De Corona Quarantaine · Dag 8

De Corona Quarantaine · Dag 8

Het is vandaag maandag, 23 maart 2020, en de zin om mijn dagelijks ‘spijbeltochtje’ naar kantoor te maken ontbreekt volkomen. Het regent, het is, voor de tijd van het jaar, best koud en zo ontzettend veel heb ik toch niet te doen. Ik blijf dan ook het liefst de hele dag in bed liggen. Met veel moeite hijs ik mij echter uit bed en strompel naar mijn hometrainer die ik in de woonkamer heb gezet, om zo in ieder geval nog iets aan mijn conditie te kunnen doen. De sportschool is sinds het uitroepen van de noodtoestand namelijk gesloten en ik heb weinig zin om mijn met veel moeite verloren kilo’s en gewonnen spieren door zoiets als een virus terug te krijgen dan wel kwijt te raken. Tijdens het fietsen zet ik de tv aan, kijk even op teletekst en lees als eerste bericht dat de Spaanse premier de noodtoestand met 15 dagen verlengd heeft. Hoera.

Ik heb nu echt een pesthumeur en het beetje motivatie dat ik had, is nu verdwenen als sneeuw voor de Spaanse zon. Na een kwartiertje fietsen houd ik het dan ook voor gezien en ik neem mij schijnheilig voor om ’s middags verder te sporten. Eigenlijk weet ik nu al dat dit nooit gaat gebeuren, maar het duiveltje op mijn schouder wint het deze keer van de goedbedoelde engel. Ik ga douchen, eet een yoghurtje, neem een kopje koffie en ga op weg naar mijn kantoor. Ik moet wel want mijn advocaat heeft mij verzocht enkele gegevens door te sturen die ik eerst in moet scannen. Met wat geluk kom ik in aanmerking voor een financieel steunplan omdat het kantoor gedwongen gesloten is. Het zal niet veel zijn en zeker ontoereikend om alleen nog maar de vaste lasten van te betalen, maar elke euro is er op dit moment één.

Pittig Jan Nicolas

Mijn vrouw gaat, als ze geen boodschappen hoeft te halen, vaak met mij mee. Die kan ook wel een paar minuten buitenlucht gebruiken. Het is flink koud vanochtend, maar op de een of andere manier is dat juist even lekker. We lopen de verplichte 1,5 meter uit elkaar om zo de volop aanwezige politiewagens uit de weg te gaan. Niet dat we iets te verbergen hebben, maar de agentjes kunnen in deze tijd nogal chagrijnig reageren en voordat je het weet heb je, dor de een of andere lollig bedoelde opmerking, een prent van minimaal € 601,- aan je kont hangen. We komen echter zonder schade bij ons kantoor aan. Ik mis mijn dagelijks croissantje, die ik steevast haalde bij de bakker op de hoek van de straat waarin wij gevestigd zijn met ons kantoor. Ze lagen altijd al klaar. Nog een beetje warm en kleverig van de siroop die ze er overheen smeren. Maar de bakker moest ook sluiten omdat zij ook een terras hebben en zitgelegenheid binnen. Dan maar een kopje koffie met een koekje. Als ik de koffie klaar heb maak ik de koektrommel open en tref daarin slechts lucht. Ja, het leven tijdens een noodtoestand kan zwaar zijn.

Ik scan de benodigde documentatie in en stuur deze naar mijn advocaat, zodat zij de aanvraag voor financiële steun in orde kan maken. Vervolgens gaan mijn vrouw en ik aan de slag met een aantal interessante nieuwbouwprojecten, welke wij nog nét voor de sluiting in verkoop hebben gekregen. Het is nogal veel werk, maar voorlopig hebben wij tijd in overvloed en weinig omhanden, dus dat komt goed uit. Als we een paar woningen hebben ingevoerd in ons systeem wordt er op de zware houten deuren, die wij voor de zekerheid hebben gesloten, geklopt. Ik kijk mijn vrouw aan en zij haalt haar schouders op. Een stilzwijgend teken dat ik maar moet kijken wie er buiten staat. Als ik de kleine deur open staat er een dame van ongeveer mijn leeftijd op de stoep, een meter of drie van de deur vandaan. Een soort zekerheid voor alles. Vanaf deze afstand oogt zij een jaartje of vijftig, dus een paar jaar jonger dan ik ben. Maar als ik een paar stappen haar richting op doe ontwaar ik een behoorlijk strak getrokken gelaat in een hoofd dat balanceert op een zwaar gerimpelde nek. Ze excuseert zich voor het aankloppen maar zegt dat ze voor mij een buitenkans heeft die ik niet mag laten lopen. Omdat ik eigenlijk al klaar ben met wat ik moest doen nodig ik haar uit om binnen verder te praten. Is weer een keer wat anders. Daarbij is mijn tweede optie naar huis gaan en daar is het verveling troef deze dagen.

