De bevalling

De bevalling

De pijn die ik voel is het beste te vergelijken met het plaatsen van je nier tussen een bankschroef, waarna die tot het uiterste wordt aangedraaid. Maar dan een paar keer erger. Nergens in mijn onuitputtelijke fantasie heb ik me ooit voor kunnen stellen dat een dergelijke pijn bestaat. Men zegt dat een goede niersteenaanval het beste te vergelijken is met de barensweeën van een vrouw. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want de verhouding niersteen-plasbuis, is zo’n beetje gelijk aan kinderkopje-vagina. Ware het niet dat een plasbuis net even minder flexibel is. Maar hoe ik ook pers, die niersteen blijft lekker zitten waar hij zit en verroert zicht niet. Geen wee kan hem op andere gedachten brengen.

Ik lig op zo’n oncomfortabel bedje bij de eerste hulp nadat ik bijna kruipend naar binnen ben gegaan en men begreep dat ik pijn had. Het tweede zakje valium, of iets dat dezelfde zalige uitwerking heeft, is zojuist aangesloten op het kraantje dat de arts in mijn arm heeft gewurmd. Eerst begon hij in mijn rechterarm te wringen, maar toen hij daar, na een paar minuten heen en weer te hebben gewrikt met de naald, geen geschikte ader kon vinden, probeerde hij het met wat meer succes in mijn linkerarm. Het pijnlijk heen en weer bewegen van de vrij dikke naald zag ik heel even als een slecht gelukte afleidingsmanoeuvre om de pijn die van mijn nier richting mijn kruis trok te vergeten. Maar zeg maar eens tegen een vrouw, als de ontsluiting daar is, het kopje zich naar buiten begint te persen en zij langzaam enkele centimeters inscheurt “gewoon niet aan denken, joh”. Dat bedoel ik.

De koningsdochter

Ik wil net vragen wanneer het verdovend goedje eindelijk een keer zijn werk gaat doen, als ik achter mijn ogen een voorzichtige roes bespeur die mijn hersens begint te vernevelen en een prettige tinteling voortbrengt die begint bij mijn kruin en traag afzakt richting het door pijn getroffen gebied. Het is een soort high worden voor rookies en ik besluit, terwijl ik zo stoned als een garnaal en klaarblijkelijk met een domme grijns van oor tot oor naar mijn vrouw kijk, dat ik dit spul op een handkar te koop ga aanbieden op de Dam in de Nederlandse hoofdstad, als perfect alternatief voor lachgas.

Na enkele minuten, waarvan ik nog steeds denk dat het in werkelijkheid uren zijn geweest, kan ik zelfstandig van het bed stappen en zweef ik naar buiten met een recept voor pijnstillers met dezelfde helende werking stevig in mijn knuistje geklemd. Wat er verder die nacht gebeurd is weet ik niet meer, maar ik kan bijna niet wachten op een volgende aanval.

Jan Nicolas

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.