februari 21 2021

Open brief aan mevrouw Dap

Geachte mevrouw Dap,

Met de grootst mogelijke verbazing en ontzetting heb ik gelezen dat uw zoontje, Dikkertje, ‘s morgens vroeg om kwart over zeven, zonder enig ouderlijk toezicht, in Artis was. Hierbij heeft hij zichzelf op illegale wijze toegang verschaft tot het giraffenverblijf en is daar op een bijna 5 meter hoge trap geklommen.

Vertelt u mij, mevrouw Dap, wat doet uw zoontje, helemaal alleen, om kwart over zeven ‘s ochtends in een dierentuin? Ja, u kunt nu wel stellen dat hij ‘de giraf een klontje wilde geven’, maar had u hem niet even vooraf kunnen vertellen dat klontjes verschrikkelijk slecht zijn voor giraffen? Of denkt u werkelijk dat die borden ‘verboden te voederen’ er voor niets staan? Vervolgens moet ik lezen dat uw zoontje Dikkertje allerlei onzin in het oor van de giraf heeft gefluisterd. Dat hij rode laarsjes heeft gekregen voor de regen, dat hij kan rekenen, tekenen en dat hij ABC kan spellen.

Mevrouw Dap, als een kind ABC kan zeggen, heeft dat geen hol met spellen te maken. Een woord spel je, dit zijn slechts de eerste 3 letters van het alfabet. Natuurlijk, meer kinderen praten tegen een huisdier, hoewel ik met de beste wil van de wereld een giraf niet echt tot een huisdier kan rekenen. Wat echt heel kwalijk is, is dat u uw zoontje de gelegenheid heeft gegeven om van uw geestverruimende middelen te snoepen. Of denkt u werkelijk dat het normaal is dat een kind een giraf hoort praten? Wat voor draak van een moeder bent u trouwens, als u uw zoon, die klaarblijkelijk niet één van de magerste is, ‘Dikkertje’ noemt? U heet al ‘Dap’ met u achternaam, was dat gegeven op zich al niet kwetsend genoeg voor de kleine Dikkertje? Of is het waar wat ze zeggen, dat u eigenlijk Pad heet, maar de familienaam heeft omgedraaid, omdat er anders ‘Dikke Pad’ in zijn paspoort zou staan?

Maar het ergste van alles vind ik nog wel dat die mollige kleuter ook nog eens van de nek van die giraf af heeft gegleden. Er zijn al bijna geen giraffen meer over, mevrouw Dap, maar toch vindt uw zoon het schijnbaar nodig om met zijn dikke reet het aantal giraffen met één te verminderen. Dit uitsluitend door met zijn niet geringe overgewicht de nek van die lieve giraf te pletten.

Ik wil u dan ook vriendelijk verzoeken uw zoon streng toe te spreken en hem duidelijk te maken dat bepaalde zaken echt niet kunnen.

Met vriendelijke groeten,

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Open brief aan mevrouw Dap
juni 7 2020

Dom volk

Dat een man vermoord wordt door een politieagent, in welk land dan ook, is natuurlijk te zot voor woorden. En dan maakt het geen fuck uit of die man wit, rood, groen, geel of zwart is. Sterker nog, als je van mening bent dat we in eerste instantie allemaal mensen zijn en allemaal gelijk, is de nadruk leggen op iemands huidskleur ook een vorm van discriminatie. Continue reading

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Dom volk
augustus 4 2019

Canal pride

Ik kijk naar het tafereel in de grachten van ‘mijn’ Amsterdam. Ik vind namelijk dat als je in Amsterdam geboren bent, je gerust van ‘mijn’ mag spreken. Ik zie ongeveer 80 vrolijk versierde boten met op elke boot flink feestende mensen, die in de grachten hun jaarlijkse opkomst maken.

Het geheel wordt aan elkaar gepraat door ene mevrouw Lust. Nou ja, gepraat, mevrouw Lust wil meer bij elke boot laten zien hoezeer zij betrokken is bij de gevoelens en uitingen van de mensen op de voorbij trekkende boten. Vooral wanneer zij de camera op zich gericht weet, wuift zij gemaakt enthousiast, als ware zij koningin Juliaantje op het bordes van paleis Soestdijk in vroegere jaren, naar het voor haar passerende volk. Wat ontbreekt, zijn de kruidkoeken en andere prullaria die door haar na ontvangst achter een op de kade geplante rododendron kunnen worden geflikkerd.

Op de boten wordt van tijd tot tijd een microfoon onder de neus van de zwaar benevelde mensen geduwd, waarbij van hen verwacht wordt om iets zinnigs met de aan de beeldbuis gekluisterde bevolking te delen. Ene Ferry Doedens, de GTST acteur die in de serie de zoon speelt van Janine, brult met zwaar dubbele tong dat hij weliswaar homoseksueel is maar ook een normaal mens, om vervolgens de dichtstbijzijnde kerel vol op zijn bek te zoenen. Uiteraard met zoveel mogelijk tong, zodat de beeldbuiskindertjes maar goed genoeg kunnen zien hoe normaal Ferry is gebleven. Heel even denk ik dat hij spontaan op zijn knietjes zal gaan zitten, maar dat gaat zelfs Ferry wat te ver.

