Opa en Oma

Opa en Oma

‘We gaan naar opa en oma’ bezorgde ons als kind altijd vrolijke kriebels. Niet alleen door de spannende grote reis, helemaal van Brabant naar Amsterdam. Naar opa en oma gaan was een feestje, met alle rituelen. Opa en oma woonden heel lang aan de Vogelkade, aan een zijtak van het IJ, in Amsterdam Noord. Kon opa fijn bootjes kijken. Als er een langs kwam welteverstaan, want dat gebeurde zelden tot nooit. Ze woonden daar in een kabouterhuisje voor oude mensen, met een kleine woonkamer, een kleine keuken, een kleine slaapkamer en een nog kleinere badkamer.

Bij aankomst had oma ons al gewaarschuwd dat we gerust een snoepje mochten pakken, maar dan wel uit het speciale ‘voor kinderen’ snoeptrommeltje. Het andere trommeltje zat vol met heerlijke nogablokken, maar die waren voor opa. En de ‘kletskoppen’ in het vrolijk gekleurde koektrommetje boven op de kast waren voor de visite. Binnen 10 minuten hadden wij de nogablokken opgevreten, met als toetje de kletskoppen.

Pittig Jan Nicolas

Mijn opa was een echte ‘opa’ opa. Klein mannetje, hoedje op zijn kale hoofd en altijd vrolijk. Aangekomen in het kleine huisje gingen we vaak wandelen met opa. In het Vliegenbos. In dat hele bos was geen vlieg te bekennen trouwens. Wel muggen. Na het wandelen had oma dan het eten klaar. Echt oma eten; groentesoep, draadjesvlees, aardappelen en bloemkool met een papje. Als toetje stoofpeertjes of tuttifrutti. En alles gewoon uit hetzelfde bord, want opa en oma hadden de oorlog nog meegemaakt.

Ik weet nog dat oma zilver bestek had. Heel prettig als je dan met je kiezen, vol met vulling, op je vork beet. In het zachte zilver zaten ook de tandafdrukken van alle anderen die weleens bij oma hadden gegeten en dat waren er best veel. Vaak bleven we ook slapen, want we hadden tenslotte een hele reis achter de rug. Oma kwam dan de volgende ochtend steevast een beschuitje en een mok thee brengen op bed. Een mok hele warme thee. Om onze tere kindervingertjes te sparen gaf oma dan de mok aan met het oortje naar voren. Met als resultaat dat ze zelf de mok kokend hete thee vast moest houden. Ons record met treuzelen tijdens het aanpakken was 42 seconden voordat ze rare gezichten ging trekken.

En dan ineens was het voorbij. Werden we de volgende dag weer met vier kinderen achter op de bank gepropt van de Renault 16 van mijn vader. Steevast kotste ik dan de longen uit mijn lijf door een overdosis nogablokken en een half pak kletskoppen. Maar het kan ook aan de snoepzak, die oma nog snel even in onze handen drukte, gelegen hebben.

In 2011 kwam er een definitief einde aan het populaire duo ‘Opa & Oma. Opa was haar al wat jaartjes daarvoor vooruit gegaan, maar oma hield nog even vol. Eén dag, nog geen 24 uur voordat ze de mijlpaal van honderd jaar zou halen, het koninklijk telegram stond al op de kast, nam ze afscheid van haar trouw publiek.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.