Killerbody

Killerbody

Laat ik voorop stellen dat ik enorm hetero ben. Ja sorry, ik kan er ook niets aan doen, maar ik schaam me er niet voor. Dat is nu eenmaal de wet van de natuur; de een is hetero en de ander niet. Simpeler kan ik het niet maken. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik mezelf vandaag betrapte op het hebben van gevoelens voor een man. Echt, dat was een hele vreemde gewaarwording.

Het was toen ik vanochtend samen met mijn vrouw door een grote kledingzaak liep, waarvan ik de naam niet zal noemen omdat het C&A is. Mijn vrouw kijkt dan steevast naar de kleding, ik naar de mensen. Niets is tenslotte leuker dan mensen kijken. Terwijl ik de winkel afscan op zoek naar een grappige situatie, die wellicht kan zorgen voor een stukje motivatie voor het schrijven van een nieuwe column, zie ik ineens een ongelooflijk knappe man staan aan de andere kant van het winkelraam. Tot verbazing van mijzelf voel ik mijn hart een paar slagen overslaan en denk ik: “Ziet er goed uit zeg, die kerel. Sterker nog, heel goed zelfs.” Ik kijk snel rond of mijn vrouw per toeval mijn gedachte gelezen heeft, want geloof me, dat kan ze beter dan dat manneke van Mindf*ck. Maar ze heeft haar volle aandacht bij een winterjas in luipaardmotief.

RentalPoint

Ik kijk weer naar het raam, waar de man naar mij terug lijkt te staren. Hij is werkelijk onweerstaanbaar en het klinkt wellicht vreemd uit mijn mond, maar ik moet mezelf gewoon beheersen om niet spontaan door dat raam te springen. Zulke gevoelens had ik toen ik mijn vrouw voor het eerst zag, maar voor een man? Niet normaal dit en ik weet dan ook niet goed wat ik nu moet doen. Ik bekijk de man nog eens goed en zie een killerbody, groene ogen, een krachtige kaaklijn, een mooie mond die er gewoon om vraagt om gekust te worden, een bijna gladde schedel die zijn stoerheid verraadt, brede schouders en hij is lang, boomlang. Wat een kerel! Het zou eigenlijk verboden moeten worden om er zo goed uit te zien. Maar tjonge, als het aan mij zou liggen, bleef ik uren naar die man kijken.

Ik schrik als ik mijn vrouw naar mij zie kijken en voel me betrapt als een kleine jongen die zijn eerste snoepje gapt in de snoepwinkel. Ze komt naar mij toe, kijkt mij met een verbaasde blik aan en zegt: “Als je eindelijk klaar met jezelf te bewonderen in die spiegel, kunnen we naar de volgende winkel gaan…”

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.