De firma Pierlala

De firma Pierlala

De telefoon gaat en na mijn nors opnemen, men moet mij nu eenmaal niet storen tijdens mijn korte doch noodzakelijke siesta, hoor ik een mannenstem op zakelijke toon mededelen dat ik de eer heb ongevraagd verbonden te zijn met Magere Hein van de firma Yarden, een landelijk opererende doodgraversgilde die mij bij leven en welzijn een schuldgevoel wil aanpraten.

De firma Pierlala gaat mij en mijn medegezinsleden ooit begraven, verbranden, inmetselen in een muur of de hemel in schieten, maar mijn maandelijkse premie vinden ze niet langer voldoende. Men wil meer, het liefst heel veel meer. De holle stem begint zijn standaard praatje dat ik niet langer afdoende ben verzekerd en dat het allemaal heel erg duur is geworden. Logisch, want onder het motto ‘de pijp moet roken’, moet een hele maffia mee profiteren. Als hij enige onwil van mijn kant opmerkt, verandert zijn toon van saai naar vriendelijk en informeert hij ietwat gemaakt of alles thuis nog goed is. En ook nog een beetje gezond. Ik krijg het misselijk makende gevoel dat het positieve antwoord hem negatief overkomt. Of ik wel weet dat ik naar de huidige maatstaven behoorlijk onderverzekerd ben. Ik informeer voor de vorm naar die maatstaven. Die worden mij haarfijn en in rap tempo uitgelegd.

Pittig Jan Nicolas

Op de achtergrond hoor ik in gedachte een bekend riedeltje van Mieke Telkamp. Of ik wel door heb dat er tegenwoordig wijn wordt geschonken tijdens de afscheidsreceptie. En of ik er wel over heb nagedacht om het klassieke plakje cake om te zetten in een modern saucijzenbroodje, als het even kan met spek. Sinds die Roy Donders zijn pens heeft volgepropt met saucijzenbroodjes met spek, moet iedereen op elk moment ineens saucijzenbroodjes met spek vreten. Mijn vraag of ik als overledene dan ook in een huispak moet, vindt de griezel niet grappig.

Of ik wel weet dat er nu koffie wordt geschonken uit een Nespresso apparaat. Ook Senseo is mogelijk, zelfs met meerdere smaakjes. Maar dan tegen een kleine meerprijs. ‘Waarheen, waarvoor’, het blijft door mijn hoofd galmen. Puur uit irritatie ga ik in discussie. Dat een doosje ‘Kaapse Pracht’ van een tientje, verkrijgbaar bij de Aldi, meer dan voldoende is, een saucijzenbroodje twee kwartjes kost, met spek wellicht 55 cent, een zak broodjes een euro en koffie van de Lidl er in ieder geval voor zorgt dat het volk snel het pand zal verlaten. Waarbij ik dan een plaats in de eregalerij der eeuwige roem zal verdienen als de man van de slechte koffie en megagore saucijzenbroodjes.

De man hangt net iets sneller op dan ik. Ik ga naar de keuken en tap een glaasje water. Vervolgens loop ik terug naar de woonkamer en pak de map waar de polissen in staan te wachten tot mijn tijd gekomen is. Ik blader door een inmiddels vergeelde polis van de Yarden. Een gratis kist van opgelegd spaanplaat, een volgauto, honderd kaarten met postzegels, koffie met cake, zaalhuur, muziek, een oven en een gratis uitstrooi inclusief vergunning.

Ik doe de map dicht en denk aan wijn, bier, saucijs en spek. Ik vraag aan mijn vrouw of zij weet wat mijn lievelingskleding is. “Als je die bijna overleden Sjonniebroek bedoelt, die hangt aan de lijn”, zegt ze. Fijn, ik ga de kist in met een huispak van Roy Donders…. compleet met glittertjes… Koekwaus!

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.