december 14 2020

Seks voor de Buch

“Of ik misschien interesse heb in het schrijven van korte, erotische verhalen”, vraagt de dame aan de andere kant van de lijn, terwijl ik net een slokje van mijn cupjeskoffie neem. Als je mij flink wilt laten hoesten, moet je dergelijke vragen stellen juist op het moment dat de warme, op basis van water en gedroogde, gebrande pitten van de koffieplant gemaakte drank der Goden, mijn keelgat in wil glijden.

Na enige uitleg over het hoe & wat en nadat de reeds door mij ingeslikte koffie zijn uitweg heeft gevonden door mijn neusgaten, antwoord ik met een enigszins hese stem waar Katja Schuurman een flink puntje aan kan zuigen, dat ik haar verzoek even moet laten bezinken, daar ik in de regel slechts serieuze zaken uit mijn pen, dan wel toetsenbord laat komen.

Ik noteer haar gegevens onder de belofte dat ik echt binnen enkele dagen iets van mij zal laten horen, loop naar de keuken om wat koffievlekken van mijn lievelingstrui te deppen en sla aan het denken. En echt, mij vragen na te denken terwijl ik mijn dagelijkse cafeïnebehoefte nog niet voldoende heb kunnen bevredigen, is voor mij net zo pijnlijk als een manke vragen een marathon te lopen. Het lukt misschien wel, maar het ziet er niet uit. Net als mijn gezicht op dit moment. Kijk, het is niet dat ik preuts ben of zo. Integendeel. Ik ben nog van de generatie die zonder enige schaamte op zijn werk toegaf naar de ‘Pin-upclub’ te hebben gekeken. Of ‘Seks voor de Buch’. Inmiddels zijn dergelijk in de basis onschuldige programma’s alleen nog op het ‘Dark Web’ te bewonderen. En dan nog heel stiekem, want anders loop je het risico om voor vieze oude vent te worden uitgemaakt.

Maar toch, als mijn hersenen warm beginnen te lopen vind ik het idee op zich best amusant. Alleen zit ik een beetje met dat ‘erotische’. Ik vraag me af wat ik mij daar precies bij moet voorstellen. Misschien gewoon porno, maar dan met alle kleren nog aan of zoiets. Ik neem mezelf voor om mij daar de aankomende tijd meer in te verdiepen en daarna mijn beslissing te nemen. Het ideale excuus dat hiermee gecreëerd wordt om te pas en te onpas naar naakte tv te kijken ontgaat mij zeker niet. Nu nog mijn vrouw zien te overtuigen dat het toch echt om werk gaat.

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Seks voor de Buch
november 26 2020

Hoe heurt het eigenlijk?

“Zeg…”
“Ja?”
“Ik ben bezig met het schrijven van een boek.”
“Ja, weet ik toch…”
“Maar nu moet ik gaan schrijven over twee mensen.”
“Twee maar?”
“Nee, ik bedoel, ik moet gaan schrijven hoe zij het doen.”
“Wat doen?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja?”
“Maar ik ben een beetje vergeten hoe het moet.”
“Wat moet?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja, en daar val je mij mee lastig?”
“Ja, jij weet meestal alles, toch?”
“In ieder geval altijd beter, ja.”
“Ik ben dus bij het punt dat hij hem er bij haar in stopt.”
“Wat gaat hij erin stoppen?”
“Nou, gewoon, dat ding…”
“Welk ding bedoel je precies?”
“Nou, gewoon, dat wormvormig aanhangsel…”
“Echt?”
“Ja…”
“Jezus, wat heftig!”
“Ja, hè?”
“Nou, ik ben er gewoon een beetje stil van.”
“Weet jij misschien nog hoe dat werkt?”
“Ik heb werkelijk geen idee…”
“Volgens mij moeten ze op bed gaan liggen.”
“Oké, dat valt dan wel mee, toch? En dan?”
“Dan moeten ze eerst hun kleren uit doen geloof ik.”
“Alles?”
“Ja, ik geloof van wel.”
“Ongelooflijk…”
“Anders gaat het niet volgens mij.”
“Maar kan het niet gewoon zonder al dat bloot?”
“Maar met al zijn kleren aan kan hij er bij haar toch niet in?”
“Waarin?”
“Hij moet toch ergens in bij haar?”
“Gadverdamme Jan, doe niet zo goor.”
“Nou ja, dat heb ik weleens gehoord…”
“Waar moet hij in dan?”
“Ja, dat weet ik dus niet precies meer.”
“Wat een gedoe zeg. Kan je ze niet gewoon even wat laten kussen of zo?”
“Ja, misschien wel beter, ik vind het eigenlijk ook te ranzig om over te schrijven.”
“Jij nog koffie?”
“Ja, lekker, heb je er een koekje bij?”

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Hoe heurt het eigenlijk?
oktober 29 2020

Ik ken jou toch?

De man loopt in zijn eigen, rustige tempo zijn dagelijks rondje door het vrijwel uitgestorven winkelcentrum van het dorpje waar hij al zijn hele lange leven woont en bekijkt, meer uit gewoonte dan uit interesse, de etalages. Hij verbaast zich over de veranderingen die zich tijdens zijn leven hebben voorgedaan. Zoveel als je tegenwoordig kunt kopen, dat was er in zijn jonge tijd allemaal niet.

