Tepelvrees

Tepelvrees

Voordat ik met pek en veren de stad wordt uitgejaagd, wil ik vooropstellen dat ik extreem vrouwvriendelijk ben en eventuele op het oog vrouwonvriendelijke opmerkingen voor de loop van het verhaal onvermijdelijk zijn en dus met een kilo zout genomen moeten worden. Niet dat deze opmerking ook maar iets helpt, maar ik kan het maar gezegd hebben.

Toen Jan nog een klein Jantje was, hing een apenstaartje nog gewoon aan de al dan niet rood opgezwollen kont van de aap en had nog niemand ooit van @metoo gehoord. Seks schreef je gewoon nog met een X en niemand had moeite om het woord ‘seks’ in de mond te nemen. Bij elke zichzelf respecterende benzinepomp lagen de Candy, Chick en Rosie nog net niet op de toonbank.

RentalPoint

Op de kermis was een veel verkregen troostprijs bij het touwtjetrekken een sleutelhanger met daaraan twee poppetjes (een mannetje en een vrouwtje) waarbij het mannetje een fier vooruit stekende staaf had en het vrouwtje drie gaatjes in even zoveel openingen. Het staafje kon dus op drie manieren in het vrouwtje bevestigd worden. Menig twaalfjarige had zo’n sleutelhanger aan zijn kleine sleutelbos hangen en niemand die het raar vond of er Kamervragen over stelde. Op de televisie waren op primetime programma’s te zien als ‘The pinup club’ en ‘Seks voor de Buch’. De meest harde pornovideo’s ging je gewoon met een groepje pubercollega’s huren en keek je bij wijze van spreken op zondagmiddag in familiekring, en op school was seksuele voorlichting, met alle toeters en bellen een normaal vak, waarvan de resultaten nog net niet op je rapport verschenen.

Hoeveel anders is het vandaag de dag. Daar waar vroeger de vrouw twee zones had die je als jongen met respect behandelde, wordt tegenwoordig zelfs een bochel al als rugtiet gezien. Een vriendelijk schouderklopje is bijna aanranding en een speelse aai over de bol is een ongewenste, seksuele intimiteit. En dan heb ik het niet eens over de ronduit achterlijke regels van Facebook, die iemand als een misdadiger behandelen op het moment dat er iets meer te zien is op een foto dan een blote arm.

Waar ik al deze wijsheid vandaan haal? Ik was deze week in een winkel waar het personeel een naambordje draagt om het persoonlijk contact met de winkelende mens te bevorderen. Niets gaat bij mij boven persoonlijk contact en dus kijk ik, voor ik de winkeldame aanspreek, naar het naambordje dat op een plek prijkt waar ik achter zeven lagen kleding ergens een tepel vermoed. De dame in kwestie reageert als door een nest horzels gestoken en zegt dat haar ogen niet op de plek van haar borsten zitten. Mijn “Nee trut, ik probeer je naam te lezen”, maakt geen indruk, want mevrouw draait zich beledigd om en laat mij verbouwereerd achter.

Het laatste dat ik zie is haar sportief afgetrainde, ultrastrakke achterwerk. En ineens, zomaar uit het niets, moet ik aan mijn sleutelhanger denken, die ik ooit als tienjarige gewonnen heb bij het eendjesvissen op de kermis. Ik kwam hem onlangs tegen achter in een lade. Het staafje van het mannetje was afgebroken en wat restte was een pijnlijk ogend stompje. En op een vreemde manier voel ik me nu even dat mannetje van mijn sleutelhanger.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.