Tag: proezie

Is dit nu later?

Is dit nu later?

Is dit nu later? Het later van als ik groot ben, dat ik uit mijn herinnering ken, de droomwereld vol met het onbekende, dat mijn geheugen niet als zodanig herkende. Elke dag weer een nieuwe last, steeds minder houvast. Elke dag vechten, tegen kilo’s voor wat lucht, eindeloos mijn rug rechten, in mijn eigen ik…

Read More Read More

Als het weer gisteren was

Als het weer gisteren was

Als het weer gisteren was, kon ik je weer voor het eerst ontmoeten, jouw eerste woorden horen en mijn eerste zinnen spreken. Mijn eerste blik opnieuw op je werpen, verlegen, beetje onzeker, nu al weten hoe jij mij had aangekeken. Je eerste glimlach opmerken en mijn eerste lach laten klinken, je opnieuw voorzichtig strelen, me…

Read More Read More

Wat zou je doen?

Wat zou je doen?

Wat zou je doen als ik je kussen zou, lieve woordjes zei, je hand vast hou en je neerleg naast mij? Zou je mij overdreven vinden, impulsief, onlief en te dichtbij, zou je aan mijn gevoelens twijfelen en zet je me opzij? Of zou je het herkennen als de behoefte, seksueel, die ik met niemand…

Read More Read More

Wandelen met woorden

Wandelen met woorden

In mijn hoofd wandelen woorden, die vragen stellen zonder antwoorden, ik zie letters die voor mij uit snellen, de weg al weten, mij achterstellen, waardoor ik hen noodgedwongen volg als ware ik bezeten. Vanuit het niets komen er letters bij, bladzij voor bladzij, die zich weer vormen tot woorden, als in perfecte harmonie gecomponeerde akkoorden.…

Read More Read More

Vrijthof in Maastricht

Vrijthof in Maastricht

Zomaar een kort gedicht, als uniek bericht aan jou gericht, allicht, niets meer dan mijn dichtersplicht, zo blijft alles goed in evenwicht. Een glimlach tovert op mijn gezicht, als ik zwicht, om als dichtend lichtgewicht, over liefde dicht, en romantiek en maanlicht, wetend wat dit aanricht, als het daglicht plaats maakt voor het avondlicht, dat…

Read More Read More

Een winters rijmpje

Een winters rijmpje

Het is te koud, ik laat je even, al doet dat mij veel verdriet. Maar begrijp, met dit weer heeft het geen zin, kan het niet. Ik wacht tot het wat warmer wordt, die dag is heel nabij. Dan neem ik je, lik ik je, proef ik je, dan ben je weer van mij. Mijn…

Read More Read More

Alleen

Alleen

Ben je echt alleen, met miljarden mensen om je heen, ver weg of juist dichtbij, sommige allebei? Is alleen zijn slechts een gevoel, meer een geestelijk gekrioel, want kun je alleen zijn, met verdriet en pijn, in een stadion vol met mensen, om daar je eenzaamheid weg te wensen? Of is alleen niets meer dan…

Read More Read More

Een kerstgedicht

Een kerstgedicht

Na het jaarlijks terugkerend gedonder over Piet, zwart, geel of groen, dacht men op de Noordpool; “dat zullen wij nog eens dunnetjes overdoen”. Van de één op de andere dag stopte men met het kinderplezier, en eiste een ieder gelijke rechten, voor mens, elf en dier. Politieke correctheid was de nieuw te horen leus. En…

Read More Read More

Mijn kasteel

Mijn kasteel

Men heeft niet door hoe ik, heel vertrouwd, mijn muur steen voor steen heb opgebouwd, me verschans achter mijn wand, mijn dromenland, waar alle bitterheid als honing smaakt, niets me raakt, elke traan een glimlach doet lijken, waar ik steeds naar uit kan wijken. Een muur, hoger dan de hoogste toren, dikker dan de dikste dijken,…

Read More Read More

Mijn kerstwens

Mijn kerstwens

Ik heb een wens, dat de vlam waar ik mee loop, in mijn hart, een vlam van liefde en hoop, van een nieuwe start, blijft leven, door jou wordt doorgegeven, dat is mijn wens. Daarom geef ik het nu aan jou, die ik mijn vlammetje toevertrouw, zodat je het nu kunt bewaren in jouw hart,…

Read More Read More

Stappen in de sneeuw

Stappen in de sneeuw

Maagdelijk wit ligt de sneeuw op mij te wachten, bijna hartstochtelijk te smachten, op de eerste aanraking van mijn voet, die naakt de bevroren korst zachtjes kraken doet. Met simpele stappen verliest het haar onbevlekte onschuld, door nieuwe vlokjes stiekem verhuld, en wordt het eens zo strak witte tapijt stilaan, door mij van haar maagdelijkheid…

Read More Read More

Ik heb haar ogen niet

Ik heb haar ogen niet

Ik zie een mooie vrouw, zij wat jonger ik wat ouder, mij schrander aankijkend met mooie ogen, haar dat uiteen valt over haar frêle schouder, als donkerblonde ragfijne draden die gedogen, dat ik mijn handen erna uitstrek, als ik dat willen zou. Ik zie haar uitdagende lippen, zo intens zwoel, welke mij telkens zuigen dichter…

Read More Read More

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.