Herinneringen aan De Dikke

Herinneringen aan De Dikke

Het was de enige post die je voelde vallen. Bam! Met een door het hele huis voelbare dreun viel ‘De Wehkampcatalogus’ op de mat, nadat de postbode zich een dubbele hernia getild had aan die hele stapel zwaargewichten. Als je pech had, lag je Chihuahua er geplet onder. Of misschien was het iemand die als werkstraf ‘De Dikke’ deur aan deur moest brengen. Maar in zijn hoogtijdagen was het in ieder geval een glad en glanzend monument van de aantrekkende koopkracht.

Ik weet niet eens precies meer wanneer hij het loodje legde en zo nodig digitaal moest. Wel dat hij eerst steeds dunner werd, toen op kleiner formaat werd afgedrukt en daarna snel in frequentie afnam. Het laatste zetje werd gegeven toen het papier dof en goedkoop werd. Als gerecycled toiletpapier. Maar ik mis ‘m. Ik mis ‘m echt. Ik mis ‘m erger dan ik lang voor de buitenwereld heb durven toegeven.

RentalPoint

Als puberende jongen bladerde je zo snel mogelijk door de inleidende pagina’s tot je er was. Het seksueel ontluiken van menig jongmens nam een aanvang bij de legendarische sectie damesondergoed. Samen met vriendjes door de Wehkamp bladeren. Kijken of je ‘het haar’ kon zien. Ruim gevulde modellen met betonnen kapsels, toonden boven zuilen van dijen de korsetten voor de grote maten. De slagschepen van driedubbel D cups tuimelden bijna door hun eigen gewicht van de bladzijden af, de eenzame gluurder ademloos achterlatend. En nergens een toefje, baantje of Braziliaantje te bekennen. Heel soms een vage schaduw. Maar het bleef turen en raden voor de kleine slingeraar.

Oh, de grote maten en later de ondeugende lingerie die toch beschaafd werd aangeprezen. Een dame die met een massagestaaf tegen haar wang drukte. Met een blik alsof het ding bedoeld was om de eerste rimpeltjes weg te masseren. Mijn eerste echte vriendinnetje vroeg mij wat ik in hemelsnaam aan het doen was toen ik een massagestaaf tegen haar wang drukte.

Of de vriendelijke dame, die een beetje op de buurvrouw van verderop leek, en die kuis in een duster met de benen over elkaar op de rand van het bed met de degelijke gecapitonneerde sprei zat, haar hand ontspannen en uitnodigend naast zich. Gastvrij en klaar voor de postorderklant, zonder enige bijbedoeling of achterliggende gedachte. Nooit half agressieve of geposeerd verleidelijke porno blikken in de Wehkamp, maar de gewone hartelijke huis-, tuin en keukenlach van; “Jij ook nog een bakkie?”

Inspiratie bleef de dagen erna onder handbereik, want de catalogus ging langs het hele gretige gezin, lag dan weer op de bank, op de salontafel, of in de krantenbak. En viel na een tijdje als vanzelf open bij de begeerde pagina’s. Daarna verdween hij spoorloos, ergens onder de kranten en de blaadjes van de Spar, uitgewerkt. Tot de volgende editie. Maar dat is voorbij, voorgoed voorbij…

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.