Samen maar toch alleen

Samen maar toch alleen

Ik heb zin om het laatste stofje van je schouders te zien glijden, je met mijn ogen te verleiden, naar je te kijken, tot de laatste remmingen bezwijken, jij mij met jouw naaktheid tart, en het Venuskind pijlen schiet in het diepste van mijn hart. Ik heb zin om je naakte rug te strelen, met mijn vingertoppen mijn ziel te delen, op jouw huid mijn gevoelens te schrijven, je te bespelen, in heerlijke dromen weg te drijven, waar de leesbaarheid van mijn handen, ons doet aanbelanden, in een roes van pure lust, als jij mij kust, ik mijn lippen heet voel branden en in het onvermijdelijke berust.

Ik heb zin om met mijn vingers, zachter dan de zachtste penselen, je borsten te strelen, verder te gaan, als tintelende indringers, zachtjes dalend naar jouw intiemste delen, jou het ultieme genot te laten doorstaan. Ik heb zin om je als een landkaart van verlangen, open te vouwen, je in mijn wellust te vangen, me aan je te geven, te vertrouwen, het extreme te beleven.

Ik heb zin om samen met jou mijn smeltpunt te bereiken, in je ogen te kijken, vochtig en open, als jij, samen met mij, de hemel ziet, geniet, wij samen komen, onze liefdessappen in elkaar overlopen, als kokende lavastromen en ik kijk naar jouw plek, en ontdek, dat jij niet naast mij ligt, maar slechts dwaalt als een fantoom in mijn gedicht.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *