De zeehond

De zeehond

Naast ons huis zijn ze al een tijdje bezig met de bouw van een huis, of beter gezegd, een ‘chalet’ zoals ze dat in deze contreien noemen. Vandaag begon onze dag dan ook iets voor zevenen omdat men de werkzaamheden hervatte met het uitbikken van cementresten die de vorige dag in de aanvoerbakken waren achtergebleven. Het wordt prachtig hoor, daar niet van, maar net als we zo’n beetje aan de meeste lawaaiterreur gewend zijn, vindt men weer een nieuwe variatie.

Zoals het ritmisch met een moker op ijzeren steigers roffelen en het op vol vermogen aanjagen van een slijpmachine voor betonblokken. En bleef het daar maar bij. Het lastige is dat mevrouw N. en ik nachtbrakers van de meest bedenkelijke soort zijn. Sinds we in Spanje resideren, zijn we wat dat betreft redelijk aangepast aan land’s gebruiken en is ‘de hoogste tijd’ en ‘nu naar bed’ geleidelijk tot in de kleinste uurtjes opgeschoven. Je weet hoe dat gaat, nog een half slokje wijn, dit hoofdstuk even uit lezen en zullen we die late film toch maar kijken. Daarbij is de wereld sinds Facebook een stuk kleiner geworden en ontstaat er regelmatig een heel belangrijk gesprek dat absoluut niet kan wachten.

Cristina Danneels

Bij de start van de bouw kregen we nog een keurige brief van de toekomstige nieuwe buren die ons verzochten geen aanstoot te nemen aan eventuele bouwgeluiden, die natuurlijk tot het uiterste beperkt zouden worden. Dat sprak vanzelf. Ik vroeg me toen al hardop af hoe men dit wilde gaan doen, maar ik voorzag dat men ‘s ochtends alleen naar elkaar zou fluisteren, dan wel opdrachten schriftelijk door zou geven, zijden doekjes om de voorhamers zou wikkelen en de bakstenen met een cellofaantje ertussen een voor een heel voorzichtig in de kruiwagen zou stapelen. Waar mogelijk zou men zelfs pantoffels dragen…

De praktijk is echter dat om 7 uur de bouwvakradio, zo’n maxi decibellenbooster, op scherp gaat en al naar gelang wie er aan de beurt is om het station te kiezen, genieten we van vrolijke Roemeense klanken, gejank uit Colombia, de ruigste vormen van Trash Metal en Spaanse hits van topartiesten als David Bisbal, La Oreja de Van Gogh en “Maria weet ik veel hoe ze verder heet”. Met als achtergrondkoor de voltallige ploeg werknemers op de steiger, waarvan er werkelijk niet één ook maar een noot kan zingen, de maat kan houden, laat staan de tekst weet.

En als er niet gezongen wordt, dan wordt er wel geschreeuwd. Zo is er een die een imitatie van een zeehond kent en toen daar een keer smakelijk om gelachen werd, besloot deze randdebiel om dit succes tot op de laatste druppel uit te melken. Op de meest onverwachte momenten dringt het “HIOEE HIOE HIOE” onze huiskamer binnen, gevolgd door het gebrul van een, naar het schijnt, Roemeense collega die om de vijf seconden “Dracu!” brult. Ik dacht eerst dat het iets met Dracula te maken had, maar sinds kort weet ik wel beter. Voor de liefhebbers van vreemde talen, het is de Roemeense versie van het Engels ‘Fuck’. En als dat op is weet een ander nog wel een bekende voetbalkreet die ze nog van de tribune hebben onthouden tijdens de een of andere voetbalpot. Of een strijdlied waarvan de tekst na één regel naadloos overgaat in “LA LA LA LA LA…”

Tussen 14.00 uur en 16.00 uur is het pauze. Dan stopt de zeehond, is de Roemeen even uitgefuckt, daalt het bouwlawaai tot een acceptabel niveau en staat alleen nog de muziek knetterhard. Toevallig ben ik ook om 14.00 uur thuis, zodat ik, wat oorspronkelijk de bedoeling was, in een rustige omgeving de administratie kan doen. Helaas, juist op het moment dat ik mijn computer aanzet en geduldig wacht tot Windows opgestart is, komt een vrachtwagen met oplegger vol aluminium platen aan denderen, waarvan de onfris ogende chauffeur blijkbaar graag wil laten horen hoe die klinken. De truck heeft ook een achteruitrijdwaarschuwingspieper, en die kan ook bij stilstand een kwartier aan blijven staan.

Maar dan is het eindelijk 19.00 uur en spoeden de heren zich huiswaarts. Maar niet voordat er afscheid genomen is door bij het wegrijden, pal onder ons raam, met de claxon een laatste serie oorverdovende loeien te laten weerklinken, als voorproefje op de volgende ochtend. Dat we hen maar niet zullen vergeten. Nog zes dagen en dan is het gelukkig weer zaterdag. Tot zolang zeg ik maar HIOEE HIOE HIOE…!!!

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *