De kassa

De kassa

Hij staat vooraan bij de kassa in de plaatselijke Mercadona Supermercado. Hij valt me eigenlijk pas op als er geen schot meer in de rij komt. Ik gluur langs de brede rug van de man voor me naar beneden, zo’n 50 centimeter van de grond. Vier is hij, hooguit, en hij heeft zelf een boodschap gedaan. Een heel pak kinderchocolade. Van die eieren met een speeltje erin. De meest smerige chocolade die er bestaat, maar leuke gadgets. Soms ben ik zelf nog weleens benieuwd naar wat er in rammelt.

Dat had ik toen ik vier was bij automaten waar tussen de uitbundig met ADHD kleurstof bespoten toverballen “kijk eens mama nu is ie groen”, ook ringen met een edelsteen en kleine autootjes verborgen zitten. Als je na de muntinworp heel langzaam draaide kon je horen of er naast de bal ook nog een verrassing in het metalen bakje viel. Spannend…

De koningsdochter

Hij heeft net betaald, het wisselgeld á 40 eurocent in zijn knuistje geklemd en nu vraagt hij om een tasje. Dat heeft hij zijn moeder vast een keer horen vragen. Zo’n dun plastic zakje van niks, met opdruk van Mercadona Supermercado, die vroeger gratis aan het eind van de boodschappenband lagen. In Spanje werden ze standaard als gratis vuilniszakje gebruikt. Nu moet je dus betalen om reclame voor de supermarkt te maken. “Dat is 5 cent,” zegt de caissière. Het manneke reageert niet, maar bestudeert slechts de kassabon die hij na zijn aankoop heeft gekregen.

Zij pakt een tasje, frommelt het over de kassacounter. Het valt op de grond en ze herhaalt; “Dat is 5 cent…” Inmiddels is de kleine klant druk bezig het tasje open te krijgen. Om daartoe de nodige handelingsvrijheid te bekomen, heeft hij zijn wisselgeld, alsmede de kassabon en een stukje worst, dat hij klaarblijkelijk bij de vleesafdeling gescoord heeft, op de grond gelegd en is er gezellig bij gaan zitten.

Het tasje, net als die vreselijke, zwaar statisch geladen plastic zakjes bij de groenteafdeling, gaat pas open als je na lang zoeken naar wat boven en onder is, beide zijden tegen elkaar gewreven hebt om de statische lading er weer af te halen. Die ervaring heeft hij nog niet maar hij lijkt vastbesloten om zijn eerste zelfstandige boodschap in stijl af te ronden; Dat tasje moet open!

De caissière ziet de aangroeiende rij en kleurt van lichtroze langzaam naar donkerrood. Ik heb haar vorige week nog gezien toen ze in opleiding was en tergend langzaam de artikelen langs de scanner haalde. Het is meteen duidelijk. Op een situatie als deze is ze niet voorbereid. “Ik krijg nog 5 cent van je…” Hij staat op en zegt een beetje benepen: “Dat heb ik niet…” Natuurlijk niet, hij heeft immers maar twee centen; twee muntstukjes van 20 eurocent. “Geef mij er maar een,” zegt de caissière. Hij gaat op zijn tenen staan en geeft ze allebei. De 15 cent wisselgeld, het resterende muntje van 20, en het nieuwe bonnetje legt hij op de grond bij zijn andere schatten en hij hervat zijn poging om dat vervelende tasje open te krijgen.

De rij begint te morren, te zuchten en te kreunen. “Señora Fernandez, tweede kassa open graag,” klinkt de caissière zenuwachtig door de omroepinstallatie. Dan komt zijn moeder binnen. “Heeft ie wat gekocht?” vraagt ze. Er wordt gewezen op het eenzame pakje op de glimmende band. Ze kijkt gegeneerd naar de lange rij achter haar zoon. “Ja, ik stond om de hoek, hij wou het absoluut zelf doen.” De moeder pakt het tasje van haar zoon, wrijft even beide zijden tegen elkaar en stopt de verrassingseieren in het tasje.

Ze pakt haar zoontje bij zijn hand en terwijl hij snel zijn 35 cent en de kassabon in zijn zak steekt, huppelt hij vrolijk met haar mee.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.