De Kale Kapper

De Kale Kapper

Ik ging zitten op de mij toegewezen stoel. De kapper, een klein, negroïde, gerimpeld, oud kaal mannetje, begon met het laten zakken van de stoel in standje grondniveau. Vervolgens pakte het trolletje een opstapje. Ondanks alles was het doel van zijn schaar, mijn hoofd, nog steeds buiten zijn bereik. Of ik iets onderuit wilde zakken. Toen ik uiteindelijk met mijn nek op de plek zat waar normaal gesproken mijn kont zit, kon het mannetje aan de slag. Een knetterend schoon laken om, een iets te strak bandje om mijn nek en vanuit het niets werd mijn hoofd bespoten met een soort ijswater. Goed voor mijn hartspier.

Meneer vroeg of er veel af moest. Ik keek even naar zijn kale hoofd. Wat zou hij bedoelen met ‘veel er af’? Voor de zekerheid zei ik dat ik het gedekt wilde houden. Voor je het weet ga je namelijk als de witte Humberto Tan door het leven. Na mijn hoofd in model gebracht te hebben begon hij, ongevraagd, aan mijn wenkbrauwen. Met een zelfverzekerde knip zagen mijn wenkbrauwen er uit als van een twintigjarige. Het heertje pakte daarop twee wattenstaafjes, waarna zijn assistente aan kwam draven met een potje kokend hete was. Voor ik het goed en wel besefte doopte hij de wattenstaafjes in de hete was en ramde hij beide staafjes mijn neusgaten binnen. En dat deed pijn.

RentalPoint

Ik heb vijf minuten voor lul gezeten met derdegraads brandwonden in mijn neusgaten. Toen mochten ze eruit. Rats! Met een ferme ruk verwijderde hij het eerste staafje dat compleet verankerd was aan alle haren in mijn neus. Een soort omgekeerde ontmaagding. Eén gehad, nog één te gaan. Ik heb serieus overwogen om de rest van mijn leven met een wattenstaafje in mijn neus te blijven lopen. Rats! Mijn tranen spoten nu onstuitbaar naar buiten. Ik was nu serieus bang dat de kleine sadist onder dwang mijn anus zou gaan harsen. Hij pakte echter een kleine tondeuse. Met een kort ‘bzz, bzz’, werden mijn oren ontdaan van hun wildgroei. Of ik geschoren wilde worden? Maar iemand die reeds de eerste tekenen van Parkinson vertoont, laat ik liever niet met een scherp mes in de buurt van mijn inmiddels flink kloppende halsslagader komen. Ik besloot daarom spontaan mijn baard te laten staan.

Thuis gekomen zag niemand dat ik naar de kapper was geweest. Laat staan dat iemand zei: “Goh, was is je neus leeg.”

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *