Lòòpneuze-marraton

Lòòpneuze-marraton

De dierektries is ‘n vrouwke van ‘n jaar of vijfteg, in ‘n broekpak waarda t’r lijf uit alle macht uit perbeer t’ontsnappe. z’Etter lippe knalròòd gepleisterd en ze draag zo’n gròòte gitzwarte bril as teke dagge van de kunste zijt. Of intelektewéél. Kunstmateg intelektewéél dan, zogezeed. Onwènneg sjok z’op d’r zondags akke naar de miekerefoon, d’r overvol mè vocht zittend’enkels òm de stap verzwikke’d. “Me krijge nouw ‘n snotterliedje en let u speesjaal op ‘t gitaarspel. Want, dames en heren… u zul ‘t zien, oe oud dagg’ok zijt, ge kun bij ons op elleke leeftijd starte mè mezieklesse…”

Jeugdeg seniejor in snotterliedjes. En nou, nog vóór d’eerste noot, weggezet as demènt ouwe zak die as slotakkoord van z’n te laat gestarte muzekale karriejèère nog eve ‘n riedeltje weg ga geve ten faveure van ‘t ledebestand van ‘n meziekschooltje in ‘n weggemoffeld Berregs stratje. Ziede die treurege, wa d’onnozele glimlach die’k as leste verdédegingslinie tege de totaal afgang op m’n gelaat tòòver? Ja…, achteraf ek makkelek prate. “Neeje, gij trek volle zale”, dà d’addik motte zegge tege die Obézietas-trut. Of veul vieleiner: “Ge kun d’op mijn leeftijd dus ok altijd nog dierektries van ‘n meziekschool worre…” Of éél geméén: “Goh, werrekte gij ier? En ge kon zo goed lere?” Mar niks. Gin tekst. Dèèr zit ik as verédelde tranetrekker, doe-w’t-zellef muzekant, adèpt van Hazes 1 en 2, Manke Nelis en Koos Alberts. “Dank voor oew komplimenteuz’introduksie…” Vedder kom’te verbaal begaafde sienikus in mijn nie. Mijn normaal ‘o zo gròòte waffel’ zit nou vol mè tande. Wel ammaal van m’n eige.

Pittig Jan Nicolas

Ziede me zitte? Op ‘t podiejem van de Maagd, vor ‘n zaal van dik tweejonderd man in ‘t felle licht van ‘n vollegspot, gitaar op schòòt. Klaar voor m’n allereerst optreeje vor pebliek. Vor m’n allereerst optreeje ooit overeges. Ard g’oefe’d op tweejederteg martele’de grepe vor ‘t koeplet en nog ‘s zestien ekstra vor ‘t refrein. In de laat avend-ure nog vier keer deurgespuld. Nou mag ik en zijn’k ‘r klaar vor. En ‘k eb al zo lang motte wachte. Vóóraan in ‘t pegramma zit ‘n dweilbendje van vier ‘efteg transpierere’de dames in d’overgang, tradiesjonéél mè gerdijne n’omkleed. Dàn ‘n groep blokfluite’de brugpiepers en twee ééle kleine viejolisjes die ‘n strijkstok as ‘n ijzerzaag antére, mar mè trots glimme’de moeders op d’eerste rij. En dèèrnaar nog ‘n dròòmereg meske da d’alle Vastenavendliedjes vanaf 1946 tot nouw, op de piejano pingelt en van gin op’ouwe wit. Mar nou mag ik…

‘Leef’ gaan’k speule en m’n ingestudeerde babbeltje da Dreetje Hazes éélaas nie ken komme mar dattie mijn è gevroge n’om in te valle, stuiter d’onverrichter zake nar mijn trug. Okee, speule dan mar. Vier mate veraf en waar da’k de weg eve kwijt raak, doen’k ‘net-as-of’ akkoorde. Ik speul dees avond veul, éél veul ‘net-as-of’ akkoorde. Achteraf rol d’t applaus over me n’één. Naar ‘n klein ont’echt knikske nar ‘t pebliek verdwijn ik mè d’n soepele sprong achter de koeliesse.

Dan schiet ik wakker, omda m’n vrouw midde n’in de nacht wil weten waarvóór da’k in ‘emelsnaam lòòp te brulle da’k wil leve as of ‘t m’n leste dag is, wa’k, mè d’n pijnlek’uitdrukking op m’n smoel, in m’n slaap tellekes roep. Da d’ek wel vaker, da’k éél raar ga dròòme a’k ziek zijn. Ik blef zo-plat-as-‘t-ken legge om da’k al ruime tijd ‘n chroniese lòòpneus eb en de zwaartekracht nie uit wil dage. ‘t Is gin kwestie van ‘n bietje flink op’ale op z’n tijd, mar echt ‘n ardlòòpe’de neus. As t’r ‘n marraton vor neuze zou bestaan, zou m’n neus mè glans winne. M’n neus lop zellefs zo ard da van achternaardweile nie ééns sprake ken zijn. M’n vrouw breng d’n mix van cognac, ‘n geklopt ei en bruine suker, om datta volleges d’overlevering wondere zou doen. Ik perbeer verzichteg rechtop te gaan zitte, mar eb medéén aan één zaddoek nie mir genogt. Gelukkeg bied ’t tweepersòònslake genog uitkomst. Ik val dèèrnaar wir in slaap, mar wor beroerd en lamlèndeg wakker mè d’n enorreme kater en nog altijd ‘n lòòpneus.

Ik leg op bed en luister nar ‘n verbij komme’d dweilbendje da d’éél toepasselek d’eerste tòòne n’inzet van ‘Dweil d’oew neus mar achternaar!’ Langzaam voel ik oe datte meziek in m’n adere trekt en m’n bloed sneller doe stròòme. Atte leste tòòne wegsterreve voel ik m’n eige goed en is m’n neus eindelek gestopt mè lòòpe. Nouw is t’ie verstopt.

Jan Nicolas

(Column geschreven in opdracht van de stichting Vastenavend van ‘t Krabbegat – Bergen op Zoom, voor de Vastenavendkrant van 2020)

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.