De Corona Quarantaine · Dag 4

De Corona Quarantaine · Dag 4

Het is donderdag, 19 maart 2020. Even dacht ik dat het vandaag al vrijdag was, maar helaas. De traagheid van de week had mij een beetje in de war gebracht. Ik was vandaag eindelijk een keer niet om 5.00 uur wakker. Het was half vier. Met veel moeite heb ik er nog een uurtje slaap uit kunnen persen, maar dat was het dan ook. Dan maar de kat pesten. Maar mevrouw was daar niet van gediend en zette vrolijk een nagel of tien in mijn pols. Heerlijk. Als ik nog niet wakker was, dan is dat nu wel het geval.

Ik stap uit bed, spring onder de douche, eet een yoghurtje die mijn vrouw nog heeft weten te scoren en giet een kop cupjeskoffie naar binnen. Ik surf over de diverse nieuwsberichten, blijf hier en daar even hangen en zie dat Spanje Italië op de hielen zit. Nadat mijn vrouw mijn kleinzoon bij zijn draak van een moeder heeft opgehaald, is het even ‘opatijd’, waarna ik naar mijn kantoor ga, om wat nieuwbouwprojectjes in te gaan voeren. Die waren op de plank blijven liggen door tijdgebrek. Dat is dus weer een voordeel van zo’n lock down. Ineens is er tijd over in plaats van te kort. Het is wel meteen het enige voordeel tot op dit moment.

De koningsdochter

Als ik thuis kom word ik verrast op cadeautjes. In alle hectiek ben ik vergeten dat het vandaag Vaderdag is in Spanje. Mijn kinderen dus niet en dat ontroerd mij. Als ik mijn cadeautjes openmaak bekruipt mij het gevoel dat ik enorm moet stinken. Getuige alle flesjes eau de toilette die tevoorschijn komen uit het pakpapier. Alleen het cadeautje van mijn jongste zoon is afwijkend: Hij schildert als hobby en heeft ons kantoor op het witte doek vereeuwigd. Dat krijgt straks een ereplekje zodat ik er elke dag naar kan kijken. Mijn vrouw heeft ergens een taartje op de kop getikt en voor even is alle narigheid van de Spaanse lock down naar de achtergrond gedreven. Bij het eten komen er zelfs frieten op tafel met rundvleeskroketten. Het moet niet gekker worden.

Uitbuikend in mijn stoel gaan mijn gedachte naar het ‘waarom’ van deze grote bak ellende. Ik bedoel, het kan toch niet zo zijn dat omdat een paar Chinezen het een goed idee vonden om aan wat vleermuizen te gaan likken, de hele wereld zich nu langzaam, maar oh zo zeker, richting de afgrond werkt? Persoonlijk denk ik dat dit gewoon de wraak is van Moeder Natuur, voor het in de war schoppen van de aarde en alles wat daar op leeft. Of leefde. Kijk, de wereld is nog niet vol, maar het is inmiddels wel ontzettend druk. Aan het begin van onze jaartelling waren we namelijk maar met het miserabele aantal van circa 200 miljoen mensen. Dat is 127 miljoen mensen minder dan op dit moment de Verenigde Staten bevolken om maar iets te noemen. Iets meer dan 2000 jaar later hebben we bijna de grens van 8 miljard bereikt. En we fokken gewoon door, als waren wij hyperseksuele konijnen.

Hoe zijn we zo snel tot dit belachelijke aantal gekomen? In 1412 zaten we aan de 500 miljoen soortgenoten. Toen vond de natuur het waarschijnlijk al welletjes en introduceerde zij ziektes als de pest en pokken. Daarbij een snufje honger en een groot gebrek aan hygiëne en de groeispurt van de mens werd door haar lekker in toom gehouden. In die tijd kreeg een beetje gezin 15 kinderen en daarvan bleven er 4 in leven. Als je geluk had welteverstaan. Met nog wat meer geluk bereikten 2 tot 3 kinderen een leeftijd waarop men zelf kon gaan vermenigvuldigen. En ja, als je 2 mensen nodig hebt voor het maken van een kindje, dan schiet het niet erg op met de bevolkingsgroei als er steeds maar 2 tot 3 overblijven.

Maar de mens zou de mens niet zijn als daar niet snel iets op werd gevonden. De ziektes werden uitgeroeid, men leerde zichzelf wassen en hopla, in het jaar 1804 des Heeres zijn we ineens met een miljard mensen. De mens werd zeg maar beter met in leven blijven. We deden er 70.000 jaar over om met een miljard te zijn, maar 23 jaar later is het aantal al meer dan verdubbeld. Door de Eerste en Tweede Wereldoorlog stagneert de groei een beetje, daar had de natuur ook verder weinig mee te maken maar het kwam haar wel erg goed uit. Hierdoor waren we ‘pas’ in 1960 met ruim 3 miljard soortgenoten. En vanaf dat moment gaan we pas echt goed tekeer, hoppen we van bil naar bil, en schiet de teller tegen het einde van de twintigste eeuw door de 6 miljard. Nog geen 15 jaar later is daar mens nummer 7 miljard en nu al wachten we met spanning op baby nummer 8 miljard. 8.000.000.000!

Dat zijn 8 miljard mensen die moeten eten, drinken, piesen, poepen, reizen, wonen en ook nog eens massaal willen neuken. De zeeën raken steeds leger, de bossen steeds dunner, minder akkergrond voor boeren. De toekomst van de mensheid is op dit moment dus simpel. Die is er niet. Als we zo door blijven gaan, is de mens sneller uitgestorven dan de witte neushoorn. De aarde is namelijk slechts geschikt voor maximaal 4 miljard mensen. Met dat aantal kan alles in evenwicht blijven. Dus moeten er 4 miljard mensen het veld ruimen. Sorry, niets aan te doen. En dat heeft Moeder Natuur ook gezien. Die kan ook rekenen.

En omdat mensen van nature egoïstisch zijn, is de kans om iemand te vinden die zich voor de rest van de mensheid op wil offeren zo goed als nihil. De oplossing zou even simpel als doeltreffend kunnen zijn: een wereldwijd neukverbod voor een jaartje of 50. Per jaar overlijden er gemiddeld 59.000.000 mensen op de wereld, oftewel zo’n 3 miljard mensen in 50 jaar. Als we nu dus zouden stoppen met dat maniakale voortplanten, dan is in 2065 de wereldbevolking teruggebracht tot iets meer dan 4 miljard.

Ja, de natuur vond dat idee ook erg grappig maar heeft, naar mijn bescheiden mening, een andere oplossing bedacht. En we noemen haar ‘Corona’.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.