Dierenleed

Dierenleed

Ik zap een beetje rond en kom bij een programma waar een dame van middelbare leeftijd fel uithaalt naar de boeren die, naar haar zeggen, varkens in veel te kleine hokken houden. Achter haar zie ik een vogel in een kooitje. Het beestje laat zich af en toe horen, waarbij ik er niets aan kan doen dat het fluitje mij wat droevig in de oren klinkt. Wellicht komt dit doordat het vogeltje door de beperkte ruimte slechts van het ene stokje op het andere kan springen, zonder ooit eens zijn daarvoor bedoelde vleugels lekker uit te kunnen slaan.

Het programma schakelt over naar een man op de straat, die ook zo zijn mening heeft over de veehouders en de varkenshouders in het bijzonder. Hij heeft een hond aan de riem, die waarschijnlijk al veel eerder moest poepen, maar dat pas kan doen op de vaste uren die er vanaf zijn jonge jaren in zijn gebracht. De man zegt tegen de hond dat hij moet gaan zitten, wat de hond ook meteen braaf doet. Het hondje zal ook wel op commando een pootje kunnen geven en ‘doodliggen’. Zo’n beetje als een dolfijn braaf uit het water springt in de wetenschap dat aan het eind van de rit een heerlijk visje wacht. Die dolfijn kan echter poepen wanneer het hem uitkomt. Die hond ook wel, maar dat wordt vaak minder op prijs gesteld.

De koningsdochter

Dan komt een groep jongeren in beeld, gezellig zittend op een terrasje. Ze zien eruit als het type dat mij opa ‘hippie’ zou hebben genoemd. Ik zie wollen kleding, gemaakt van de vacht van schapen die het ook niet altijd best hebben. Ik zie leren schoenen, gemaakt van de huid van koeien die, ziek of niet ziek, de veewagen in worden gepropt, waarbij niet zelden hier en daar een koetje sterft voor zij het slachthuis überhaupt heeft gezien. Enkele jongeren drinken koffie, met een wolkje melk. Melk die uit koeien wordt gewonnen. Koeien die, als ware het lopende band werk, achter elkaar aan moeten schuifelen om hun melk gedwongen af te geven, om daarna gedwongen weer terug te keren naar hun krappe kist.

Het beeld gaat weer terug naar de dame van middelbare leeftijd. Op de tafel voor haar ontwaar ik een vissenkom, waar twee uit de kluiten gewassen goudvissen driftig rondjes zwemmen op weg naar nergens. Men heeft ooit de mythe in het leven geroepen dat dit niet zielig is, omdat goudvissen slechts een geheugen van drie seconden zouden hebben. In werkelijkheid kunnen goudvissen zich bepaalde dingen herinneren tot wel drie maanden of langer. Zo kunnen goudvissen in twee dagen feilloos leren de goede uitgang te vinden in een doolhof en in iets meer tijd om op een bepaald tijdstip voedsel te komen halen. Als ware zij oranje mini dolfijnen.

Ik kan er niets aan doen, maar ineens krijg ik het beeld voor ogen van de hippies van mijn opa die de deur van de woning van de dame intrappen en zich een weg naar binnen dwingen. Vervolgens met zijn allen in de vissenkom kruipen om te protesteren tegen het slechte leven van de twee goudvissen, die door de aanwezigheid van de ‘dierenvrienden’ nu niet eens meer aan hun rondje toekomen en slechts verbaast op hun plek blijven hangen.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.