Warning: sprintf(): Too few arguments in /home/jannicol/public_html/jannicolas.nl/wp-content/themes/journalistic/functions.php on line 213
Heksje Kierewiet · Deel 3 en slot

Heksje Kierewiet · Deel 3 en slot

(Een modern sprookje)

…Nog voor meneer Nicolas bij de deur was, vloog deze als vanzelf open. In de deuropening stond één van de mooiste vrouwen die meneer Nicolas ooit had gezien. Het leek wel een prinses, maar dan een mooie prinses. Niet zo’n lelijke die je de laatste tijd op televisie voorbij ziet komen. De mooie dame had blond haar, dat net te zien was onder haar capuchon, een bezem onder haar arm en een witte Perzische kater, die haar been de hele tijd kopjes gaf. Meneer Nicolas stond met open mond de dame aan te staren. En Kobus hield spontaan op met fluiten.

RentalPoint

“U bent meneer Nicolas?” vroeg de mooie dame. Meneer Nicolas kon alleen maar knikken, want hij vertrouwde niet helemaal op zijn stem. “Dat is dan heel mooi” zei de mooie dame. “Mijn naam is Wietje. De mensen noemen mij ook wel Heksje Kierewiet, maar dan alleen achter mijn rug. Ik wil u laten weten dat ik het een beetje zat ben dat u zoveel onzin over mij vertelt. Uw zogenaamde heksenverhalen, die slaan werkelijk nergens op.” Meneer van Oranje wist even niets terug te zeggen. Hij werd zelfs een beetje bang. “Ga toch weg jij, ga toch alsjeblieft weg” riep hij angstig.

Kobus, die eerst totaal niet begreep waarom zijn baasje zich zo vreemd gedroeg, had ineens door wat er aan de hand was. Zijn baasje wist helemaal niets over heksen. Hij had het allemaal verzonnen. En nu was deze heks boos geworden op meneer Nicolas. Deze heks was ook helemaal niet lelijk, maar juist erg mooi. De heks ging naast Meneer Nicolas zitten. “Gezellig hè, meneer Nicolas, zo met zijn tweetjes? Maar genoeg gezelligheid, het is tijd voor een serieus gesprekje. Hoe komt u erbij om de mensen wijs te maken dat heksen slecht zijn en lelijk? Dat ik spinnenkoppen eet of, nog erger, kleine verdwaalde kindertjes? Ik sta helemaal niet de hele dag in een grote ketel te roeren en ik heb ook geen grote zwarte kater. Ik ben meer een Perzenmens. Dus als u het niet erg vindt, wil ik dat nooit meer lezen.”

Om meneer Nicolas nog een beetje extra te pesten veranderde Heksje Kierewiet de neus van meneer Nicolas in een dikke worst. Nicolas kon wel huilen van ellende. “Alsjeblieft mevrouw Wietje, ik bedoel het helemaal niet slecht. Ik wilde alleen een leuk sprookje schrijven. Laat mij niet met een worstneus door het leven gaan.” Heksje Kierewiet proestte van het lachen, want ze had in haar hele lange heksenleven nog nooit zo’n bang iemand gezien. “Meneer Nicolas, ik wil uw neus gerust terug veranderen,” zei ze, “maar dan wil ik wel dat u belooft nooit meer dergelijke onzin over heksen zal vertellen. En als ik merk dat u weer met die fantasieverhalen begint, verander ik u in de dikste pad die u ooit gezien hebt.”

Meneer Nicolas stotterde en snotterde dat hij dat beloofde. Heksje Kierewiet stond op, tikte even tegen de worst en daar was de neus van meneer Nicolas al weer terug. Tevreden lachend gooide ze in een goede bui wat toverpoeder over Kobus, ondertussen een krachtige toverspreuk mompelend: “Iesewiesewassewem, vanaf nu ben jij goed bij stem.” Ze opende het kooitje en keek nog een keer quasi boos naar meneer Nicolas, die angstig in elkaar kroop. Bang dat hij was om veranderd te worden in een dikke pad. Want die waarschuwing nam hij heel serieus. Dat was al eens gebeurd met de huidige koning van het land, koning Willem, dus hij wist dat het mogelijk was. Het heksje deed echter niets.

Ze liep naar buiten, stapte op haar bezem en vloog weg. Kobus kroop ondertussen uit zijn kooitje en rekte zich eens even lekker helemaal uit. Hij fladderde naar beneden en ging op de tafel zitten, vlak bij zijn baasje. Meneer Nicolas zat nog steeds te bibberen van angst. “Tja baas, en nu?” vroeg Kobus aan meneer Nicolas. De mond van meneer Nicolas viel open van verbazing. “Kobus…. jij kunt praten?” vroeg hij dan ook verbijsterd. “Hoe kan dat nou?” Meneer Nicolas begreep er allemaal niets meer van. Kobus vertelde hem dat de heks, buiten het zicht van meneer Nicolas, hem een stem gegeven had.

“Ik heb eens nagedacht,” zei Kobus. “Misschien moet je het toch maar gewoon bij je korte verhaaltjes houden. En ja, ik val dan meestal in slaap. Maar dat geeft toch niet? Je weet dan in ieder geval dat je niet in een dikke pad wordt veranderd.” Meneer Nicolas streek eens over zijn kin, dat deed hij altijd als hij diep moest nadenken. Na een paar minuten zei hij: “Kobus, ik denk dat ik jouw idee een goed idee vind. Vanaf nu alleen nog maar korte verhaaltjes.” En zo kwam het dat meneer Nicolas, tot in lengte van dagen, korte verhaaltjes schrijft. En Heksje Kierewiet? Die lag lui achterover in haar huisje in het bos. Ze zag het allemaal tevreden aan door haar glazen bol, ondertussen kluivend aan een vers kinderboutje.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.