Boekenwurm

Boekenwurm

Ik zit op een ongemakkelijk houten stoeltje, van het soort dat in een rij van tien aan elkaar zit, te wachten tot de dokter eindelijk een keer tijd heeft. Mijn afspraak stond genoteerd op 08:45 uur vandaag maar het is inmiddels 11:00 uur. Het schijnt dat het ziekenhuis een computerstoring heeft, waardoor alles handmatig verwerkt moet worden en dat kost tijd. Veel tijd naar nu blijkt. “Dit kan dus alleen in Spanje,” denk ik.

Tegenover mij staat ook een rij van tien stoelen en schuin tegenover mij zie ik een dame zitten, van ongeveer mijn leeftijd, die geïnteresseerd in een boek aan te lezen is, dat op haar slanke schoot ligt. Het was ook mijn idee om een boek mee te nemen, maar omdat ik dacht dat het de goden verzoeken was, heb ik het thuis laten liggen. Een handeling waar ik nu spijt van heb en ik bekijk de dame dan ook met een groeiend gevoel van lichte jaloezie. De dame heeft zo te zien net zo veel last van de oncomfortabel stoeltjes en gaat even anders zitten, waardoor ze het boek uit haar schoot moet halen en nu voor zich houdt.

De koningsdochter

Ik ontwaar tot mijn grote verrassing een mij bekende kaft en als ik nog iets beter kijk zie ik de titel van het boek in grote letters op de kaft staan: ‘De koningsdochter’. Ik vond het al een vreemde gedachte dat iets dat ontstaan is in mijn fantasie, te koop zou liggen in boekenwinkels, maar nu ik iemand mijn boek daadwerkelijk zie lezen, ontwaar ik een gevoel van gepaste trots. Ik denk dat een kok, die voor het eerst een gerecht maakt en ziet dat het met smaak wordt opgegeten, hetzelfde gevoel moet hebben.

De dame is geïnteresseerd aan het lezen en lijkt zich niet langer bewust van haar omgeving. Ik twijfel even wat ik moet doen: op haar, een wildvreemde vrouw, afstappen en me voorstellen, of haar het moment van ‘even ergens anders zijn’ gewoon te gunnen. De vrouw neemt de beslissing voor mij, want ze slaat het boek dicht en staat, met het boek in haar hand, op om waarschijnlijk naar haar afspraak te gaan. Ik sta snel op en loop naar haar toe voordat ze verdwijnt.

“Pardon mevrouw,” zeg ik zo vriendelijk mogelijk. “Ik zag het boek dat u vast heeft.” De dame kijkt mij enigszins verbaast aan. “Ja?” zegt ze, met de vraag wat die vreemde kerel van haar wilt duidelijk in haar ogen weerspiegeld. Trots zeg ik: “Nou, weet u, ik wilde slechts zeggen dat het mijn boek is.” De vrouw kijkt mij aan alsof ik haar zojuist betrapt heb terwijl ze een winkeldiefstal pleegt. “Oh, sorry. Ik ging hier zitten en zag dat boek liggen. En omdat het Nederlands is besloot ik het even door te bladeren. Maar neemt u het alstublieft terug.” En ze drukt het boek in mijn handen, staat op en loopt richting de arts die op haar staat te wachten.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.