schilderspoëzie

Schilderspoëzie

Teder vloeit uit wit langzaam kleur, vage beelden, olieverf geur, componeer ik jouw gezicht, zoals ik het zie, het belief, mooi, lief, als schilderspoëzie of liefdesgedicht. Ik verf in rood mijn liefde voor jou, achtergrond hemelsblauw, dicht witte wolken in de lucht, precies zoals ik het hebben wou, maar voor zwart ga ik op de vlucht.

Mijn zinnen zijn te transparant, de woorden moeten langer drogen, ik dicht mijn doeken in een positieve trant, met soms de waarheid iets verbogen. Ik kijk naar mijn schilderij, van voor, van opzij, het bolle is te hoekig, te strakke lijn, wat meer pigment, zodat mijn gevoelens op het doek zichtbaar zijn. Schaduw te licht, probeert het donker te vermijden, de zon speelt met jouw gezicht, maar kan de schaduw niet verleiden. De vlakken goed verdeeld, je ogen stralen, heel oprecht, zoals jij met mij speelt, mooier dan echt, ik heb moeite met ademhalen.

Ik schilder je gezicht, als een gedicht, de boodschap laat ik hangen, het schilderij geeft hierdoor zicht, op mijn gevoelens en verlangen. Mijn schilderij, of toch gedicht, heeft iets gedaan met jou, daardoor met mij, mijn gevoelens verlicht, door slechts wat letters en kleuren, betover je mij, en laat ik het gebeuren.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *