oktober 6 2018

Ode aan een nummer 11

Lieke, mooie nummer elf, buitenspelende magnifieke, alsof het geen moeite koste danste je langs je Deense opponent, en ik betrap mezelf, op een eenzijdig flirtmoment, als je aanlegt voor een schot, net niet scoort, en bijna alsof het zo hoort, speel je de Deense meisjes kapot.

Lieke, jij supersnelle gazelle uit Nieuw-Bergen, bij jou vergeleken waren de Deense meisjes voetbaldwergen. Jij die wekelijks bij Barcelona haar kunsten mag vertonen, nu al behorend tot de voetbaliconen, zoals Cruijff, Guardiola en Messi, hoewel ik jou toch een stuk liever zie.

Lieke Elisabeth Petronella, la chica bella, als uit het niets verschenen, behoor jij nu al tot de fenomenen. Lieke, voetballende artistieke, en nog mooi bovendien, ik durf het bijna niet te vragen, maar ga het er toch op wagen, wil jij mij een keer heel misschien, alle mooie plekjes van Barcelona laten zien?

Jan Nicolas

Category: Gedichten | Reacties uitgeschakeld voor Ode aan een nummer 11
september 17 2018

Moederdag

Als ik aan mijn moeder denk, dan denk ik aan gehaktballen met een afmeting waar de gemiddelde voetbal jaloers op is. Of aan de enorme pan met soep die ze, geheel gemaakt naar eigen fantasie, elke zaterdag klaar had staan, of er nou wel of niet iemand op visite zou komen. Zekerheid voor alles. Op visite komen bij mijn moeder stond gelijk aan mee-eten en mee-eten bij mijn moeder stond gelijk aan bunkeren. Kipfilets werden aangedragen in een hoeveelheid waar je een klein weeshuis een week goed mee kon voeden. Alleen zaten er bij ons maximaal 6 man aan tafel. Het Paasontbijt was traditioneel en de bakkers vochten bijna om ons als klant te hebben, want dan was de te halen Paasomzet reeds gegarandeerd.

Als ik aan mijn moeder denk, dan denk ik ook aan het hamsteren van voedsel voor de zomervakantie. Wij gingen elk jaar 3 weken naar Spanje, maar ze had voor minimaal 3 maanden eten bij. Blikken met groente, aardappelen, soep, want ja, hoe kon zij nu vooraf al weten wat zij tijdens de vakantie klaar ging maken? En alles moest in de caravan, die met het voedsel meteen overbeladen was. En dan moesten de voortent, onze koffers, stoeltjes, etc. er nog bij. Op de camping aangekomen gingen we vervolgens vanaf dag één uit eten, met als gevolg dat mijn moeder aan het einde van de vakantie heel veel mensen gelukkig maakte met blikken voedsel, soep, aardappelen, etc. Mijn moeder had het in haar jeugd niet al te makkelijk gehad, en dat wilde ze, denk ik, compenseren met enorme hoeveelheden voedsel.

Als ik aan mijn moeder denk, dan denk ik ook aan het ‘handje drukken’, dat ze deed met de mannelijke klanten van de bar die mijn ouders ooit hadden in Sitges, nabij Barcelona. En dat mijn moeder altijd won, hoe groot de kerel ook was. Behalve van mij, van mij heeft ze nog nooit gewonnen. Of ze heeft mij altijd laten winnen, dat kan ook.

Maar als ik aan mijn moeder denk, dan denk ik vooral aan de onvoorwaardelijke liefde die mijn moeder gaf aan al haar kinderen. Hoe ze haar kinderen beschermde tegen de boze wereld, op een manier die je misschien alleen nog ziet bij leeuwinnen. Hoewel ik liever met een leeuwin te maken zou hebben dan met mijn moeder als ze voor haar kinderen opkwam. Stiekem verkneukelde ik mezelf als mijn moeder op school even ging ‘praten’ met een leraar die mij niet al te netjes had behandeld. Ik ben weleens door zo’n beste man aan mijn oor getrokken, ik denk dat ik het er wel naar gemaakt had want ik was niet zo’n braaf manneke, maar dat interesseerde mijn moeder helemaal niets; van haar kinderen bleef je af. Dat de beste man na het bezoekje van mijn moeder nooit meer aan oren trok is slechts een understatement.

Andere kinderen zeiden altijd dat ze hun grote broer of hun vader er wel even bij gingen halen als we ruzie hadden. Ik haalde dan altijd mijn moeder. Mijn moeder, ik mis haar soms weleens. Niet heel vaak hoor, ik denk misschien slechts 365 dagen per jaar aan haar en zo heel af en toe een dagje meer.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Moederdag