Als hij langs de lingeriewinkel komt wordt hij, zoals gewoonlijk, een beetje verlegen. Hij durft niet goed te kijken naar wat er geëtaleerd wordt, maar nieuwsgierig is hij wel. Want hoewel hij ‘hem’ alleen nog maar gebruikt om te plassen, is dat in zijn hoofd zeker niet het geval. Met zijn hoofd een beetje schuin naar beneden gedraaid werpt hij een snelle, stiekeme blik op de etalage. Maar wat hij ziet doet hem niet blozen, maar schrikken. In de winkelruit ziet hij de weerspiegeling van een man. “Daar is die man weer”, denkt hij geschrokken. De laatste tijd ziet hij die man wel vaker. De man was zelfs een keer in zijn huis. Hij weet dat hij de man kent, maar kan zich niet goed herinneren waarvan. Wordt hij achtervolgd? Maar wat wil die man dan van hem? Geld heeft hij niet, hoewel ze tegenwoordig voor vijf euro al een mes in je donder steken.

Angstig versnelt hij zijn pas, hoewel je op zijn leeftijd en met zijn fysieke gebreken niet echt van een versnelling kunt spreken. Maar voor zijn gevoel sprint hij terug naar zijn kleine huisje aan de rand van het centrum. Bij zijn huis aangekomen krijgt hij van de zenuwen het tuinhekje niet open en ook de sleutel gaat niet echt lekker in het slot. Compleet in paniek, omdat het naar zijn gevoel elk moment met hem gebeurt kan zijn, krijgt hij uiteindelijk toch de voordeur open die hij meteen achter zich dicht gooit. Binnen merkt hij dat hij van angst ook nog in zijn broek heeft geplast. Maar dat gebeurt de laatste tijd wel vaker. Ook als hij niet angstig is.

Hij loopt met zijn natte broek nog aan naar de telefoon en drukt op de sneltoets die hem in verbinding stelt met de mobiele telefoon van zijn dochter. Zij hoort aan de angst in zijn stem dat hij serieus bang is en gaat meteen naar hem toe. In het huisje treft ze haar vader compleet overstuur aan en voor ze haar jas uitdoet moet ze hem eerst zien te kalmeren. Het duurt even, maar als ze een tweede borreltje inschenkt, dat hij dankbaar in één teug achterover gooit, krijgt hij weer wat kleur op zijn wangen. Ze helpt haar vader naar de badkamer, zodat hij zijn natte broek uit kan doen en zich even op kan frissen. Ze laat haar vader in de badkamer achter en loopt naar de keuken om voor zichzelf een wijntje in te schenken.

Ze heeft net de wijnfles vast als zij haar vader compleet in paniek hoort schreeuwen. “Daar is hij weer! Ga weg! Kijk, kijk, daar is hij weer!” Verontrust loopt zij snel naar de badkamer, bijna struikelend over het bijzettafeltje dat altijd al op een ongelukkige plek heeft gestaan. Bij de badkamer aangekomen ziet ze haar vader met grote, angstige ogen en zijn broek op zijn enkels staan. “Kijk” schreeuwt hij. “Daar is hij! Daar is die man die mij steeds achtervolgt!” En terwijl hij weer in de spiegel kijkt zegt hij: “Ik ken jou toch…”

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Ik ken jou toch?
oktober 13 2020

Coronatuig

Juist de mensen die de tweede golf van het coronavirus hebben veroorzaakt zijn woedend over de aanstaande tweede lockdown. Zij vinden dat de vrijheid die zij misbruikten niet opnieuw mag worden ingeperkt.
 
“Het is een dictatuur”, zegt Viruswaarheid-kopstuk en überranddebiel Willem Engel, die het draagvlak onder de basisregels de afgelopen maanden vakkundig afbrak en mensen vakkundig ophitste zelfs hun minimale eigen verantwoordelijkheid niet te nemen.
 
“Het is een complot van de regering”, zegt een man die anderhalve meter verward met anderhalve centimeter, en zo dicht op zijn mede complotdenkers staat dat hij deze bij elk woord dat hij uitbraakt besproeit met een fijne nevel speeksel uit zijn mondkapjeloze waffel.
 
”Het is een schande”, zegt een vrouw met een IQ van een dode garnaal, die met een aantal overzienbare beperkingen de afgelopen maanden gewoon naar het café, de sportschool, de kapper, de bioscoop en het stadion kon, maar voor fuck-corona-party’s koos.
 
Ik vind het ook een schande. Een grote schande zelfs, dat tuig, sorry, maar een ander woord heb ik er niet voor, dat bewust hun asociale reet afveegt met maatregelen die niet verzonnen zijn om te pesten, maar om te zorgen dat we zo snel mogelijk weer ons normaal leven op kunnen pakken, nog gewoon vrij mogen bewegen in onze samenleving…
 
Jan Nicolas
Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Coronatuig