december 19 2021

Beste Wappies

Beste Wappies,

Nu de wat zwaardere lockdown in jullie koude kikkerlandje inmiddels een feit is en jullie toch even niets beters te doen hebben dan binnen zitten, neem ik de vrijheid om het allemaal nog één keer uit te leggen.

Het covidvaccin zorgt er niet voor dat je niet besmet raakt met het coronavirus. Het zorgt ervoor dat de káns dat je besmet raakt significant kleiner is. Het zorgt er ook niet voor dat je niet ziek wordt. Nee, het zorgt ervoor dat, als je per ongeluk toch besmet raakt, de kans dat je ziek wordt kleiner is. Dusdanig kleiner dat van ziekenhuisopname, of erger, in de meeste gevallen geen sprake is.

En ja, het kan dus zo zijn dat je tweemaal gevaccineerd bent, zelfs een boosterprik hebt gekregen, maar toch besmet raakt, toch ziek wordt, misschien zelfs toch op de intensive care belandt, misschien zelfs komt te overlijden. Maar die kans is vele malen kleiner dan wanneer je totaal niet bent gevaccineerd. En natuurlijk, niemand kan je verplichten om je te laten vaccineren. Dat moet je ook gewoon lekker zelf weten, Nederland is een vrij land ook al beweren jullie soms van niet. Maar hou in dat geval dan wel gewoon je waffel, want ik ben dat achterlijke, nergens op gebaseerde geouwehoer van jullie inmiddels behoorlijk beu aan het worden.

Want die reden dat jullie geen vaccin willen omdat het jullie vrijheid aantast nemen jullie zelf toch niet echt serieus, of wel? En dan dat; “Ik neem geen vaccin, want ik weet niet wat er in zit”. Kom op zeg, dan zou ik ook maar van die frikandellen afblijven in het vervolg. En je dan zeker niet op laten nemen in het ziekenhuis op het moment dat je besmet raakt. Want geloof me, dat infuus waar je dan aangelegd wordt zodra ze je in coma gebracht hebben, zit vol met spul waarvan je in je stoutste Wappiedromen niet gedacht had dat het ooit je lichaam ingespoten zou worden.

Ik wens u prettige lockdowndagen

Jan Nicolas

oktober 21 2021

Dit is niet meer uit te leggen

Ik snap het niet meer, ik snap het echt niet meer. Hoe ik ook mijn best doe om het allemaal wél te snappen. En ik durf van mijzelf toch echt wel te zeggen dat ik niet helemaal debiel ben. Misschien zelfs op een bepaalde hoogte ook over enige intelligentie beschik. Maar wat mij de laatste tijd via de diverse media allemaal onder ogen komt, gaat mijn niet hebbende pet toch echt te boven.

Ik heb maandenlang met mijn gezin en twee katten opgesloten gezeten tijdens de strenge Spaanse lock-down, waarbij ons enige uitje het aan het einde dag applaudisseren was voor de passerende ambulances en brandweerauto’s. Het was op een gegeven moment zo erg dat wij strootjes gingen trekken wie de vuilniszakken naar de containers mocht brengen, om op die manier een paar seconden ‘legaal’ op straat te zijn. Ik heb zelfs een keer een van de katten aan een touw gebonden om haar uit te laten. Maar daar trapte de coronapolitie niet in, hoe hard ik ook probeerde hen te overtuigen dat het toch echt een hond was. Ik heb na onze vrijlating ook steeds braaf minimaal twee meter afstand gehouden en om medevoetgangers heen gelopen alsof ze de builenpest hadden, of erger. Ik heb steeds een mondmasker gedragen daar waar het moest, en dan uiteraard een medisch goedgekeurd masker, niet zo’n goedkoop prul van Aldi, Lidl of andere prijsvechters. Ik heb tot drie keer toe, al dan niet vrijwillig, een oversized wattenstaafje in beide neusgaten laten rammen om er daarna achter te komen dat de daarmee gepaard gaande test negatief was.

Ik heb zeker geen handen geschud, niet gehugd en/of geknuffeld met niet gezinsleden en het in Spanje voorheen gebruikelijke gekus al helemaal achterwege gelaten. Als het even kon heb ik ook geen high five, elleboog of vuistje gegeven en probeerde ik zoveel mogelijk mijn normaal gesproken persoonlijke afspraken telefonisch af te handelen, waarna ik de telefoon na het gesprek met alcohol ontsmette. Zekerheid voor alles. Natuurlijk heb ik grote spatschermen geplaatst op de bureaus van mijn kantoor om spontaan uitgerogelde vochtdeeltjes geen kans te geven, heb ik mijn handen zo vaak in de alcohol gedipt dat ik de rest van mijn leven alleen nog een vinger in een glas tonic hoef te steken om een perfecte cocktail te krijgen en uiteraard heb ik mezelf laten vaccineren. Twee keer zelfs.

En nu begrijp ik dat niet alleen in Spanje, maar ook in andere ‘beschaafde’ landen dringende operaties niet door kunnen gaan omdat de ziekenhuisbedden in grote getalen bezet worden door onrustzoekers die te beroerd waren om alles te doen wat 85% van de bevolking wél gedaan heeft. Sorry, maar ergens zit er volgens mij iets goed scheef…

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Dit is niet meer uit te leggen
september 20 2021

Voorbipsbalkon

Er bereiken mij signalen dat het weer eens tijd wordt voor een bezoek aan de kapper. Als ik met open raam rij staat mijn haar namelijk naar één kant. En dat is knap als je haar zelden langer wordt dan enkele millimeters. Lekker makkelijk en het zit altijd goed. Nadeel is dat je dan vrij regelmatig je opwachting mag maken bij de kapper. Of de ‘haarstylist’ zoals dat tegenwoordig heet. Ik vertaal het altijd als ‘de kapper met de Franse slag’, oftewel het werk wordt uitgevoerd als een tweetrapsraket. Je moet altijd terug om het af te laten maken, omdat er de volgende dag ineens, als vanuit het niets, overal nog lange haren zitten. ‘Antennes’ noemt mijn dochter die sprieten.

Onze haarstylist is behoorlijk modern en zorgt ervoor dat het personeel regelmatig wordt bijgeschoold. En dat merk je ook. Tenminste, bij de Señorita die aan mijn kop moest knagen. De recente training heeft ongetwijfeld betrekking gehad op ‘hoe houd ik mijn klant afgeleid’. En dat komt tot uiting in een oeverloos dom gezwam over koeien en kalveren. Vreselijk. Het begint al met de vraag of ik ‘iets moet worden bijgeknipt’, of dat er sprake moet zijn van ‘een complete tondeuse behandeling’. Ik kies voor het laatste omdat het eerste nu eenmaal niet kan. Ik zeg het haar en ze lacht. Werkt nog steeds dat oud en belegen grapje.

Het ding is blond, of eigenlijk meer gebleekt, albinowit, en hangt met haar iets te grote hangboezem flink in mijn nek. Als een soort voorbipsbalkon. Deze haarstylist heeft namelijk geen stoelen die je op kunt pompen. Je moet als klant onderuit zakken zodat het knipding er bij kan. Nu moet je weten dat ik fors langer ben dan de gemiddelde Nederlandse man en het kappersvrouwtje ver onder het gemiddelde is van de Spaanse vrouw. Zeg maar de lengte van een flinke Nederlandse kleuter. Ik zit dus bijna met mijn nek in de stoel, op de plaats waar je normaal gesproken met je kont gaat zitten. Het standaard schort wordt dicht gesjord, dusdanig strak dat mijn hoofd al snel de kleur heeft van een overrijpe pruim en meteen word ik bestookt met vragen die ze pas heeft geleerd.

“Gaat u nog iets leuks doen dit weekend?” Ja, ja, het is maandagochtend. Nog een hele werkweek te gaan.
“Nee, ik heb nog geen plannen,” zeg ik. “We zijn net een paar dagen weggeweest op een minitrip.” Stom natuurlijk, want nu kan ze doorborduren.
“Waar bent u geweest?”
“In Barcelona.”
“O, leuk, Barcelona lijkt me zó leuk.” mekkert het schaap. “In een hotel geweest?”
“Nee, in een huisje op een camping.”
“O, een camping lijkt me zó leuk.”
Het sneeuwt inmiddels grijze haren en vanwege het binnendringende geluid begrijp ik dat ze mij bewerkt met een tondeuse.
“Zomaar een paar daagjes er lekker tussenuit?”
“Ja,” antwoord ik zo kort mogelijk.
“En gaat u nog meer op vakantie dit jaar?” vraagt ze.
“Misschien doen we nog een weekje Canarische Eilanden in september.”
“O, de Canarische Eilanden, dat lijkt me zó leuk.”

Nou, dat zou zomaar eens helemaal niet ‘zó leuk’ kunnen worden bedenk ik mij, met het spookbeeld van de landing van boten vol vluchtelingen voor ogen. Ik zie mezelf al op het strand liggen terwijl er een boot vol ellende aanspoelt. Ik zeg het haar.
“Wat zijn dat dan, bootvluchtelingen?” Ik kijk haar via de spiegel aan, vraag me af of ik niet stiekem in de zeik word genomen, maar één blik op haar gelaat is voldoende om het fenomeen summier aan haar uit te leggen. Ze knikt maar snapt er volgens mij geen reet van. Waarschijnlijk zijn tijdens het bleken van haar kapsel meteen ook haar hersenen mee gebleekt. Of verschrompelt. Tot formaat walnoot.