Ik loop haar voor naar een leuk zitje dat wij speciaal voor dergelijke gesprekjes hebben staan en waarvan de twee stoelen, puur toevallig, ook nog eens twee meter uit elkaar staan. De dame zit tegenover mij en draagt iets wat tussen een ultra kort jurkje en een oversized T-shirt zit, het is in ieder geval geel van kleur en ze kan het qua figuur zeker hebben. Doordat de dame een beetje heen en weer schuift, kruipt het niemendalletje wat omhoog, waardoor er zo goed als niets meer te raden overblijft. Mijn blik wordt hierdoor als vanzelf richting haar gebruinde benen getrokken. Op de plek waar haar benen plegen samen te komen, zie ik een witte flits. Omdat ik nieuwsgierig van aard ben, kijk ik nog een keer naar de plek waar ik de witte flits heb waargenomen en ontwaar een witte slip. Nou ja, slip… de benaming ‘hor’ is meer op zijn plaats.

“Waarom heeft zij op die plek nou een hor?” vraag ik mij in al mijn onnozelheid af. Het zal niet zijn om de vliegen buiten te houden. In al mijn overpeinzing duurt het wat langer dan gebruikelijk voor ik besef dat ik ongegeneerd vol in haar kruis zit te turen. Ik bedoel, als het haar bedoeling is om met dat gaaswerk ongewenste blikken op haar zorgvuldig geëpileerde vulva tegen te houden, dan moet ik haar teleurstellen. Zelfs de ramen in mijn huis laten minder licht door dan haar textiele frutseltje. Ondertussen babbelt de dame over van alles en nog meer, terwijl ik al mijn concentratie nodig heb om in ieder geval één oog richting haar gezicht te forceren. Soms schijn ik wel eens te loensen en dit is zo’n moment. Met rechts kijk ik haar aan en met links hang ik aan haar lippen. Na een uur dringt het vaag tot mij door dat de dame aan het einde van haar verhaal is gekomen. We nemen afscheid met de afspraak dat we contact houden en ik ga weer huiswaarts, terwijl ik totaal geen idee heb waar ze het allemaal over heeft gehad.

Als ze weg is schiet mijn vrouw onbedaarlijk in de lach, omdat zij het hele schouwspel voor haar ogen zag gebeuren. Ach, sommige mensen gooien in deze voor iedereen magere tijden alles wat mogelijk is in de strijd. En van kijken is nog nooit iemand slechter geworden. Van aankomen wel, maar dat is voor mij een grens te ver. Als we terug naar huis lopen hebben we het nog steeds over de dame en moeten we regelmatig weer even hartelijk lachen om het voorval. Ongemerkt lopen we pal naast elkaar, tot er een politiewagen naast ons stopt waarvan het raampje opengaat. Ik zie een agent achter het stuur zitten die compleet is ingepakt. Alsof een kerncentrale ontploft is, zo ziet de man eruit. “Waar ik naartoe ha?” is zijn vraag. Ik leg hem uit dat ik van mijn werk kom. Hij vraagt of we bij elkaar horen. Ik antwoord dat we getrouwd zijn en beiden werkzaam zijn in ons makelaarskantoor. De man wijst mij erop dat het verboden is met zijn tweeën over straat te gaan en zeker niet zo dicht naast elkaar mogen lopen. Ik leg hem nog een keer uit dat we beiden binnen hetzelfde bedrijf werken en als man en vrouw, ook tijdens onze quarantaine, weleens dichter bij elkaar zijn dan nu. Ik krijg als antwoord dat ik geen grap met hem moet proberen uit te halen en dat hij eigenlijk van plan is om ons alle twee een bekeuring te geven van € 601,- en dat we van geluk mogen spreken dat het bedrag niet hoger uitvalt.

Ik haal mijn schouders op voor zoveel domheid, antwoord hem echter braaf dat wij het ons verschrikkelijk spijt en wij het echt nooit meer zullen doen. Hij zucht zwaar om de domheid van deze buitenlanders en lijkt even in twijfel gebracht over wat te doen. Ik wens hem snel een prettige voortzetting van zijn dag en vervolg mijn weg voordat hij zijn dreigement in de praktijk kan brengen. Achter mij hoor ik mijn vrouw schaterlachen. Ik kijk om en zie de agent bijna ontploffen van dit onbeschaamde gedrag. Nog steeds lachend draait zij zich echter van de politiewagen weg en loopt achter mij aan, als een soort moslima op enkele meters, ondertussen de tranen uit haar ogen vegend.

Jan Nicolas

One Reply to “De Corona Quarantaine · Dag 8”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.