Meneer Smit

Meneer Smit

Ik zit in het vliegtuig naast een knaap die verdacht veel op Jan Smit lijkt. Maar omdat er zoveel Volendamse knapen op Jan Smit lijken, zeg ik maar niets, want voor het zelfde geld heet hij geen Jan Smit en dan beledig je misschien iemand onbewust. Of hij heet wel Jan Smit, maar is dan weer niet de bekende palingzanger. Of hij heet Jan Smit en is inderdaad de zanger, maar wil eigenlijk niet herkent worden. Of juist wel. Afijn, een dilemma is geboren en ik neem mij voor om maar net te doen alsof hij niet op Jan Smit lijkt en ga zeker zijn muziek niet beluisteren, want voor je het weet ben je onderwerp van een discussie op Facebook annex Twitter.

Op een voetje of 10.000 kijkt de man mij aan met een blik van “ken je mij niet?” maar ik hou me zo dom mogelijk, wat voor mij niet al te lastig is, omdat mijn gezicht zo het lekkerst zit. Als ik niet reageer op zijn vragende blik, vraagt hij mij of hij er even langs mag omdat hij iets uit zijn reistas moet pakken. Ik sta netjes op, hij trekt het kastje open, rommelt wat in zijn tas en gaat weer zitten. Ik kijk naar wat hij gepakt heeft en zie dat het een boek is. Als hij het boek openslaat herken ik tot mijn stomme verbazing de foto op de achterzijde. “Dat ben ik” schiet het door mij heen. Omdat het natuurlijk altijd kan zijn dat de man op de foto weliswaar sprekend op mij lijkt, maar misschien toch iemand anders is, buig ik mij een ietwat naar voren en lees de titel van het boek.

Pittig Jan Nicolas

‘De Koningsdochter’ staat er met grote letters geschreven op de kaft waar een naakte blondine met een bloedend hart in haar handen mij ietwat mysterieus aankijkt. De schrijver is ‘Jan Nicolas’. Ik vraag de man wat onnozel of het een goed boek is dat hij leest. “Ik hou van de schrijfstijl van deze schrijver,” zegt hij. “Ik lees zijn columns regelmatig en heb ook zijn vorige boek met korte verhalen. Ik kan die verhalen keer op keer blijven lezen, hoewel dit boek heel iets anders is. Spannend, maar toch ook soms wat luguber.” De man legt toch het boek even weg en begint een praatje.

Het is echt bizar dat de man mijn boek aan het lezen is, met notabene mijn foto op de achterkant, maar hij geen idee heeft dat ik het ben die ‘zijn’ boek geschreven heeft. De man vraagt wat voor werk ik doe en als ik zeg dat ik af en toe wat dingetjes schrijf heeft hij nog steeds geen idee wie ik ben. Ik pak mijn telefoon en tweet over deze bijzondere ontmoeting met deze fan. “Het is vreemd en fijn tegelijk,” tweet ik vanuit het vliegtuig. Mijn volgers op Twitter smullen van het verhaal en kunnen werkelijk niet wachten de afloop te horen, getuige de vele reacties. Ze geven mij tips hoe ik de man die op Jan Smit lijkt toch kan vertellen wie ik ben.

Op dat moment bedenk ik me dat hij me misschien wel volgt op Twitter. Dus ik tweet: “Nou, hallo, vliegtuigbuur. Bedankt dat je mijn boek leest en er zo in op gaat.” Ik begin er echt lol in te hebben en ik blijf via Twitter updates geven over de interactie tussen de Jan Smit look-a-like en mijzelf. Overigens wel via ‘dure vliegtuig wifi’, maar dat mag de pret niet drukken. De man babbelt er tussen de met bloed doordrenkte hoofdstukken onderwijl lustig op los. Ik vraag de man hoe de schrijver heet en als hij ‘Jan Nicolas’ antwoordt, doet ik alsof ik die naam nog nooit gehoord heb. Ik vraag hem dan ook hoe hij het boek ontdekt heeft. De man vertelt dat hij het eerste boek, ‘Bondig’ kreeg van een dorpsgenoot en dat de verhalen hem bevielen. Toen hij hoorde dat de schrijver een nieuw boek had gepubliceerd, heeft hij het meteen aangeschaft. Het toppunt is nog wel als hij mij mee laat lezen. “Goed hè?”, zegt hij.

Als ik het vliegtuig verlaat geeft ik hem een briefje waarin ik hem uitleg wie ik ben. Ik wil deze ervaring namelijk niet verpesten en hem ook niet voor schut zetten. Het gaat tenslotte niet om mij maar om het schrijven op zich en daar komt bij dat dit eigenlijk het grootste compliment is dat ik ooit heb gekregen.

Jan Nicolas

Noot van de schrijver: Ik ken Jan Smit niet, ik heb hem nog nooit persoonlijk ontmoet, noch heb ik ooit naast iemand gezeten die op hem leek. Daar komt bij dat de laatste keer dat ik in een vliegtuig heb gezeten meer dan tien jaar geleden is. Maar ach, het gaat om het verhaal, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.