Ze trekt vervolgens haar boezem uit mijn nek, mij met een flinke hernia achterlatend, veegt nog wat laatste restjes haar weg en smeert een vette zalf in mijn nek die mijn pas aangeschafte polo meteen ruïneert. Ik zie in de spiegel een aantal ‘antennes’ die ze over het blonde hoofd heeft gezien, maar zeg maar niets. Te weinig voor de tweede trap. Thuis even bijwerken met de schaar. Ik ben klaar met het domme gezwam. Ze kijkt me lachend aan. Wachtend op een complimentje.

“Verder nog iets gewenst?” zegt ze tenslotte als enig compliment van mijn kant uitblijft. Ik schut mijn gestekelde hoofd en betaal. Acht euro. Je zou bijna denken dat ik er voor de lage prijs heen ga en niet voor de kwalitatief goede kapsters. “Ik wens u een fijn weekend meneer. Trouwens, Canarische Eilanden met een boot, dat lijkt me zó leuk!” Ze borstelt als service nog even mijn rug. De kapper in mijn dorpje. Echt zó leuk!

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Voorbipsbalkon
september 10 2021

Belegen kaaskop

Ik loop in de ruim opgezette supermarkt van Carrefour, in het overdekt winkelcentrum in Ondara. Als ik het pad van de zuivelproducten insla zie ik de mensenstroom plotseling angstig uiteenwijken. Gewapend met een notitieboekje staat daar een dame met haar pen al in de aanslag. Mijn vluchtreactie komt te laat, haar blik houdt me gevangen. De mensen achter me lopen mij opgelucht voorbij…

“Meneer, mag ik u iets vragen?” Waarom ook niet. De vraag is of meneer nog weet wanneer hij voor het laatst kaas gegeten heeft. Ik kijk haar stomverbaasd aan, daar heb ik even niet van terug. Ik zie er behoorlijk Hollands uit en het ‘kas eten’ straalt bijna van mijn oh zo Hollandse wangen af. Maar werkelijk, ze meent het nog ook. Ik stamel, “kaas gegeten, ik?” Al snel zie ik het komische er wel van in, maar moet het toch even verwerken. “U heeft geluk, ik heb net twee royaal met kaas belegde boterhammen achter de kiezen”. Het is nog waar ook, van die heerlijke dikke voorgesneden plakken. Ze oogt verrast, maar voor haar is het wel meteen een schot in de roos.

Haar pen schiet dan ook naar het papier, aarzelt even. Vraagt hoe oud ik wel niet ben, of ik thuishoor in de categorie van 40- tot 50-jarigen. “Nou, nee, mevrouw”. Ze is even stil van verbazing en het schaamrood schiet vanuit haar nek omhoog. Of ik dan… Ik zie haar radeloosheid, want haar toch wel professionele kijk op mensen laat haar zichtbaar in de steek. Of ik dan misschien… Ik voel me door de mand vallen, ineens drukken de jaren. Vol ongeloof kijkt ze me aan, of ze mij dan misschien, heel misschien in de categorie van 30- tot 40-jarigen moet zoeken. Dus niet, was dat maar waar. Jammer genoeg moet ik ook dat ontkennen. Ik krijg werkelijk medelijden met haar. Er valt tussen ons beiden een verlegen, ietwat afwachtende stilte.

Nu is het haar beurt. Ze kijkt op haar formulier en dan weer naar mij. In haar ogen bespeur ik plotseling een zakelijke, onpersoonlijke blik. Niet in categorie 1 en niet in 2, meneer valt dan gezien zijn leeftijd buiten de kaasdoelgroep. Dat zal je maar gezegd worden. Had ik deze ochtend ook niet kunnen denken. Wat het ook is, ergens buitenvallen doet altijd pijn. Meneer wordt bedankt en ze schenkt haar aandacht alweer aan een ander slachtoffer. Mij ondertussen achterlatend in een situatie waar een traumateam de handen aan vol heeft.

Als ik verder wil lopen met mijn gekrenkte ziel onder mijn arm, draait zij zich om. Wil mij toch nog zeggen dat ik er voor mijn leeftijd echt wel jong uitzie. Het traumateam kan inpakken, ik krijg weer geloof in mezelf en mijn medemens. “Die leeftijdcategorieën, zegt ze, die maken het me zo moeilijk. Al die ouderen lijken jonger en die jongeren lijken ouder, kom daar maar eens uit”. Vol begrip kijk ik haar aan. “Mevrouw, ik begrijp wat u bedoelt. Mag ik nu ook eens een poging wagen? Moet ik u misschien, heel misschien plaatsen in de 40+ categorie of is het wellicht toch jong belegen?” Voorlopig kan ik geen kaas meer zien…

Jan Nicolas

Category: Columns | Reacties uitgeschakeld voor Belegen kaaskop