De Corona Quarantaine · Dag 2

De Corona Quarantaine · Dag 2

Het is dinsdag, 17 maart 2020. De tweede dag van mijn in eerste instantie vrijwillige, maar inmiddels door de Spaanse overheid gedwongen quarantaine is al lekker onderweg. Wat ik zoal de hele dag gedaan heb buiten mijzelf ongelooflijk te vervelen, vraag je mij? Nou, niet echt veel eigenlijk.

Het begon met wakker worden rond een uur of vijf vannacht. Ja, als je ondernemer bent in Spanje, je bedrijf gesloten is en de toekomst daarmee een groot zwart gat is geworden, dan slaap je kort. Of helemaal niet. Ik wilde mijn vrouw niet wakker maken, dus bleef ik zo stil als een mummie liggen. Tot de kat besloot dat mijn korte nachtrust definitief ten einde was en op het bed sprong, even bij mijn vrouw in haar oor ging knorren en, nadat wij nu beiden wakker waren, weer vertrok om zelf lekker te gaan slapen. Mijn kat leeft stressloos. Na een uurtje of wat over de bekende koetjes en kalfjes gesproken te hebben, waarbij wij het ‘C Word’ krampachtig probeerden te vermijden, was het tijd voor Jan de Hoop om het laatste nieuws uit de compleet veranderde wereld te vernemen. Eigenlijk min of meer hetzelfde nieuws als de laatste paar dagen. Alleen zijn de onderwerpen over CO2 en Dreetjes Hazes uit beeld verdwenen.

De koningsdochter

Na nog een uurtje lui te hebben gelegen besloten we het uitslapen verder maar te vergeten en na een verkwikkende douche en een snel ontbijtje ging ik op weg naar het gezondheidscentrum in mijn dorpje ter controle van mijn bloed. Dit is de laatste tijd wat te dik en als chronisch trombosepatiënt is dat een niet erg prettige wetenschap. Daar waar ik normaal gesproken zo mocht doorlopen, stond er nu een uit de kluiten gewassen verpleegster voor de deur die iedereen duidelijk maakte dat er steeds slechts één persoon tegelijkertijd naar binnen mocht. Ze zag eruit alsof ze haar opleiding bij de Russische paratroepers gevolgd had, dus ik volgde gedwee haar aanwijzingen. Dat deed een mevrouw die het duidelijk oneens was met alle maatregelen niet. De kolossale verpleegster liep naar haar toe, vertelde in een paar, met veel krachttermen omfloerste bewoordingen wat de mevrouw met haar mening mocht doen, en vroeg mij vervolgens om naar binnen te gaan. Nou ja, vragen, het was meer een bevel waar mijn sergeant uit de tijd dat ik ‘diende’ bij de luchtmacht nog heel veel van kon leren.

Bij binnenkomst mocht ik eerst mijn handen wassen met alcohol. Daarna mocht ik nogmaals mijn handen wassen in het toilet, met water en zeep. Helaas was de zeep op. De handdoek waar ik mijn handen aan af zou moeten drogen zag eruit alsof deze onlangs besmet was met de zwarte pest, dus daar gebruikte ik mijn broekspijpen voor. Dit zag de Russin, waarna het hele reinigingsproces weer van voor af aan begon. Toen ik eindelijk schoon genoeg was mocht ik mijzelf naar de prikzuster begeven waar bleek dat mijn bloed nog steeds een ietwat te dik was. Een kwestie van een hogere dosis bloedverdunners slikken en de rest gaat vanzelf. Tenminste, daar ga ik voor mijn eigen gemoedsrust maar vanuit.

Daarna meteen doorgelopen naar mijn kantoor om de e-mails te controleren op dringende zaken. Die waren er niet. Dan maar even snel een bakje koffie gemaakt om deze in alle rust te kunnen nuttigen. Mijn vrouw was ondertussen boodschappen gaan doen voor vandaag. Om mijn dochtertje van 12 wat frisse lucht te gunnen had zij haar meegenomen. De agent van de Guardia Civil, die bij de ingang van de parkeerplaats van de Mercadona supermarkt klaar stond om eventuele ‘noodtoestandovertreders’ in de kraag te vatten, wees mijn vrouw erop dat er slechts één persoon naar binnen mocht. Om te voorkomen dat mijn dochter toch stiekem naar binnen zou glippen, waarschijnlijk kent hij mijn dochter, stuurde hij haar naar huis. Er vanuit gaande dat ze op loopafstand woonachtig was.

Mijn vrouw riskeerde daarna een boete van 601 euro door niet meteen naar huis te gaan, maar mij op te pikken op mijn kantoor. Tenslotte mag je met slechts 1 persoon in een auto zitten, tenzij je een dringende reden hebt. Even je man oppikken is dat dus zeker niet en daarmee strafbaar. Thuisgekomen hebben we eerst een kopje koffie gedronken om vervolgens alle journaals af te struinen, in vier verschillende talen, op zoek naar enig nieuws dat daadwerkelijk nieuw was. Buiten dat Spanje de grenzen gesloten heeft voor iedereen die hier niets te zoeken heeft en de uitspraak van een of andere Spaanse minister dat de noodtoestand naar alle waarschijnlijkheid twee weken langer gaat duren dan in eerste instantie gedacht, bleef eigenlijk alles voor de rest bij het oude. Nog wat meer mensen ziek, nog wat meer mensen dood en het is stil op straat. Niet beslist in die volgorde. Het klinkt misschien raar, maar deze hele toestand begint zowaar te wennen.

De dag kruipt verder voorbij en ik verdenk mijn horloge er zelfs van om stiekem af en toe een stukje achteruit te lopen. We drinken koffie, kijken wat tv, drinken nog wat koffie, bladeren wat over de sociale media en drinken koffie. Tussendoor eten we wat, heb mijn zus in Nederland aan de lijn die laat weten dat het ook daar inmiddels een grote bak ellende is. Maar ja, mijn zus woont in Brabant, dan vraag je er ook om natuurlijk. Mijn vrouw hangt met een vriendin aan de lijn die nog net op tijd uit Spanje kon ‘ontsnappen’. Zij winkelt op dat moment in het Utrechtse Hoog Chatarijne. Gewoon alles open. Moet heerlijk zijn. Ik troost mezelf met de gedachte dat nog niet zo heel erg lang geleden mensen een moord zouden doen om in mijn woning te mogen zitten tijdens hun verblijf in Spanje. Nu zou ik bijna een moord doen om een uurtje deze hele toestand te mogen ontvluchten, terug naar de tijd dat Corona nog gewoon een smakeloos Mexicaans biertje was waar je in het ergste geval een flinke kater aan over kon houden.

De kinderen pakken het allemaal erg goed op. Mijn dochter werkt zich door een berg huiswerk heen, mijn jongste zoon chat veel met een vriend die in Madrid woont (daar is het pas echt erg) en mijn oudste zoon trakteert ons in een maximaal aantal decibels op zijn flink dreunende muziekkeuze. Alsof de quarantaine op zichzelf nog niet erg genoeg is.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.