Fluisteringen

Fluisteringen

Je vertelt mij je verhalen, die je uit het niets lijkt op te halen, er zomaar op te komen, als vredig voer voor mijn dromen. Je fluistert je verhaaltjes in mijn oor, en terwijl ik je steeds zachter hoor, gaan mijn ogen dicht en komt heerlijk dromenland in zicht. Maar voordat ik slapen ga, ik je bijna niet meer versta, krijg ik van jou nog een lief kusje, op het puntje van mijn neus, voor het slapen gaan, waarna je weg fladdert heel gracieus, als een klein musje, maar wel de deur op een kier laat staan.

Als ik stiekem door mijn wimpers gluur, in het donker tuur, zie ik je niet, en weet ik dat je slechts een fluistering bent, in mijn verlangen je te zien, te voelen, horen, in mijn geest toeliet, met een hopend misschien. Het niet kunnen delen van belevenissen, het knagende verdriet, weten je bent er niet, en ik elke dag, keer op keer weet dat ik je moet missen, mama, elke dag een beetje meer.

De koningsdochter

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.