De Corona Quarantaine · Dag 1

De Corona Quarantaine · Dag 1

Het is maandag, 16 maart 2020 en ik ben met mijn gezin in vrijwillige quarantaine gegaan. Ons makelaarskantoor hebben wij vrijwillig gesloten. Hoe vreemd, maar vooral hoe snel kan het gaan? Nog geen twee weken geleden riep ik harder dan wie ook dat alles stilleggen stom was. Dat we juist moesten zorgen dat iedereen zo snel mogelijk ‘Corona’ zou krijgen, om op die manier te zorgen dat het virus snel zou zijn uitgewerkt. 

Hoe dom klinkt dat nu in mijn oren. Als ik zie dat ziekenhuizen het nu al niet aankunnen, dat in Italië de lijkkisten in de kerken staan opgestapeld omdat het gewoon allemaal teveel is, als ik de paniek in de ogen van de mensen zie. Maar goed, beter laat dan te laat denk ik dan maar. Dus zitten we nu ‘gezellig’ binnen. Ik probeer een beetje te werken, maar de lust ontbreekt. Ik doe wat gedaan moet worden en dat is het. Voor de rest kijk ik naar het journaal, afwisselend in het Nederlands en in het Spaans. In de nergens op gebaseerde hoop dat één van de nieuwslezers laat weten dat het allemaal een iets te vroege 1 aprilgrap blijkt te zijn. Helaas, ik hoor slechts hoe er in Spanje weer 1000 besmette mensen bij zijn gekomen, in 24 uur.

De koningsdochter

Ik ga achter mijn computer zitten en probeer een column te schrijven. Ik kom niet eens tot 10 woorden, laat staan de benodigde 400. Ik blader wat door mijn Facebookaccount en zie links en rechts nog steeds berichten van mensen die er geen bal van snappen of het gewoon geen donder kan schelen wat er op de wereld gebeurt. Onder de noemer ‘Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken’ wauwelt men er op los. Ik zie de meest belachelijke complottheorieën passeren, waarbij vooral de Chinezen het moeten ontgelden. En ja, ook nog steeds berichtjes van mensen die blijven roepen dat we het virus gewoon zijn gang moeten laten gaan. Alsof ik mijn eigen teksten lees van twee weken geleden. Ik besluit een dagboek te gaan schrijven. Ik verwacht niet dat ik veel spannende avonturen zal beleven terwijl ik zoveel mogelijk binnen zit, maar wie weet, opent het hier of daar een paar ogen. En ach, heb ik in ieder geval een paar minuten iets te doen.

Het is dag 1 van onze vrijwillige quarantaine in ons huisje in Spanje. Mijn vrouw stond vandaag om 09.00 uur bij de Mercadona supermarkt. Aan de voorzijde stonden al lange rijen mensen te wachten totdat de deuren opengingen. Mijn vrouw ging via de parkeergarage, waar vrijwel niemand stond en kon zo naar binnen. De schappen waren, na een aantal dagen van bijna plundering, weer bijgevuld. Er was zelfs vlees. Wij hadden thuis al afgesproken dat ze voor twee dagen boodschappen zou doen. Het bleek al snel dat ook anderen zich hadden voorgenomen om niet als een gek in te gaan slaan. Dat is in ieder geval al iets. Zelf was ik naar ons kantoor gegaan om een bericht in onze etalage te hangen dat wij in ieder geval tot 31 maart gesloten zouden zijn. De telefoon heb ik doorgeschakeld en daarna weer huiswaarts gegaan.

Wat mij vooral opviel was de stilte op straat. Nergens mensen te zien, alsof ik alleen op de wereld ben. Terwijl ik zo rustig mogelijk loop, om zolang mogelijk van het buiten zijn te kunnen genieten, stopt er een politiewagen naast mij. De agent vraagt mij wat ik buiten doe. Ik leg hem uit wat ik ben wezen doen en hij wenst mij sterkte met de komende tijd. Ja, sterkte, zullen we zeker nodig hebben. Het zal zwaar worden, heel zwaar. Maar we zullen ons er wel doorheen slaan. Een andere keuze heb ik namelijk even niet voor handen.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.