Het uitzicht

Het uitzicht

Ik werk al heel wat jaartjes als makelaar, eerst in Nederland met een NVM kantoor en sinds 2000 in Spanje. In die hoedanigheid kom ik graag bij de mensen thuis. Ik zal ook wel moeten, ben ik bang. Zo mocht ik vandaag naar een woning in het vriendelijke plaatsje Jávea. Ik had daar een afspraak met een dame die mij de diensten van haar bedrijf voor wilde leggen.

Als ik bij het adres van mijn afspraak aankom, heet een dame van ongeveer mijn leeftijd maar dan een paar jaartjes jonger ogend, mij welkom in haar strak getrokken woning. Wat dat betreft passen haar woning en zij goed bij elkaar. Het gesprekje, zo zegt ze zelf, wil ze vanwege het prettige zonnetje dat even de plek van de regenwolken heeft ingenomen, liever op het terras achter de woning houden. Ze gaat mij voor naar het terras en wijst mij op het, volgens haarzelf, “fantastische uitzicht”. Ik kijk naar de vele woningen die rondom haar stulpje zijn opgetrokken en ergens tussen de huizen en bomen door zie ik zowaar iets blauws, wat bij nadere bestudering de zee zou kunnen zijn. Hoe drie letters de waarde van een woning omhoog kunnen stuwen blijft wonderbaarlijk.

Ik kies een vierkante stoel uit van iets wat we vroeger gewoon een ‘rieten tuinset’ noemde, maar wat tegenwoordig een ‘rotan lounge-set’ schijnt te heten. Op de stoel ligt slechts de hoes van het kussen, althans dat is mijn eerste indruk. Bij nader inzien blijkt het toch om het kussen zelf te gaan. Ik zie dat vaker; na de verbouwing van de woning is het geld op, wil men toch een ‘lounge-set’ op het terras en dan bezuinigt men op de kussens. Met als gevolg een hele zomer een bepaalde vorm van zadelpijn en een chronische wafelafdruk op je billen.

De dame gaat zelf tegenover mij zitten, op precies zo’n dun kussentje. Ze draagt iets wat tussen een ultra kort jurkje en een oversized T-shirt zit, het is in ieder geval geel van kleur en ze kan het qua figuur zeker hebben. Doordat de dame een beetje heen en weer schuift, kruipt het niemendalletje wat omhoog, waardoor er zo goed als niets meer te raden overblijft. Mijn blik wordt hierdoor als vanzelf richting haar gebruinde benen getrokken. Op de plek waar haar benen plegen samen te komen, zie ik een witte flits. Omdat ik nieuwsgierig van aard ben, kijk ik nogmaals naar de plek waar ik de witte flits heb waargenomen en ontwaar een witte slip. Nou ja, slip… de benaming ‘hor’ is meer op zijn plaats.

“Waarom heeft zij op die plek nou een hor?” vraag ik mij in al mijn onnozelheid af. Het zal niet zijn om de vliegen buiten te houden. In al mijn overpeinzing duurt het wat langer dan gebruikelijk voor ik besef dat ik ongegeneerd vol in haar kruis zit te turen. Ik bedoel, als het haar bedoeling is om met dat gaaswerk ongewenste blikken op haar zorgvuldig geëpileerde vulva tegen te houden, dan moet ik haar teleurstellen. Zelfs de ramen in mijn huis laten minder licht door dan haar textiele frutseltje. Ondertussen babbelt de dame over van alles en nog meer, terwijl ik al mijn concentratie nodig heb om in ieder geval één oog richting haar gezicht te forceren.

Soms schijn ik wel eens te loensen en dit is zo’n moment. Met rechts kijk ik haar aan en met links hang ik aan haar lippen. Na een uur dringt het vaag tot mij door dat de dame aan het einde van haar verhaal is gekomen. We nemen afscheid met de afspraak dat we contact houden en ik ga weer huiswaarts, terwijl ik totaal geen idee heb waar ze het allemaal over heeft gehad.

Maar in één ding had ze in ieder geval gelijk; het uitzicht op haar terras was werkelijk fantastisch.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *