Anna

Anna

“Hoi, ik ben Anna” zegt ze. Voor mij staat een ietwat verlegen meisje, die op mij de indruk wekt dat ze nog niet goed weet wat ze nu precies komt doen in de ‘grote mensen wereld’. Marianne, die naast haar staat, ken ik al van zien. Die maakt zeker geen verlegen indruk, maar is daarentegen één brok zelfverzekerdheid.

Beide dames zijn zojuist geland op het vliegveld van Alicante, en mij is gevraagd om hen even op te halen, om ze van daar naar hun accommodatie te brengen, een kleine 75 kilometer verderop. Ik pak de uit de kluiten gewassen, fel oranje koffers van hen over, en prop ze in mijn nog net levende Renault Laguna, die ik speciaal voor deze gelegenheid maar eens een keer door de wasstraat heb gereden. Ik heb zelfs de binnenkant stofvrij gemaakt, zodat ik er weer een paar jaartjes tegenaan kan. Onderweg is het met name Marianne die het woord voert. Brabantse gezelligheid ten top, wat mist is een kopje koffie met een worstenbroodje. Bij voorkeur met spek. Bij Anna moet ik de woorden er toch wat meer uittrekken, tot ik over haar toch niet alledaags beroep begin, dan gaan de vocale sluizen ineens open.

De koningsdochter

Beide dames zijn achterin gaan zitten, zodat het gesprek met name via de spiegel verloopt. Bij elke blik die ik in de spiegel werp, kijk ik recht in de mooie ogen van Marianne, wat mij elke keer een beetje onwerkelijk gevoel geeft. Gezellig keuvelend rijgen de kilometers zich aaneen en voor ik er erg in heb zijn we bij hun accommodatie aangekomen. Ze hebben een appartement op de eerste verdieping, zonder lift, en als een ware gentleman sjouw ik de loodzware koffers naar boven. Het verbaast mij telkens weer dat ‘vrouwenkoffers’ altijd zoveel zwaarder zijn dan ‘mannenkoffers’. Tijdens hun verblijf zie ik beide dames een enkele keer, druk als ze zijn met hun bezigheden. Af en toe is er kort tijd voor een praatje. Na een week zit het er voor hen weer op en gaan ze terug naar huis. Ze rijden naar het vliegveld in een huurauto en bij het afscheid vraagt Anna nog snel waar ze een beetje goede radiozender kan vinden, maar mijn muziekkeuze is duidelijk niet de hare.

Het is augustus 2020. Het ietwat verlegen meisje is uitgegroeid tot een meer dan zelfverzekerde vrouw, die nu precies weet wat ze wil. En ook krijgt. Na twee races die voor altijd in mijn herinnering zullen blijven, wordt Anna van der Breggen voor het eerst in haar carrière Nederlands Kampioen wielrennen op de weg en enkele dagen later Europees Kampioen tijdrijden.

Jan Nicolas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Copyright Jan Nicolas. Alle rechten voorbehouden.