maar eens tegen een vrouw, als de ontsluiting daar is, het kopje zich naar buiten begint te persen en zij langzaam enkele centimeters inscheurt “gewoon niet aan denken, joh”. Dat bedoel ik.

Ik wil net vragen wanneer het verdovend goedje eindelijk een keer zijn werk gaat doen, als ik achter mijn ogen een voorzichtige roes bespeur die mijn hersens begint te vernevelen en een prettige tinteling voortbrengt die begint bij mijn kruin en traag afzakt richting het door pijn getroffen gebied. Het is een soort high worden voor rookies en ik besluit, terwijl ik zo stoned als een garnaal en klaarblijkelijk met een domme grijns van oor tot oor naar mijn vrouw kijk, dat ik dit spul op een handkar te koop ga aanbieden op de Dam in de Nederlandse hoofdstad, als perfect alternatief voor lachgas.

Na enkele minuten, waarvan ik nog steeds denk dat het in werkelijkheid uren zijn geweest, kan ik zelfstandig van het bed stappen en zweef ik naar buiten met een recept voor pijnstillers met dezelfde helende werking stevig in mijn knuistje geklemd. Wat er verder die nacht gebeurd is weet ik niet meer, maar ik kan bijna niet wachten op een volgende aanval.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor De bevalling