Hoe heurt het eigenlijk?

“Zeg…”
“Ja?”
“Ik ben bezig met het schrijven van een boek.”
“Ja, weet ik toch…”
“Maar nu moet ik gaan schrijven over twee mensen.”
“Twee maar?”
“Nee, ik bedoel, ik moet gaan schrijven hoe zij het doen.”
“Wat doen?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja?”
“Maar ik ben een beetje vergeten hoe het moet.”
“Wat moet?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja, en daar val je mij mee lastig?”
“Ja, jij weet meestal alles, toch?”
“In ieder geval altijd beter, ja.”
“Ik ben dus bij het punt dat hij hem er bij haar in stopt.”
“Wat gaat hij erin stoppen?”
“Nou, gewoon, dat ding…”
“Welk ding bedoel je precies?”
“Nou, gewoon, dat wormvormig aanhangsel…”
“Echt?”
“Ja…”
“Jezus, wat heftig!”
“Ja, hè?”
“Nou, ik ben er gewoon een beetje stil van.”
“Weet jij misschien nog hoe dat werkt?”
“Ik heb werkelijk geen idee…”
“Volgens mij moeten ze op bed gaan liggen.”
“Oké, dat valt dan wel mee, toch? En dan?”
“Dan moeten ze eerst hun kleren uit doen geloof ik.”
“Alles?”
“Ja, ik geloof van wel.”
“Ongelooflijk…”
“Anders gaat het niet volgens mij.”
“Maar kan het niet gewoon zonder al dat bloot?”
“Maar met al zijn kleren aan kan hij er bij haar toch niet in?”
“Waarin?”
“Hij moet toch ergens in bij haar?”
“Gadverdamme Jan, doe niet zo goor.”
“Nou ja, dat heb ik weleens gehoord…”
“Waar moet hij in dan?”
“Ja, dat weet ik dus niet precies meer.”
“Wat een gedoe zeg. Kan je ze niet gewoon even wat laten kussen of zo?”
“Ja, misschien wel beter, ik vind het eigenlijk ook te ranzig om over te schrijven.”
“Jij nog koffie?”
“Ja, lekker, heb je er een koekje bij?”

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *