Canal pride

Canal pride

Ik kijk naar het tafereel in de grachten van ‘mijn’ Amsterdam. Ik vind namelijk dat als je in Amsterdam geboren bent, je gerust van ‘mijn’ mag spreken. Ik zie ongeveer 80 vrolijk versierde boten met op elke boot flink feestende mensen, die in de grachten hun jaarlijkse opkomst maken.

Het geheel wordt aan elkaar gepraat door ene mevrouw Lust. Nou ja, gepraat, mevrouw Lust wil meer bij elke boot laten zien hoezeer zij betrokken is bij de gevoelens en uitingen van de mensen op de voorbij trekkende boten. Vooral wanneer zij de camera op zich gericht weet, wuift zij gemaakt enthousiast, als ware zij koningin Juliaantje op het bordes van paleis Soestdijk in vroegere jaren, naar het voor haar passerende volk. Wat ontbreekt, zijn de kruidkoeken en andere prullaria die door haar na ontvangst achter een op de kade geplante rododendron kunnen worden geflikkerd.

Pittig Jan Nicolas

Op de boten wordt van tijd tot tijd een microfoon onder de neus van de zwaar benevelde mensen geduwd, waarbij van hen verwacht wordt om iets zinnigs met de aan de beeldbuis gekluisterde bevolking te delen. Ene Ferry Doedens, de GTST acteur die in de serie de zoon speelt van Janine, brult met zwaar dubbele tong dat hij weliswaar homoseksueel is maar ook een normaal mens, om vervolgens de dichtstbijzijnde kerel vol op zijn bek te zoenen. Uiteraard met zoveel mogelijk tong, zodat de beeldbuiskindertjes maar goed genoeg kunnen zien hoe normaal Ferry is gebleven. Heel even denk ik dat hij spontaan op zijn knietjes zal gaan zitten, maar dat gaat zelfs Ferry wat te ver.

Mevrouw Lust salueert vervolgens als een soort mislukte G.I. Jane naar een passerende boot met vooral militairen, zichzelf in al haar onnozelheid niet realiserend dat salueren zonder hoofddeksel in het leger ‘not done’ is. De volgende boot die passeert is volgens mevrouw Lust de ‘Leerboot’ gedoopt. Het waarom van deze naam wordt al snel duidelijk als de boot in beeld komt. Het dek staat vol met veelal zwaar behaarde mannen die zichzelf in een niets verhullend en vaak veel te strak lederen omhulsel hebben gehesen. Als zo’n lederen manneke zichzelf dan even van de andere kant laat zien, steken zijn eveneens zwaar behaarde billen vrolijk door het open venster naar buiten. Ook op de leerboot is men klaarblijkelijk heel normaal gebleven.

Ondertussen kweelt mevrouw Lust er op los dat Nederland en de rest van de wereld de homoseksuele mensen niet langer moet wegduwen, maar moet omarmen. Dat er niets raars is aan homoseksueel zijn en dat men niet naar de geaardheid van mensen moet kijken, maar naar hun innerlijk. Nou, mevrouw Lust, dat laatste ben ik volledig met u eens. Het doet er niet toe wat de geaardheid van iemand is, noch welk geloof iemand heeft of welk kleurtje iemand per toeval heeft gekregen bij zijn of haar geboorte. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik dit namelijk al mijn hele leven doe. Maar ik heb voor die in mijn ogen normale instelling nooit naar een zwaar behaarde blote reet hoeven te kijken, laat staan deze te omarmen.

Opgelucht schakel ik over naar Ziggo om Max Verstappen zijn eerste pole position te zien pakken. Ik vraag mij onwillekeurig af of er in één van de voorbij razende racewagens toch niet stiekem een coureur zit die in zijn race-overall een venstertje heeft geknipt op de plek van zijn billen. Coureurs zijn tenslotte soms ook heel normaal gebleven.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.