Mevrouw Lust salueert vervolgens als een soort mislukte G.I. Jane naar een passerende boot met vooral militairen, zichzelf in al haar onnozelheid niet realiserend dat salueren zonder hoofddeksel in het leger ‘not done’ is. De volgende boot die passeert is volgens mevrouw Lust de ‘Leerboot’ gedoopt. Het waarom van deze naam wordt al snel duidelijk als de boot in beeld komt. Het dek staat vol met veelal zwaar behaarde mannen die zichzelf in een niets verhullend en vaak veel te strak lederen omhulsel hebben gehesen. Als zo’n lederen manneke zichzelf dan even van de andere kant laat zien, steken zijn eveneens zwaar behaarde billen vrolijk door het open venster naar buiten. Ook op de leerboot is men klaarblijkelijk heel normaal gebleven.

Ondertussen kweelt mevrouw Lust er op los dat Nederland en de rest van de wereld de homoseksuele mensen niet langer moet wegduwen, maar moet omarmen. Dat er niets raars is aan homoseksueel zijn en dat men niet naar de geaardheid van mensen moet kijken, maar naar hun innerlijk. Nou, mevrouw Lust, dat laatste ben ik volledig met u eens. Het doet er niet toe wat de geaardheid van iemand is, noch welk geloof iemand heeft of welk kleurtje iemand per toeval heeft gekregen bij zijn of haar geboorte. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik dit namelijk al mijn hele leven doe. Maar ik heb voor die in mijn ogen normale instelling nooit naar een zwaar behaarde blote reet hoeven te kijken, laat staan deze te omarmen.

Opgelucht schakel ik over naar Ziggo om Max Verstappen zijn eerste pole position te zien pakken. Ik vraag mij onwillekeurig af of er in één van de voorbij razende racewagens toch niet stiekem een coureur zit die in zijn race-overall een venstertje heeft geknipt op de plek van zijn billen. Coureurs zijn tenslotte soms ook heel normaal gebleven.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Canal pride
januari 9 2019

Opa en Oma

‘We gaan naar opa en oma’ bezorgde ons als kind altijd vrolijke kriebels. Niet alleen door de spannende grote reis, helemaal van Brabant naar Amsterdam. Naar opa en oma gaan was een feestje, met alle rituelen. Opa en oma woonden heel lang aan de Vogelkade, aan een zijtak van het IJ, in Amsterdam Noord. Kon opa fijn bootjes kijken. Als er een langs kwam welteverstaan, want dat gebeurde zelden tot nooit. Ze woonden daar in een kabouterhuisje voor oude mensen, met een kleine woonkamer, een kleine keuken, een kleine slaapkamer en een nog kleinere badkamer.

Bij aankomst had oma ons al gewaarschuwd dat we gerust een snoepje mochten pakken, maar dan wel uit het speciale ‘voor kinderen’ snoeptrommeltje. Het andere trommeltje zat vol met heerlijke nogablokken, maar die waren voor opa. En de ‘kletskoppen’ in het vrolijk gekleurde koektrommetje boven op de kast waren voor de visite. Binnen 10 minuten hadden wij de nogablokken opgevreten, met als toetje de kletskoppen.

Mijn opa was een echte ‘opa’ opa. Klein mannetje, hoedje op zijn kale hoofd en altijd vrolijk. Aangekomen in het kleine huisje gingen we vaak wandelen met opa. In het Vliegenbos. In dat hele bos was geen vlieg te bekennen trouwens. Wel muggen. Na het wandelen had oma dan het eten klaar. Echt oma eten; groentesoep, draadjesvlees, aardappelen en bloemkool met een papje. Als toetje stoofpeertjes of tuttifrutti. En alles gewoon uit hetzelfde bord, want opa en oma hadden de oorlog nog meegemaakt.

Ik weet nog dat oma zilver bestek had. Heel prettig als je dan met je kiezen, vol met vulling, op je vork beet. In het zachte zilver zaten ook de tandafdrukken van alle anderen die weleens bij oma hadden gegeten en dat waren er best veel. Vaak bleven we ook slapen, want we hadden tenslotte een hele reis achter de rug. Oma kwam dan de volgende ochtend steevast een beschuitje en een mok thee brengen op bed. Een mok hele warme thee. Om onze tere kindervingertjes te sparen gaf oma dan de mok aan met het oortje naar voren. Met als resultaat dat ze zelf de mok kokend hete thee vast moest houden. Ons record met treuzelen tijdens het aanpakken was 42 seconden voordat ze rare gezichten ging trekken.

En dan ineens was het voorbij. Werden we de volgende dag weer met vier kinderen achter op de bank gepropt van de Renault 16 van mijn vader. Steevast kotste ik dan de longen uit mijn lijf door een overdosis nogablokken en een half pak kletskoppen. Maar het kan ook aan de snoepzak, die oma nog snel even in onze handen drukte, gelegen hebben.

In 2011 kwam er een definitief einde aan het populaire duo ‘Opa & Oma. Opa was haar al wat jaartjes daarvoor vooruit gegaan, maar oma hield nog even vol. Eén dag, nog geen 24 uur voordat ze de mijlpaal van honderd jaar zou halen, het koninklijk telegram stond al op de kast, nam ze afscheid van haar trouw publiek.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Opa en Oma