Uit eten

Uit eten

Er is nog precies één tafeltje vrij, achterin de zaak, bij de deur naar de wc. Maar honger maakt minder kieskeurig dus we verdapperen en nemen met ons vijven het tafeltje, dat eigenlijk voor twee personen is, voor een kort moment tot ons eigendom.

We voelen ons voor even heel bijzonder, want bij dit Italiaantje in mijn dorpje Benissa moet je normaal gesproken enkele dagen vooraf reserveren. We zijn echter op goed geluk binnengestapt en krijgen nog voor we goed en wel onszelf in de iets te krappe stoeltjes gewurmd hebben de kaart voor ons neus. We besluiten het menu te nemen, net als zo’n beetje iedereen in de zaak. Om het de kok makkelijk te maken gaan we allemaal voor een gazpacho als voorgerecht, als hoofdgerecht dun gesneden varkensfilets met champignonsaus, gegarneerd met verse champignons en gebakken aardappeltjes. Als nagerecht valt de unanieme keuze op een op het oog lekker mini ijstaartje. Mijn vrouw en ik drinken er een glaasje rode wijn bij, de kinderen een frisje.

Pittig Jan Nicolas

We krijgen een mandje met vers gebakken kleine Italiaanse broodjes en een schaaltje huisgemaakte alioli van de zaak. Heel prettig, want vooral de kinderen vallen bijna tussen hun ribben vandaan van de honger. Ik steek net het eerste broodje in mijn mond als mijn soep er al aan komt. Dat is het voordeel van koude Andalusische soep, die maakt de kok gewoon met liters tegelijk klaar. De gazpacho is lekker en wordt geserveerd in een klein, rood plastic pannetje. Dat hoeven ze met een kokend hete soep niet te proberen.

Terwijl we zo’n beetje elke twee minuten van onze stoel omhoog mogen om iemand toegang tot het toilet te geven, lepelen we de soep naar binnen. De wijn drinkt lekker weg en doet het prima met broodjes die dik belegd zijn met alioli. Ik stop net het laatste broodje in mijn mond als het hoofdgerecht geserveerd wordt. Het vlees is mager en de champignonsaus zeker niet uit een pakje. De gebakken aardappeltjes smaken prima en er is gelukkig ruim voldoende saus om lekker de aardappeltjes in te soppen. Er is ook niet te scheutig gedaan met de garnituur van champignons dus dit maaltje scoort wat ons betreft een vette voldoende.

Als we klaar zijn vraagt de ober ons vriendelijk of we het nagerecht meteen willen hebben of dat we nog even willen wachten. We zitten lekker in het tempo, dus gaan liever meteen door. Het mini ijstaartje is precies wat het zegt dat het is; een mini ijstaartje van 3,5 cm breed, 8 cm lang en 3 cm hoog. Dit alles bij benadering, voordat je denkt dat ik met een rolmaat in mijn zak uit eten ga.

Als we het menu verslonden hebben, vraag ik de rekening. Deze wordt gebracht samen met een drankje van het huis. Een soort borrelglaasje met iets waar ik normaal gesproken mijn verfkwasten mee uitspoel. Het blijkt een streekspecialiteit te zijn uit Italië. Zal best, maar als ik al maagzweren had, zijn deze nu voorgoed weg geschroeid. Ik ben nu eenmaal niet van het hele sterke, maar smaken verschillen ook bij alcoholische verfrissingen.

Een tafeltje verderop hoor ik een oude reutelteutel tegen een nog oudere dame, die volgens mij al eeuwen geleden het tijdelijke voor het eeuwige had moeten verwisselen maar die men boven klaarblijkelijk vergeten is op te roepen, met Vlaamse tongval zeggen dat het er allemaal niet goedkoper op wordt in Spanje. Ik kijk op de zojuist gebrachte rekening en zie staan: Vijf menu’s: totaal € 54,75… inclusief IVA.

Inderdaad, waar haalt zo’n restaurant het lef vandaan om zulke belachelijk hoge prijzen te rekenen. Alsof het leven nog niet duur genoeg is…

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.