Liefde is blind

Liefde is blind

Ze staat al 5 minuten naar hem te kijken. Het doet hem niet zo veel. Hij is het inmiddels gewend. Eigenlijk is het best grappig, de manier waarop ze zich onbespied waant. Ze heeft iets aantrekkelijks. Wat precies weet hij niet. Het geluid van de wind die met haar rok speelt, of de echo van haar hakken, terug kaatsend tegen de bestrating van het plein, geeft haar iets sensueels. Tot zijn verrassing gaat ze ineens naast hem zitten.

“Hoi, je vindt het toch niet erg dat ik hier even kom zitten?” Haar fluweel zachte stem jaagt een siddering over zijn rug. Ze ziet het.
“Heb je het koud?” vraagt ze. Hij schudt snel zijn hoofd. “Ik zie je hier elke dag zitten,” gaat ze verder. “Nou ja, bijna elke dag want gisteren was je er niet”. Ze haalt even adem. “Sorry, dat klinkt alsof ik je aan het stalken ben.”
De sprankelende waterval van woorden tovert een glimlach op zijn gezicht. “Je bent grappig, of nee, je bent interessant” zegt hij.
“Interessant? Hmmm…” Ze proeft het woord alsof het een snoepje is, waarbij nog moet worden uitgemaakt welke smaak het heeft. Ze kijkt naar hem. Anders dan ze ooit gedaan heeft, waarbij haar hart een paar slagen overslaat. Een hele tel denkt ze eventjes aan niets.

De koningsdochter

De kus komt totaal onverwacht. Hij proeft haar lippen terwijl ze met overtuiging de contouren van zijn mond verkent. Als haar tong zachtjes op zoek gaat naar zijn tong, kan hij niet anders dan haar kus beantwoorden. Ze trekt zich geschrokken terug.
“Oh, jeetje. Ik weet niet waarom ik dat deed. Ik heb nog nooit een vreemde zomaar gekust,” zegt ze.
“En ik heb me nog nooit zomaar door een vreemde laten kussen,” zegt hij gevat, terwijl zijn hart een verwoede poging doet om via zijn keel naar buiten te springen.

De ochtend wordt middag en de middag gaat over in de avond.
“Het is al laat,” zegt ze. Ze pakte zijn hand en trekt hem langzaam overeind. Als vanzelf gaat zijn hand naar haar gezicht en streelt hij voorzichtig haar ogen, neus en mond.
“Je bent mooi,” is alles wat hij kan uitbrengen.
“Je klinkt verbaast,” zegt ze quasi beledigd.
“Sorry, maar dit is nieuw voor me,” antwoordt hij verlegen. Een enkele traan rolde onder zijn donkere bril vandaan over zijn wang.
“Kom,” zegt ze terwijl ze voorzichtig de traan wegveegt. “Heb je deze nodig?”
Hij aarzelt slechts even maar klapt dan de wit rood gestreepte taststok in elkaar en stopt hem in zijn jaszak. “Nee, vanavond niet”.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.