Geachte meneer Iglo

Geachte meneer Iglo

Geachte meneer Iglo,

Ik schrijf u omdat ik kwaad ben, woest zelfs. Ik krijg van u bovendien een nieuwe pan en een nieuw keukenraam. Ik zal uitleggen waarom. Al jaren brengt u kleffe strookjes afvalvis met paneermeel op de markt. We noemen die zooi met ons allen vissticks. Mijn complimenten daarvoor. Knap staaltje marketing namelijk. Onze kinderen vinden ze heerlijk, dus ze liggen ook bij ons wel eens in de pan. Maar het is klaar nu. Afgelopen. Basta.

De koningsdochter

Laat ik u eens een raadsel geven: Wat klopte er vroeger al niet in de reclame van Kapitein Iglo en wat klopt er nu nog steeds niet op de verpakking van die smeerstaafjes van u? Nou? U weet het wel, maar u wilt het niet zeggen, hè? Dan doe ik het voor u: de afbeelding van de zilveren schaal met prachtig opgestapelde vissticks. Die kunnen er namelijk nooit zo uitzien.

Waarom geeft u niet gewoon toe dat de vissticks die gebruikt zijn voor deze fotoshoot nog bevroren waren. Dat waren vissticks waar je Kapitein Iglo een gat mee in zijn hoofd kon gooien. Er heeft destijds gewoon een bootsjongen dertig pakjes bevroren vissticks heel netjes op liggen stapelen. En als u dit blijft ontkennen, maak ik er mijn levenswerk van om de waarheid boven tafel te krijgen.

Mijn vrouw, die toch echt behoorlijke kook- en bakkwaliteiten mag worden toegeschreven, heeft het echt geprobeerd. Met boter, met olie, in de pan, in de oven. Maar… Het… Lukt… Niet! Die gepaneerde pisvis van u valt iedere keer van ellende uit elkaar. Slapper dan de lul van Kapitein Iglo. Met als gevolg dat mijn vrouw uit pure frustratie de laatste keer de zwartgeblakerde pan door het keukenraam naar buiten flikkerde, waarbij ze vergat het raam open te doen.

Onze kinderen rekenen al niet eens meer op hele vissticks. Laatst nam vrouwlief de proef op de som door het hele zwikkie dan maar in de blender te gooien. Ze zagen niet eens verschil met vissticks die rechtstreeks uit de koekenpan komen. Sterker nog, als we spinazie eten, zegt mijn kroost tegenwoordig: “Hé, wat grappig, groene vissticks.”

Wat ik met deze brief wil, vraagt u? Ik wil eerlijkheid, meneer Iglo. Ik geloof u pas als u hier bij mij in huis, in mijn keuken vissticks komt bakken. En als ze op mijn bord liggen, moeten ze er net zo uitzien als op het plaatje. Lukt dat, dan zal ik een volledige dag in Kapitein Iglo-pak, in een druk winkelcentrum naar keuze, reclame maken voor uw product. Lukt dat niet, dan zet u voortaan op iedere verpakking: “De vissticks op deze foto zijn bevroren.” Deal?

Ik hoor graag van u.

Met vriendelijke groet,

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.