Vrijthof in Maastricht

Vrijthof in Maastricht

Zomaar een kort gedicht, als uniek bericht aan jou gericht, allicht, niets meer dan mijn dichtersplicht, zo blijft alles goed in evenwicht. Een glimlach tovert op mijn gezicht, als ik zwicht, om als dichtend lichtgewicht, over liefde dicht, en romantiek en maanlicht, wetend wat dit aanricht, als het daglicht plaats maakt voor het avondlicht, dat heet zelfinzicht.

Jij die mij beticht, terwijl je naakt naast mij ligt, dat ik je leven ontwricht, omdat ik geniet van het prachtzicht, op de loop van je kaakgewricht, maar jij mij wellicht, gewoon ziet als een lastig mannenwicht. Als je mij had doorgelicht, beter was ingelicht, had je door dat onderricht, geweten dat ik je niet heb opgelicht, maar slechts liefde sticht, als een braaf jongetje ben afgericht, en niet zoals door jou toegedicht, je leven slecht inricht.

De koningsdochter

Het vooruitzicht, met jou te genieten van het zicht, tijdens het ondergaande zonnelicht, als op een betoverende ansicht, maakt mijn hart vederlicht, mijn stem potdicht, door jou verricht, waardoor ik slechts antwoorden kan met mijn lippen stijf dicht, ik jou teder kus bij het sterrenlicht, sprankelend in een totaaloverzicht, van romantiek en liefdesschicht, wordt op dat moment een wonder verricht, op het Vrijthof in Maastricht.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.