De Spanjemakelaar

De Spanjemakelaar

Ik liet eerder al weten dat ik in een ver verleden mijn brood bij elkaar probeerde te scharrelen in het makelaarswezen. In de loop der jaren was ik me meer en meer bezig gaan houden met vastgoed in Spanje en het kwam dan ook regelmatig voor dat ik door cliënten werd gevraagd een woning voor hen te zoeken in het Spaanse en hen te begeleiden bij aankoop. In zo’n geval ging ik dan op zoek naar de woning van hun dromen en nam dan, als ik de woning eenmaal gevonden had, contact op met de verkopend makelaar.

Ik heb een woning gevonden die qua vraagprijs/woningomschrijving bijna volledig aan de woonwensen van mijn cliënt voldoet, maar waarvan geen foto’s beschikbaar zijn en op korte termijn ook niet te maken zijn, maar waarvan de tekst veelbelovend is. De lezer moet weten dat internet in die tijd nog in de kinderschoenen stond en in Spanje foto’s vaak nog gewoon werden ontwikkeld. Dus heel erg vreemd was dat niet. Omdat ik toch naar Spanje moet voor een andere cliënt en de door mij gevonden woning niet heel erg ver van mijn reisbestemming vandaan ligt, besluit ik om dan maar zelf te gaan kijken.

RentalPoint

Het tijdstip van mijn afspraak ligt al dik 40 minuten achter mij als er een gammel autootje aankomt. Uit het rammelbakje stapt een bijpassend huppeltrutje. Een blonde troela die mij qua figuur doet denken aan een ouderwetse tuimelaar. Haar enorme boezem doet mij vrezen dat zij spontaan naar voren zal kukelen, om dan door het tegengewicht van haar enorme kont weer terug te kantelen.

Met een mierzoet stemmetje, waar ik zelfs kippenvel van krijg aan de binnenkant van mijn handen, weet ze mij te vertellen dat ik bij een buitenkansje ben aangekomen. Ik doe mijn best om in deze ‘middle of nowhere’ nog meer woningen te ontwaren, maar zie slechts een bouwval, die door het makelaarskantoor werd aangeprezen als een ‘geweldige villa met zeezicht’. In de praktijk blijkt het echter een net niet onbewoonbaar verklaarde woning te zijn, met vanuit het zolderraam uitzicht op iets waarvan ik nu nog steeds niet weet of ik naar een streepje blauwe lucht heb gekeken, of toch de zee.

Huppeltrutje gaat mij voor en we komen uit in de ‘onverwacht ruime woonkamer’. Ik sla haar voorzichtig, om haar niet te doen kantelen, op haar schouders om deze geweldige grap. Maar Blondie meent het serieus, terwijl ik echt denk dat ik in de hal sta. De eetkamer heeft meer weg van een veredelde bezemkast en de drie riante slaapkamers zijn net groot genoeg om een bed in te plaatsen. Van muur tot muur en niet langer dan 1.90 mtr., anders heb je een probleem. Alleen jammer dat de inbouwkast dan niet langer open kan.

Het ligbad lijkt meer op een uit de kluiten gewassen bidet en het valt mij mee dat de wc niet buiten te vinden is, maar gewoon in het badhok erbij gepropt is. Met als gevolg dat het doen van ‘een grote’ alleen is weggelegd voor hen die tijdens het poepen hun benen in hun nek kunnen leggen. Of de woning überhaupt aangesloten is op het waternet weet ze mij niet te vertellen. Net zo min dat ze weet hoe het met de fundering gesteld is. En dat laatste is in Spanje belangrijk te weten, in verband met optrekkend vocht.

Het aantal opgegeven vierkante meters blijkt inclusief de oude varkensstal te zijn en dan nog heb ik sterk mijn twijfels. Ik vraag de zichzelf tot makelaar uitgeroepen onnozele of de vraagprijs van bijna 4 ton wel helemaal correct is. Weet zij wel zeker dat er geen ieniemienie schrijffoutje gemaakt is? Maar de peroxideverslaafde weet mij met een stalen gezicht te verzekeren dat het hier echt een koopje betreft.

Het ‘geweldige perceel’ heb ik toen maar overgeslagen.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.