juni 28 2021

Het geheim van het varken

Eén van de voordelen van wonen in Spanje is, dat uit eten gaan hier nog betaalbaar is. Tenminste, ten opzichte van de prijzen die ik voorbij hoor komen van restaurants in Nederland. Niet zelden verzamelen wij dan ook het gezin op een dag in het weekend om ergens aan te schuiven.

Dit keer is het een restaurantje met traditionele keuken, midden in het historisch centrum van mijn dorpje Benissa. Ze hebben daar, net als veel andere zaken, een compleet menu waar je tegen een vriendelijk prijsje uit diverse gerechten kunt kiezen. Voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht en een wijntje voor 15 euro. Voor de prijs hoef je het dus niet te laten.

Ik besluit te gaan voor de gevulde champignons overgoten met een warme kaassaus. Na enige tijd worden de champignons gebracht. Het zijn er drie. Wel drie hele grote. Wat mij betreft meer dan genoeg, want sinds ik 72 kilo ben afgevallen ben ik geen echt grote eter meer. Dat was vroeger wel anders. Toen had ik aan een kist champignons overgoten met een kilo kaas nog niet genoeg gehad. Maar tijden veranderen. De champignons zijn echt heerlijk en ik kan bijna niet wachten op het door mij bestelde hoofdgerecht: Secreto del cerdo, oftewel ‘het geheim van het varken’. Toen ik bij het bestellen vroeg wat het grote geheim nu precies was, werd een beetje vaag verhaal verteld over een speciaal stukje van het beest.

Het ‘geheim’ bleek een bord met 5 gegrilde reepjes vlees gegarneerd met een handje gebakken aardappels en iets van salade die duidelijk haar beste tijd had gehad. Omdat ik dus een kleine eter ben ga ik steevast altijd eerst voor het in mijn ogen lekkerste van het bord, omdat ik vooraf al weet dat ik toch nooit alles op krijg. Ik besluit, als vleesliefhebber, te gaan voor het zich aan mij openbarende geheim van het varken. Ik snijd een stukje af van het eerste reepje en mijn mes gaat als een warm mes door de boter. In dit geval eigenlijk meer als een koud mes door het vet.

Dat wat ik voor 5 reepjes gegrild vlees had aangezien, bleek in werkelijkheid te bestaan uit 5 reepjes vet, met hier en daar, goed verborgen, iets dat met enorm veel fantasie voor vlees kon doorgaan. Geloof me, zoveel fantasie heb ik zelfs niet. Ik besloot de stukjes vet een voor een heel door te slikken. Het lukte mij op zo drie reepjes weg te krijgen, maar bij de vierde kregen braakneigingen toch de overhand. De gedacht aan stukjes vet die de omgekeerde weg zouden bewandelen, werd mij toch te veel, waardoor ik snel wat stukjes aardappel mijn mond inbracht. De verlepte sla heb ik laten liggen waar die lag.

Het toetje was een sorbete de limón, een citroensorbet. Ik denk dat ook dit een groot geheim van de zaak was, want waar ik een heerlijke, verfrissende sorbet verwachtte, bleek het in werkelijkheid te gaan om een klein bolletje citroenijs in een uit de kluiten gewassen fruitschaal. Het sorbetachtige heb ik er maar bij gedacht.

De wijn was overigens wel heel erg lekker. Gelukkig maar, want ik had niet geweten hoe ik anders ‘het geheim van het varken’ weg had moeten krijgen. Het geheim van het varken… Persoonlijk denk ik dat ze het beter ‘De wraak van het varken’ kunnen noemen. Volgende keer maar weer een pizza.

Jan Nicolas

Tags: , , , , ,
Copyright 2021: Jan Nicolas. All rights reserved.

Posted 28 juni 2021 by Jan Nicolas in category "Columns